บทที่ 33 สงครามแรกประสบชัยชนะ!

มาถึงโซนขายผลไม้ เจียงเทาสี่คนแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

แต่ละคนหาพื้นที่ว่างจอดรถของตัวเอง

เพิ่งจอดรถเสร็จ เจ้าหน้าที่จัดการตลาดที่มีปลอกแขนสีแดงคนหนึ่งก็หยุดเท้าข้างรถบรรทุกของเจียงเทา

"อาจารย์ วันละเท่าไหร่"

เจียงเทาเปิดประตูลงจากรถ ขณะเดียวกันก็ยิ้มทักทายเจ้าหน้าที่ไปด้วย พร้อมยื่นบุหรี่ให้

"วันละยี่สิบ วีแชทหรือแอลิเปย์?"

เจ้าหน้าที่เก็บเงินเป็นลุงผมหงอกผอมแห้ง ดูอายุหกสิบกว่าๆ

"แอลิเปย์!"

เจียงเทาเอาโทรศัพท์มือถือออกมา เสียงปี๊บสแกนคิวอาร์โค้ดรับเงินแอลิเปย์ของลุง จ่ายค่าแผงยี่สิบหยวน แถมถามไปด้วย:

"อ่อ อาจารย์ ถ้าของผมขายหมดแล้วกลับไปขนของ ไม่ต้องจ่ายเงินใหม่ใช่มั้ย?"

"ยี่สิบหยวนจัดการให้ทั้งวัน ไม่เก็บซ้ำ เราเป็นหน่วยงานที่มีระเบียบวินัย ไม่เก็บเงินเกินเลย"

ลุงให้สายตาที่ว่า 'คุณไม่ต้องกังวลหรอก' กับเจียงเทา

"ดีครับ! แล้วท่านไปทำงานต่อครับ!"

เจียงเทายิ้มพูดกับลุงประโยคหนึ่ง หันกลับเตรียมไปเอาลำโพงแฮนด์ฟรีในห้องขับ

"อาจารย์ ส้มทรายน้ำตาลนี่ขายเท่าไหร่"

ยังไม่ทันที่เจียงเทาจะเปิดลำโพงแฮนด์ฟรี ป้าคนหนึ่งที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีเขียว ดัดผมเป็นลอนเล็ก ถือต้นหอมใหญ่หลายต้นในมือ ก็มายืนถามราคาหน้ารถบรรทุก

เจียงเทาหยุดเท้า ยิ้มแย้มมองป้าแล้วพูดว่า: "สิบหยวนต่อจิน หนึ่งลังพอดีสิบจิน หนึ่งร้อยหยวน"

"เท่าไหร่? สิบหยวน? หนุ่มน้อย ราคาคุณแพงเกินไปมั้ย! เมื่อวานซืนที่ตลาดนัดยังห้าหยวนต่อจินเอง! ผ่านไปแค่สองวัน กลายเป็นสิบหยวนเลย?"

ป้าได้ยินราคาที่เจียงเทาเสนอแล้วก็เบิกตากว้าง ทำหน้าตกใจมาก

เจียงเทาอดทนอธิบายว่า: "ป้าครับ ป้าไม่ทราบ!

ที่มณฑลกว่างซีเกิดพายุหิมะ ส้มทรายน้ำตาลออกมาไม่ได้

เราไปเอาของที่ตลาดค้าส่งยังแปดหยวนกว่าต่อจินเลย!

ขายให้ป้าสิบหยวนไม่ได้เรียกเกิน ไม่เชื่อป้าไปถามที่อื่นดูก็ได้"

"สิบหยวนก็แพงเกินไป! ไม่กินแล้ว ไม่กินแล้ว"

ป้าพูดจบก็บ่นไปเดินโซซัดหัวไปหาหลิวจือหยวนที่อยู่ใกล้เจียงเทาที่สุด

ลูกค้าแรกทำไม่สำเร็จ เจียงเทาก็ไม่ท้อ เปิดลำโพงเล็กเริ่มออกเสียง

"ส้มทรายน้ำตาล ส้มทรายน้ำตาลเปรื้อยหวาน ส้มทรายน้ำตาลมณฑลกว่างซีแท้ๆ สิบหยวนต่อจิน!"

