Chapter 1413 ปีกแสงเจ็ดสีอำไพ

จุนซ่างเซียวต้องการสำเร็จภารกิจสร้างชื่อเสียง จึงต้องพัฒนาธุรกิจ ซึ่งเวลานี้มีธุรกิจขายเม็ดยาเป็นธุรกิจเดียว ดังนั้นจึงต้องขยับขยายมันให้ใหญ่โตขึ้น.

โถงยา.

นี่คือองค์กรที่ดูแลจัดการเกี่ยวกับการปรุงยา.

หากนิกายใดสามารถร่วมงานกับองค์กรดังกล่าวได้ จะทำให้สามารถยกระดับชื่อเสียงนิกายขึ้นมาไม่น้อย.

เฟิงกุ้ยเฉินเอ่ยอย่างจริงจัง “เจ็ดหัวหน้าปรมาจารย์ปรุงยา เวลานี้ต่างก็ร่วมงานกับนิกายใหญ่ต่าง ๆ หากเจ้านิกายต้องการรับพวกเขา อาจจะเกิดความขัดแย้งกับพวกเขาได้.”

“ไม่มีปัญหา.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย ”ข้าย่อมมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งอยู่.

หากเจิ้นเหรินตงกู่ได้ยิน เกรงว่าคงต้องอดไม่ได้ต้องกระอั๊กโลหิตออกมากับที่แน่ ๆ.

แน่นอน.

จุนซ่างเซียวไม่สามารถใช้วิธีชักชวนออกมาตรง ๆ ได้แน่.

การจะรับหัวหน้าปรมาจารย์ปรุงยาทั้งเจ็ดเข้ามา จำเป็นต้องมีแผน เพื่อที่จะไม่ทำให้เกิดความขัดแย้งกับนิกายใหญ่ต่าง ๆ ด้วย.

“เจ้านิกาย.”

นายน้อยหยวนกล่าวแนะนำ “สองปีมานี้มีสต๊อกสมุนไพรเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ทำไมไม่เปิดร้านขายสมุนไพรในเมืองหลินหยวนด้วยเลยล่ะ?”

สมุนไพรนั้นไม่อาจทำกำไรได้เท่ากับเม็ดยาแน่นอน.

อย่างไรก็ตาม เม็ดสมุนไพรทั่วไปที่นิกายปลูกทำให้กลายเป็นสมบัติฟ้าดิน หากนำมาขายย่อมสามารถทำเงินมากกว่าสมุนไพรทั่วไปแน่นอน.

หนำซ้ำ เพราะว่าขาดนักปรุงยาที่มีความสามารถ ทำให้ไม่สามารถนำมากลั่นเม็ดยาได้ทั้งหมด ทำให้วัตถุดิบสมุนไพรมีมากขึ้นเรื่อย ๆ การนำออกมาขายย่อมเป็นประโยชน์แน่นอน.

“ตกลง.”

จุนซ่างเซียวที่กล่าวอนุญาต.

กล่าวได้ว่านี่เป็นการแยกสายธุรกิจของนิกายให้เพิ่มขึ้น.

หลังจากนี้ลองพัฒนาอสังหารริมทรัพย์ อินเตอร์เน็ต มือถือ เครื่องบิน ยานบินและยังมีอีกหลายธุรกิจ.

ระบบที่หมดคำจะพูด “โฮสน์คิดจะเปลี่ยนโลกฝึกยุทธ์เป็นโลกเทคโนโลยีรึไง?”

“ผู้แข็งแกร่งคือผู้ตัดสินทุกอย่าง.”

“โทษทีนะ โฮสน์ไม่ควรที่จะเปลี่ยนโลกใหม่อีกครั้ง.”

อีกครั้ง?

ใช่แล้ว.

ทวีปชิงหยุนนั้นถูกโกวเซิ่งเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเช่นกัน.

ยกตัวอย่าง รูปแบบเสื้อผ้า ที่ทันสมัย โดยเฉพาะสีสันอันฉูดฉาดนั่นเป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับโลกผู้ฝึกยุทธ์เป็นอย่างมาก.

