Chapter 1401 รอพวกเรากลับมา

จุนซ่างเซียวที่ปฏิเสธไม่ได้ขโมยไข่พวกเขา เพราะมันยังไม่ฟัก ดังนั้นกลุ่มชาติพันธ์ที่เหลือจึงไม่สามารถค้นหาร่องรอยอะไรได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถโต้แย้ง ทำได้เพียงจากไปเท่านั้น.

“ทุกท่าน.”

ก่อนพวกเขาจาก โกวเซิ่งเอ่ยออกมาว่า“หากเปิ่นจั้วพบไข่ แน่นอนว่าจะแจ้งพวกเจ้ากลับไปคนแรกทันที!”

หลี่ชิงหยาง เซียวจื่อจื่อและศิษย์ของเขาที่ตามเผ่าต่าง ๆ จากไป ทำให้เขาต้องกลับมาคิด หลังจากนี้หากจะมอบสัตว์พันธสัญญาให้กับศิษย์คนอื่น จะต้องเตรียมการให้ดีกว่านี้.

เหล่ากลุ่มชาติพันธ์อีกหลายกลุ่มที่จากไปด้วยความเศร้า ทว่ายังมีเหลืออีกหนึ่งเผ่าที่ทรงพลัง สี่ราชามังกรที่ยังอยู่ เพราะว่ายังไม่พบกับจักรพรรดิมังกรในอนาคตเลย.

“เจ้าเด็กเหลือขอ.”

เจิ้นเหรินตงกู่ส่งเสียงผ่านวิญญาณ “ยังไม่เรียกสัตว์พันธสัญญาของเจ้า ตามราชามังกรไปอีก.”

“เอิ่ม.....”

จุนซ่างเซียวที่กระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที.

กลุ่มศิษย์ของเขานั้นฟักไข่ออกมาในสภาวะปรกติ ทำให้รูปร่างไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าเสี่ยวหลงนั้นได้เกิดการผ่าเหล่าขณะฟัก ซึ่งมีรูปร่างต่างจากเผ่ามังกรทั่วไป เขาเกรงว่าจะมีปัญหาอะไรหรือไม่?

“เจ้าหนู!”

ราชามังกรชิงหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเราสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจักรพรรดิมังกรชัดเจน ถึงเจ้าจะซ่อนไว้ก็เปล่าประโยชน์ รีบส่งมาเร็วเข้า.”

อีกสามราชามังกรที่เผยพลังบ่มเพาะออกมาเช่นกัน ขอเพียงอีกฝ่ายไม่ยินยอมจะร่วมมือกันโจมตีทันที.

เพราะว่ากลุ่มชาติพันธ์ก่อนหน้านี้หวาดกลัวเจิ้นเหรินตงกู่และเจิ้นเหรินชิงเย่ ทำให้ยอมประนีประนอมรับพวกหลี่ชิงหยางไป ทว่าสี่ราชามังกรนั้นแข็งแกร่งไม่หวั่นเกรงใครหน้าใหน แม้แต่หวังจะปะทะกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ.

แข็งกร้าวไม่ยอมใคร.

นี่คือหนึ่งในนิสัยของเผ่ามังกร.

“ศิษย์.”

เจิ้นเหรินตงกู่เอ่ย “เหล่าราชามังกรนั้นจัดการยากเล็กน้อย.”

“......”

จุนซ่างเซียวที่สั่นไหว.

“ฟิ้ว!”

ในเวลานั้น เสี่ยวหลงที่บินออกมาจากยอดเขาเศียรมังกร ร่อนลงมาอยู่ข้างเขา เอ่ยออกไปว่า“ข้าจะไปกับพวกเจ้า.”

“นั่นจักรพรรดิมังกรของพวกเรา!”

หลงเฟยที่ตื่นเต้นซ่อนตัวอยู่ห่าง ๆ .

หลงเถิงที่ขมวดคิ้วไปมา “กลิ่นอายดูไม่ค่อยเหมือนเล็กน้อย?”