เสียงเรียกขายมหัศจรรย์ของลำโพงเล็กเริ่มเล่นซ้ำ ดึงดูดสายตาจากพ่อค้าขายแอปเปิ้ลและขายกล้วยข้างๆ

ส้มทรายน้ำตาลสิบหยวนต่อจิน พวกเขาก็เจอครั้งแรกเหมือนกัน!

เจียงเทาจุดบุหรี่มวนหนึ่ง มองดูป้าที่เดินจากแผงของเขาไป

ป้ายืนหน้าแผงของหลิวจือหยวนครึ่งนาที แล้วเดินไปหาต้านอวี่เฟย

ที่ต้านอวี่เฟยอยู่อีกสิบกว่าวินาที สุดท้ายก็เดินไปหาจางเฉา

หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ป้าก็ยืนยันแน่ชัดและแน่นอนในที่สุดว่า ส้มทรายน้ำตาลขึ้นราคาจริงๆ!

ก่อนออกจากบ้าน หลานสาวเธอสั่งให้ซื้อของนี้มา ไม่ซื้อหลานต้องโกรธแน่ๆ

สุดท้าย ป้าก็ต้องยอมแพ้ต่อตลาด ใช้ธนบัตรร้อยหยวนสีแดงแผ่นหนึ่งแลกส้มทรายน้ำตาลหนึ่งลังสิบจิน

ในสี่คน จางเฉาเป็นคนแรกที่เปิดร้าน

มีลำโพงออกเสียงแล้ว ก็ไม่ต้องต่อรองราคา

เจียงเทาเปิดโหมดตกปลาด้วยเบ็ดตรงโดยตรง ใครเต็มใจก็เข้ามาเอา

"อาจารย์ ทำไมส้มทรายน้ำตาลแพงขึ้นขนาดนี้ ตลาดนัดครั้งที่แล้วยังห้าหยวนต่อจิน กระโดดขึ้นเป็นสิบหยวนเลย!"

"สาวน้อย ที่มณฑลกว่างซีหิมะตกหนักปิดถนน ส้มทรายน้ำตาลออกมาไม่ได้ เราเอาของมาราคาก็แปดหยวนกว่าแล้ว เราก็ไม่อยากขายแพงขนาดนี้ แต่ช่วยไม่ได้!"

สาวใหญ่ตรงหน้าเจียงเทาคนนี้เดินถามมาจากทิศทางของจางเฉา สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ต่อตลาด จ่ายสองร้อยหยวนซื้อสองลังแล้วเดินไป

เดิมที เจียงเทายังคิดว่าตอนแรกของการขึ้นราคา ธุรกิจจะได้รับผลกระทบไม่น้อย

ยังไงก็ตาม ผู้บริโภคต้องการกระบวนการหนึ่งในการยอมรับราคาที่พุ่งขึ้นอย่างกะทันหันนี้

แต่ผลลัพธ์กลับเกินความคาดหมายของเขาไปมาก

เขาบรรทุกส้มทรายน้ำตาลมาเต็มรถสามร้อยลัง ยังไม่ถึงเที่ยงก็ขายหมดแล้ว!

เช้าหนึ่งเช้า รายได้กว่าสามหมื่น!

สถานการณ์นี้ทำให้เจียงเทาไม่เข้าใจ

สถานการณ์นี้ดูเหมือนขัดกับกฎของตลาดนิดหน่อย!

"ช่างเถอะ คิดทำไม ขายได้เร็วยิ่งขาย ขายได้เยอะยิ่งดีสำหรับผม!"

"ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไร รีบกลับไปขนรถอีกคันมาต่อถึงจะเป็นเรื่องจริงจัง!"

เจียงเทาคิดไม่ออกเหตุผลข้างในก็เลิกคิด เปิดประตูรถกระโดดขึ้น เตรียมขับรถกลับเสี่ยวซาเหอไปขนของ

ดิง!

เจียงเทาขึ้นรถได้ โทรศัพท์ก็มีข้อความวีแชทเข้ามา เป็นข้อความจากหลิวจือหยวน

【พี่เจียง! ขึ้นข่าวแล้ว คุณดูเร็ว ส้มทรายน้ำตาลนี่ขึ้นเทรนด์ข่าวแล้ว!】

เห็นข้อความของหลิวจือหยวน เจียงเทาเปิดไวป๋อดู

บนอันดับเทรนด์มีเทรนด์เกี่ยวกับส้มทรายน้ำตาลจริงๆ

และตำแหน่งก็ไม่ต่ำด้วย!