“ถางจู่เฟิง.”

จุนซ่างเซียวเอ่ยถาม.“โถงยาอยู่ที่ใหนรึ?”

“อยู่ภาคกลาง.”

เฟิงกุ้ยเฉินที่กล่าวกระซิบในใจ นี่เจ้านิกายจะไปโถงยา รับสมัครปรมาจารย์ปรุงยาจริง ๆ รึ?

“หากไปตอนนี้ จะต้องใช้เวลาเดินทางเท่าไหร่รึ?”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

เฟิงกุ้ยเฉินที่ทำการประเมิน “หากใช้ของสุดยอดของวิเศษช่วยในการบิน ควบคุมโดยผู้ฝึกยุทธ์หมุนแกน จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหกเดือน.”

จุนซ่างเซียวแทบทรุด “ไกลทีเดียว.”

เดิมทีเขาวางแผนที่จะเดินทางไปทันที ตอนนี้กลับต้องมาครุ่นคิดใหม่อีกครั้ง.

“ไม่ได้การ.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “การเดินทางดูเหมือนว่าเป็นปัญหาใหญ่ จะต้องหาทางแก้ก่อน.”

หลังจากก้าวไปถึงระดับหมุนแกนโคจรแล้ว ชาวยุทธ์ก็จะสามารถบินบนท้องฟ้าได้ ทว่าพิภพเบื้องบนนั้นกว้างใหญ่มาก ๆ หากต้องเดินทางไกล แน่นอนว่าจะต้องใช้สุดยอดของวิเศษช่วยบินอย่างแน่นอน.

ของวิเศษช่วยบินนั้นมีรูบแบบต่าง ๆ ยกตัวอย่างกระบี่เหินที่ใช้บินคนเดียวของนิกายอี้เจี้ยนเสวียนก็ไม่เลว ทว่าก็มีระดับต่ำเกินไป เหมาะสำหรับเดินทางใกล้ ๆ เท่านั้น.

“ต้องการยานพาหนะรึ?”

ระบบเอ่ยดัง “เจ้าคงไม่คิดจะหาทางแย่งชิงจากคนอื่นหรอกนะ!”

“แล้วในร้านค้ามีสุดยอดของวิเศษช่วยบินไหม?”จุนซ่างเซียวสอบถาม.

ระบบที่กลายเป็นนักขายมืออาชีพในทันที “ขอเพียงโฮสน์รีเฟรชได้ แม้แต่ยานอวกาศก็มีขาย!”

“......”

จุนซ่างเซียวที่จมอยู่ในความคิดในทันที.

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร.”

ในเวลาต่อมา เขาที่สะบัดหน้าไปมา “แม้นว่าร้านค้าจะมีของดีให้ซื้อ แต่ไม่รู้ต้องรีเฟรชกี่ครั้ง  เอาล่ะ ตอนนี้ก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อนก็แล้วกัน.”

“ฟิ้ว!”

ร้านค้าระบบที่เปิดทำการอีกครั้ง.

ที่มุมซ้ายคอนโซน【สมาชิก Vip】เป็นสีเทาอยู่.

แน่นอนว่าเขาจะต้องจ่ายต่อค่าสมาชิกก่อน ไม่เช่นนั้นจะสามารถใช้ได้แค่จำนวนฟรีเท่านั้น.

จุนซ่างเซียวเริ่มรีเฟรช หลังจากรีเฟรชฟรีไปห้าครั้ง แต่ก็ยังไม่พบสินค้าที่ต้องการเลย.

“เติม.”

ระบบเอ่ย “ลองอีกห้าครั้ง!”

“ติ๊ง! เติมวีไอพีสำเร็จ ยินดีกับโฮสน์เป็นสมาชิกวีไอพี ทุก ๆ เดือนรีเฟรชเพิ่มจากห้าครั้งเป็นสิบครั้ง.”

“ติ๊ง! คะแนนสนับสนุนนิกาย: 250,000.”

ที่มุมซ้ายคอนโซล【สมาชิก Vip】กลายเป็นส่องแสงสว่างวับวาว ราวกับแสงไฟเจ็ดสีที่ส่องแยงตา!