กลิ่นอายของเสี่ยวหลงที่แผ่ออกมานั้นสามารถบอกได้ว่าเป็นจักรพรรดิมังกร ทว่ามีบางอย่างที่แปลกไป คล้ายว่าสายโลหิตไม่บริสุทธิ์!

สองพี่น้องยังสัมผัสได้ สี่ราชามังกรย่อมสัมผัสได้เช่นกัน ดังนั้นจึงขมวดคิ้วไปมา.

ใช่.

นี่คือจักรพรรดิมังกรที่พวกเขาหาอยู่.

ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นดูผิดปรกติเล็กน้อย?

โชคดีที่เสี่ยวหลงอยู่ในรูปลักษณ์ที่สาม เป็นดราโกนอยด์ บางทีหากอยู่ในรูปลักษณ์ที่หนึ่งหรือสองที่เป็นกิ้งก่า สถานการณ์คงย่ำแย่ลงไปในทันทีแน่!

“จูเหริน.”

เสี่ยวหลงที่หันหน้าไปมองจุนซ่างเซียวเอ่ยออกไปว่า“ขอบคุณหลายปีที่อยู่ด้วยกัน.”

“ไม่ได้จากไปตลอดสักหน่อย ทำไมจะต้องเอ่ยอะไรด้วย.”จุนซ่างเซียวที่ส่ายหน้าไปมา.

สี่ราชามังกรนั้นแข็งแกร่งไม่ธรรมดา เขาย่อมตระหนักได้ หากไม่ส่งเสี่ยวหลงไปคงยากจะจัดการความขัดแย้งนี้ได้.

เจิ้นเหรินตงกู่ที่เข้าใจความรู้สึกโกวเซิ่งจึงเอ่ยออกมาว่า“สัตว์พันธสัญญาของเจ้า ไปยังดินแดนมังกร จะต้องกลายเป็นมังกรแท้ได้อย่างแน่นอน.”

“รีบไปเถอะ.”

จุนซ่างเซียวที่เป็นคนเอ่ยออกไป.

เขาเจ็บช้ำที่ต้องลาจากศิษย์ของเขาที่ตามกลุ่มชาติพันธ์กลับไปแล้ว ยังต้องทำใจกับสัตว์พันธสัญญาของเขาที่จะจากไปอีกรึ?

อีกอย่าง นี่ไม่ใช่โอกาสวาสนาของพวกเขาหรอกรึ?

เสี่ยวหลงที่ก้าวไปด้านหน้า.

ใบหน้าที่มีน้ำตาคลอแม้แต่ต้องยกขึ้นปาดน้ำตาโดยไม่ได้ตั้งใจ.

จุนซ่างเซียวที่หันหน้าหนี ภายในใจที่เต็มไปด้วยความเศร้าไม่อยากจาก เขาที่กัดฟันและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า.

“จู่เหริน.”

เสี่ยวหลงที่ไปหยุดที่หน้าประตู ยกมือปาดน้ำตาเอ่ยออกมาว่า“ข้าจะกลับมาแน่!”

“รีบไปซะ จะพูดอะไรให้มากความ!”จุนซ่างเซียวที่กล่าวเสียงแหบเครือ.

เสี่ยวหลงที่ก้าวออกจากนิกายไป ไม่หันกลับมามองอีกต่อไป จนกระทั่งพลังของสี่ราชามังกรปกคลุม แล้วพาหายไปบนท้องฟ้าไกล.

สี่ยอดฝีมือเผ่ามังกรที่จากไป กลิ่นอายที่หนักหน่วงน่าเกรงขามก็สลายหายไป.

“ฟู่!”

ราชาสัตว์จื่อหลินที่พ่นลมหายใจยาว.

เผ่ามังกรไม่สืบสวนเรื่องเขาขโมยไข่อีก ทำให้เขาสบายตัวขึ้นมาทันที.

เหล่าจื่อที่สบายใจ ทว่าจุนซ่างเซียวที่รู้สึกมีมีดมากรีดหัวใจ เขาที่ยืนนิ่งงันอยู่หน้าห้องโถง เต็มไปด้วยความเศร้า ทั้งศิษย์รักและสัตว์พันธสัญญาได้จากเขาไป.