หัวข้ออันดับที่ 8 ของเทรนด์วันนี้คือ—เมืองทั้งเมืองตามหาส้มทรายน้ำตาล!

คลิกเข้าไปดู ก็เป็นข่าวรายงานเกี่ยวกับแนวโน้มราคาส้มทรายน้ำตาลจริงๆ

ไม่ใช่แค่เจียงเทาพวกเขาที่ขึ้นราคา ส้มทรายน้ำตาลในห้างสรรพสินค้าใหญ่ทั่วในเมือง ราคาก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยตรง

ซุปเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ ตลาดนัด ตลาดค้าส่งทุกแห่ง ราคาส้มทรายน้ำตาลขึ้นหมด

และยังอยู่ในสถานะขาดแคลนสินค้าอย่างรุนแรง

เห็นถึงตรงนี้ รอยยิ้มมุมปากของเจียงเทายับยั้งยากกว่าปืน AK!

ปรับอารมณ์ลง เจียงเทาบอกหลิวจือหยวนทั้งสามคนในกลุ่มวีแชทเล็กที่เพิ่งสร้างประโยคหนึ่ง แล้วกลับไปขนของก่อน

อาหารกลางวัน เจียงเทากินแค่คำสองคำ แถมยังซื้อกลับไปฝากหลิวจือหยวนทั้งสามคนคนละหนึ่งชุด เนื้อผัดแผ่นแป้งกับหัวหมูต้มคนละหนึ่งชุด

กินอิ่มดื่มฟู ทำงานต่อ!

บ่ายสองโมงกว่า หลิวจือหยวนกับจางเฉาก็ขายรถหนึ่งหมด กลับไปขนรถหนึ่งมาขายต่อ

บ่ายสองโมงครึ่ง รถของต้านอวี่เฟยขายหมด

บ่ายสี่โมงครึ่ง รถคันที่สองของเจียงเทาวันนี้ขายหมด กลับไปบรรทุกรถอีกคัน

วุ่นวายตั่งแต่หกโมงครึ่งเย็น

พระอาทิตย์ตกดิน คนในตลาดนัดซาเหอกระจายไป เจียงเทาหลายคนถึงจะเก็บทัพกลับอย่างไม่อิ่มใจ

กลับมาถึงเสี่ยวซาเหอตอนหัวค่ำเจ็ดโมงครึ่งกว่า

เจียงเทาชวนหลิวจือหยวนทั้งสามไปหาร้านอาหารที่ดูพอใช้ได้ในหมู่บ้านในเมือง

วันนี้สงครามแรกประสบชัยชนะ เริ่มต้นด้วยความโชคดี

เจียงเทาในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของโปรเจกต์ส้มทรายน้ำตาลครั้งนี้ และเป็นผู้ได้ประโยชน์มากที่สุด เลี้ยงพี่น้องกินข้าวหนึ่งมื้อยังเต็มใจ

ไก่ตุ๋นเห็ด เนื้อต้มเผ็ด ข้อศอกหมูซอส ปลาเปรี้อว เป็ดย่าง...

บนโต๊ะอาหารเล็กๆ ในร้านอาหาร เรียงเต็มไปด้วยเมนูเด็ดของร้านนี้

"พี่น้องวันนี้เหนื่อยกันทุกคน กินอิ่มดื่มฟู กลับไปพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้เราทำต่อ!"

"ใช้โอกาสปลายปี หาเงินเขาให้สุดๆ กลับบ้านฉลองปีใหม่ให้สมบูรณ์!"

"มาๆ ชนแก้วกัน"

"ชน!"

"ชน!"

หลิวจือหยวนกับต้านอวี่เฟยหน้าเปล่งปลั่งเหมือนกัน

มีแต่จางเฉาคนเดียวที่รอยยิ้มบนหน้าขมขื่นเล็กน้อย

นี่มันเรื่องอะไรกัน!

พี่น้องได้เงินกันหมด เหลือแต่ตัวเขาคนเดียว!

แต่เรื่องนี้ก็โทษใครไม่ได้

ตอนแรกพี่เจียงให้โอกาสตัวเองแล้ว ตัวเองจับไม่ได้!

จบบท