“ฟิ้ว!”

หลังจากรีเฟรช ก็ทำให้เขาต้องประหลาดใจ.

สินค้าแถวที่สอง เป็นสูตรสร้างของวิเศษ ก่อนหน้า รีเฟรชฟรีห้าครั้ง มีแต่อะไรที่ไร้ค่าเต็มไปหมด.

หลังจากเป็นสมาชิกวีไอพี รีเฟรชครั้งแรกก็ได้ของที่ต้องการแล้ว.

“เฮ้ย ๆ.”

จุนซ่างเซียวที่ยิ้มแหย ๆ เอ่ยออกมาว่า“ขูดเลือดปูจริง ๆ!”

โกวเซิ่งที่ได้แต่ด่าว่าในใจ จ่ายไปกว่าหนึ่งแสนแต้มถึงจะมีโอกาสได้สินค้าที่ต้องการ.

สินค้า ปีกแสงเจ็ดสีอำไพ เพราะเป็นสูตรตีเหล็ก สามารถส่งไปยังฟังก์ชันตีเหล็กได้.

จากคำแนะนำทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก.

จุนซ่างเซียวที่สามารถยิ้มออก.

สินค้าชิ้นนี้เหมือนกับปีกจักรกลของเขา ทว่าสิ่งนี้เป็นสุดยอดของวิเศษช่วยบิน.

ทว่าเทียบกับปีกจักรกลของเขายังค่อนข้างด้อยกว่าในภาพรวม สิ่งนี้เอาไว้ใช้ช่วยบิน ไม่มีพลังป้องกันหรือเพิ่มพลังโจมตีใด ๆ.

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้จะไม่ถูกพลังฟ้าดินสะกด ทำให้บินได้อย่างรวดเร็ว สามารถใช้เดินทางได้สะดวก เป็นอุปกรณ์สนับสนุนที่ยอดเยี่ยม.

แร่ที่ใช้ก็ไม่มากนัก สิ่งจำเป็นต้องหาคือขนนกและแกนผลึก ก็สามารถหลอมได้แล้ว.

“ขนนก....”

จุนซ่างเซียวที่สีคางไปมา ลอบคิดในใจ“ใช้ขนของเซียวโม่เซียนได้ไหมนะ?”

สาวน้อยเท้าเปล่านั่งอยู่บนยอดเขาในนิกายนิรันดร เมื่อไม่มีเสี่ยวหลงคู่กัดให้ทะเลาะก็นั่งเบื่ออยู่ตลอดเวลา ทว่าวันนี้จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกไปทั่วร่างโดยไม่ทราบเหตุผล.

......

จุนซ่างเซียวที่ไม่อยู่ที่ร้านขายยาอีกต่อไป ในวันนั้นเขาได้เดินทางกลับนิกาย ส่วนเรื่องเปิดร้านขายสมุนไพรนั้นก็มอบหน้าที่ให้กับนายน้อยหยวนทั้งหมด.

เกี่ยวกับธุรกิจมีเหล่าหยวนดูแล ส่วนธุระภายในนิกายนั้นมีหัวเหม่ยกุ้ยเป็นคนจัดการ.

หลังจากนำนิกายขึ้นสู่พิภพเบื้องบน เจ้านิกายเช่นเขามีความจำเป็นน้อยมาก.

นายน้อยหยวนที่จัดการงานได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก ในวันนั้นเขาก็เดินทางไปยังตำหนักเจ้าเมืองเอ่ยถึงเรื่องเปิดร้านสมุนไพรกับลู่เต๋อซุยทันที.

ที่จริงนานมาแล้ว เขาได้เอ่ยว่านิกายวางแผนจะเปิดร้านขายสมุนไพร เพื่อให้ได้รับการยกเว้นภาษี ขณะเขามาพบเจ้าเมืองลู่เวลานี้อีกฝ่ายก็กล่าวสนับสนุนทันที “ร้านค้าภายในเมือง นายน้อยหยวนสามารถเลือกได้ตามใจชอบเลย!”

“ขอบคุณ!”