“ไม่ว่าจะถูกนำไปหรือจากไปเอง แต่ข้าเป็นเจ้านิกายช่างไร้ประโยชน์นัก.”

“ใช่.”

ระบบที่กล่าวเห็นด้วย.

จุนซ่างเซียวที่ยกมือขึ้นกุมหน้าอก “อึก ๆ นี่เจ้าต้องการให้ข้าร้องไห้รึไง!”

ศิษย์และสัตว์พันธสัญญาของเขาถูกนำตัวจากไป แม้นว่าจะทำให้พวกเขาได้รับวาสนา ทว่าหากสถานการณ์ไม่ได้เป็นเช่นนั้นล่ะ? หากว่าวิกฤติต้องแลกเป็นแลกตายกันล่ะ? ตัวเขาไม่มีพลังพอที่จะปกป้องพวกเขาได้เลย?

“ดังนั้น โฮสน์จำเป็นต้องแข็งแกร่ง ไม่ใช่พึ่งพาพลังของอาจารย์ ไม่สามารถพึ่งปัจจัยภายนอกได้ เพื่อที่จะปกป้องคนสำคัญตัวเองมีแต่ต้องยืนหยัดให้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น.”

แม้นว่าจะไม่ได้บอกให้จุนซ่างเซียวรีเฟรชร้านค้า ทว่าเป้าหมายนั้นไม่ต้องเอ่ยกล่าวก็พอรู้กัน.

“พวกเจ้าไม่ไปรึ ไง หรือจะอยู่รอกินข้าวเย็น?”เจิ้นเหรินตงกู่จ้องมองไปยังคนของโถงพิภพ ใบหน้าเผยท่าทางทนไม่ไหว.

“ขอลา!”

“ขอลา!”

ยอดฝีมือของโถงพิภพเร่งรีบจากไปอย่างรวดเร็ว.

มาอย่างงงงวย กลับไปอย่างงงงเช่นกัน.

แม้นว่าจะต้องแบกหม้อก้นดำในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้ก่อ ทว่าการขโมยไข่กลุ่มชาติพันธ์มาก็เป็นเรื่องจริง.

ทั้งที่เรื่องทั้งหมดเป็นการกระทำของจุนซ่างเซียว แต่อีกฝ่ายก็เป็นเผ่ามนุษย์ ดังนั้นโถงพิภพก็หนีไม่พ้นความผิดเช่นกัน ต้องยอมกลายเป็นแพะแบบงงงวยไปด้วย.

แน่นอน.

ข่าวใหญ่ที่ปั่นป่วนไปทั่วโลก คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้านิกายนิรันดรจะเป็นศิษย์ของเจิ้นเหรินตงกู่!

“จู่ซ่าง.”

บนยอดเขาที่ไกลออกมา ชายชราหลังค่อมเอ่ยด้วยความประหลาดใจ“เจ้าเด็กนั่นมีพื้นหลังที่ใหญ่โตจริง ๆ!”

เขาและจักรพรรดินิหลิงเหยามาถึงนานแล้ว แต่เพราะว่ามียอดฝีมือของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ มากมายล้อมรอบนิกายนิรันดรเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีเจิ้นเหรินตงกู่และสุดยอดฝีมืออีกมากมายอยู่ พวกเขาไม่มีคุณสมบัติก้าวเข้าไปเลย.

กล่าวตามตรง.

หากเกิดการต่อสู้ พวกเขาไม่มีพลังที่จะเข้าร่วมการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย.

จักรพรรดินิหลิงเหยาเอ่ย “ก่อนหน้านี้โถงพิภพปรึกษาหารือที่จะหาเรื่องนิกายนิรันดร ตอนนี้คงจะเลิกล้มความคิดแล้ว.”

“หากจินเห่ารู้ เกรงว่าคงต้องกระอักโลหิตแน่.”ชายชราหลังค่อยเผยยิ้ม.

จักรพรรดินิหลิงเหยาเอ่ย “เขาควรจะภาวนา ขอให้นิกายนิรันดรไม่เติบโตรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นชีวิตน้อย ๆ ของเขาคงอยู่ในอันตรายแน่.”

“ไป.”

“พวกเรากลับ.”

ในเวลานั้น ที่แห่งหนึ่ง ใครบางคนที่จ้องมองกลับไป ลอบคิดในใจ“สภาพแวดล้อมของกลุ่มชาติพันธ์นั้นรุนแรงหนักหน่วง เจ้านี่จะทนได้ถึงสองปีรึ?”

“กึก!”

เย่ซิงเฉินที่ตามเผ่าผานฮูไป เขาที่หยุดชั่วครู่ จ้องมองไปยังเทือกเขาเซียนนิรันดร กำหมัดแน่น “เจ้านิกาย แล้วข้าจะกลับมา!”

“โฮ่ง โฮ่ง!”

สัตว์อสูรผานฮูที่ร้องเรียกสองครั้ง ก่อนนำทุกคนไป.

ยอดฝีมือเผ่าผานฮูที่แทบจะทนไม่ไหวอยากออกไปทุบเย่ซิงเฉินเป็นอย่างมาก ต้องไม่ลืมว่าสัตว์วิญญาณที่จะเป็นหัวหน้าเผ่าคนถัดไป คาดไม่ถึงว่าจะเป็นมนุษย์ขยะที่ผูกพันธเท่าเทียมแท้จริงไป!

ลู่เชียนเชียน หลี่ชิงหยาง เซียวจุ้ยจื่อและซูเซียวโม่อดไม่ได้ที่ต้องหันหน้ากลับไปมองเทือกเขาเซียนนิรันดร.

พวกเขาถูกนำตัวมาแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์จากนั้นจะดีขึ้นหรือเลวลง ทว่าภายในใจของพวกเขานั้นได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ว่าพวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้!

เจ้านิกาย.

พวกเราคือคนของนิกายนิรันดร์ตลอดกาล.

แล้วพวกเราจะกลับมา!

......

สองปีจริง ๆ แล้วมันไม่ได้นานเลย อีกไม่นานพวกเขาก็กลับมา หวังว่าพวกเขาจะเติบโตขึ้น ตอนนี้ทำได้แค่รอ.

“ศิษย์.”

เจิ้นเหรินตงกู่ที่เห็นหลายคนที่แยกย้ายจากไป จึงเอ่ยเป็นนัย “พิภพเบื้องบนนั้นมีเรื่องราวซับซ้อนเกินจะหยั่ง การจะพัฒนานิกายไปข้างหน้านั้นยังมีขวากหนามมากมายที่ขวางกั้นอยู่อีกมาก.”

จุนซ่างเซียวที่กำหมัดแน่น เอ่ยออกไปว่า“อาจารย์ ศิษย์ต้องการแข็งแกร่งขึ้น!”

เห็นแววตาของศิษย์ที่ปรารถนาที่จะแข็งแกร่ง เจิ้นเหรินตงกู่จึงเอ่ยออกมาว่า“เช่นนั้นก็ตามอาจารย์ไปฝึกนรกสองปีที่ถ้ำจื่อเต๋าก็แล้วกัน!”

“ครับ!”

ในวันนั้น จุนซ่างเซียวที่มอบหน้าที่ให้หัวเหม่ยกุ้ยดูแลนิกาย เขาได้ออกจากเทือกเขาเซียนนิรันดร์ไปเพื่อฝึกฝนเช่นกัน.

นับตั้งแต่ตอนแรก ถึงโกวเซิ่งจะขึ้นชื่อว่าเป็นศิษย์ของเจิ้นเหรินตงกู่ แต่พลังยังอ่อนด้อย ตอนนี้จึงได้ยอมรับที่จะออกไปฝึกฝนโหมดปิศาจกับอาจารย์.

“สามี.”

ยอดเขาเศียรมังกร ขณะจ้องมองแผ่นหลังอีกฝ่ายที่กำลังหายไป หัวเหม่ยกุ้ยเอ่ยในใจ“ข้าจะดูแลนิกาย รอคอยท่านกลับมาอีกสองปี.”