......

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

ที่ด้านข้างร้านขายยาก็ปรากฏร้านข้างเคียงอีกหลายร้าน.

“ร้านสมุนไพรนิรันดรอย่างงั้นรึ?”

ผู้คนที่ผ่านไปมา มองเห็นป้ายร้าน ค่อนข้างประหลาดใจ พวกเขาเปิดร้านขายเม็ดยา แล้วยังเปิดร้านขายสมุนไพรอีก? แล้วต่อไปจะทำการค้าอย่างไร?

เหล่าตระกูลใหญ่ที่ร่วมมือก่อนรู้เผยท่าทางเศร้าใจเป็นอย่างมาก.

พวกเจ้าเริ่มขายสมุนไพร แล้วพวกเราจะทำอย่างไรล่ะ?

“ทุกท่านโปรดวางใจ.”

นายน้อยหยวนที่เอ่ยกล่าวกับเหล่าตระกูลใหญ่ ด้วยรอยยิ้ม “ธุรกิจระหว่างพวกเรายังคงเหมือนเดิม.”

สำหรับนิกายนิรันดร์สมุนไพรธรรมดาพวกเขาก็ยังคงรับซื้อจากร้านค้าอื่น ๆ เช่นเดิม ถึงจะไม่มีระดับถึงสมบัติฟ้าดิน แต่ก็สามารถใช้ระบบปรุงขึ้นเพื่อ สนับสนุนศิษย์ของเขาได้.

......

“สาวน้อย.”

หลังจากกลับนิกาย จุนซ่างเซียวก็มาหาเซียวโม่เซียน เอ่ยออกไปว่า“คิดถึงเสี่ยวหลงรึ?”

“ฮึ.”

โลลิน้อยแค่นเสียงเย็นชา “ข้าไม่คิดถึง เจ้าคนหยาบคายนั่นหรอก.”

“ไม่รู้ว่าเสี่ยวหลงในเผ่ามังกรเป็นเช่นไร ความแข็งแกร่งเป็นอย่างไรบ้าง?”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

“จูเหริน.”

เซียวโม่เซียนเอ่ย “ท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดรึ?”

“ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก ข้าต้องการขนของเจ้า.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

เซียวโม่เซียนที่กลายร่างเป็นแร้งทมิฬสันเขาอสูร พร้อมกับโบกปีกออกไปเล็กน้อย ก่อนที่ขนของนางจะหลุดร่อนลงด้านหน้า “พอไหม?”

“พอ พอแล้ว.”

จุนซ่างเซียวที่เก็บขนเข้าแหวนมิติ จากนั้นก็เปิดฟังก์ชันตีเหล็ก พบว่าสามารถใช้ได้จริง ๆ จึงเผยท่าทางตื่นเต้นดีใจ“วัตถุดิบหลอมปีกแสงเจ็ดสีอำไพหาไม่ยากนี่นา!”

......

“ส่งมา!”

“ส่งมาเร็วเข้า!”

ที่ลานยุทธ์ ซูเซียวโม่ ลี่เฟยและคนอื่น ๆ กำลังเล่นฟุตบอล ซุนมู่เซิ่งที่เป็นนายทวารกำลังสั่นเล็กน้อย.

“ฟิ้ว!”

ในเวลานั้น ริ้วแสงที่บินออกจากยอดเขาเศียรมังกร ตัดขอบฟ้าเป็นแสงเจ็ดสีส่องประกายวับวาว ทำให้คนที่เห็นดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

“หวึ่ง หวึ่ง!”

“หวึ่ง หวึ่ง!”

แสงที่เจิดจรัสค่อย ๆ หายไปช้า ๆ จุนซ่างเซียวที่ร่อนลงที่บนห้องโถง ที่ด้านหลังนั้นมีปีกที่ส่องประกายแสงระยิบระยับกำลังโบกสะบัดอยู่ เหล่านักฟุตบอลต่างก็นิ่งงันจ้องมองตาค้างกับความหรูหราเลอเลิศสูงศักดิ์ที่ปรากฏบนหลังเจ้านิกายเป็นอย่างมาก!