Chapter 1223 หลักการของจุนซ่างเซียว

ราชาปิศาจต้าเห่ยนั้นมีกายมนุษย์ ดังนั้นทักษะพิฆาตของแม่น้ำและขุนเขานำทางย่อมสามารถใช้ได้ผล.

ในเวลานั้น หลังจากเมฆรูปฝ่ามือชี้ประกบกัน เกิดเป็นหลุมนำวน พลังที่มองไม่เห็นรวมตัวขึ้น ที่ตำแหน่งยุทธศาสตร์ ก่อนจะทะลวงโจมตีฝ่ายตรงข้าม.

อย่างไรก็ตาม.

ถึงจะเป็นอาวุธเหนือเทวะเจ้านิกาย แต่ก็ยังยากจะสั่นคลอนยอดฝีมือสะบั้นมิติขั้นกลาง.

จุนซ่างเซียวไม่ได้ประหลาดใจ เศร้าใจแต่อย่างใด แม้นว่าทักษะพิฆาตของไม้เท้าแม่น้ำและขุนเขานำทางไม่มีผล ทว่ามันก็สามารถสร้างโอกาสให้กับเขาได้เช่นกัน!

“ไปเลย!”

“หวานใจของข้า!”

คำพูดที่น่าอายที่ดังก้อง หอคอยสะกดวิญญาณเทียนหยวนก็ถูกส่งออกไปในทันที!

ราชาปิศาจต้าเห่ยที่ป้องกันพลังที่มองไม่เห็นเอาไว้ ทำให้เขาเผยจุดอ่อน จึงถูกโจมตีออกมาในทันที.

แน่นอนว่า ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ถึงแม้นว่าจะเป็นภูเขาแสนลูกก็ไม่ส่งผลต่อเขา ทว่ากับเสียงที่น่าหวาดกลัว ฝังจิตฝังใจ ฝันร้ายหลายหมื่นปีที่ดังก้อง ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านแทบอ่อนยวบลงมา

“เจ้าหลานเต่าน้อย ข้าจะนำเจ้าไปฝึกนับจากวันนี้.”

“เจ้าหลานเต่าน้อย หลังจากนี้เห็นข้าเมื่อไหร่จะต้องเรียกข้า ท่านย่าทวด.”

“เจ้าหลานเต๋าน้อย เจ้าชอบอันใหน? วันนี้เลือกมาเลย.”

“เจ้าหลานเต่าน้อย ข้ามาแล้ว.”

ความทรงจำอันเลวร้ายที่ฝังในจิตสำนึก ทำให้ราชาปิศาจต้าเห่ยหวาดกลัวขั้นสุด ท้ายที่สุดเขาก็หมดแรงต้าน ปล่อยให้หอคอยสะกดวิญญาณเทียนหยวนโจมตีฟาดลงมาอย่างดุร้าย.

......

50,000 ปีที่แล้ว.

ความรู้สึกด้านลบของสิ่งมีชีวิตมากมายในจักรวาลเบื้องล่าง ได้รวมตัวผสานรวมเข้าหากัน ก่อเกิดเป็นสิ่งมีชีวิต.

40,000 ปีที่แล้ว.

กลุ่มก้อนปิศาจที่บ่มเพาะก่อเป็นรูปเป็นร่าง.

30,000 ปีที่แล้ว.

มันกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตเปิดเชาว์ปัญญา ตระหนักรู้.

20,000 ปีที่แล้ว.

หลังจากมีชีวิตและความนึกคิดก็เริ่มเติบโตและวิวัฒนาการ.

ก่อนหน้านั้นหนึ่งหมื่นห้าพันปี.

ราชาปิศาจต้าเห่ยที่เป็นปิศาจโดยสมบูรณ์ ขณะเผยยิ้มอย่างมืดมน แต่แล้วก็ถูกพิภพเบื้องบนจับเข้าไปขังในหอคอยสะกดวิญญาณ และผนึกเอาไว้ในหุบเขาแห่งหนึ่งในทวีปเทียนหยวน และเริ่มถูกทรมานทรกรรม.

จิตวิญญาณปิศาจที่กำเนิดขึ้นที่จักรวาลเบื้องล่าง ทว่ายังไม่ได้ทำอะไรมากมาย ต้องพบกับชะตากรรมน่าพรั่นพรึงสะแล้ว.

“ฮือ ฮือ!”

ในทุก ๆคืน ราชาปิศาจต้าเห่ยต้องร้องไห้โหยหวน.

เสียงคร่ำครวญหวาดผวา ที่น่าหวาดผวาที่ดังไปทั่วเขตแดนลับ ตลอดหมื่นปี กล่าวได้ว่าหุบเขาดังกล่าวนั้นคือตำนานหุบเขาที่น่าหวาดกลัวที่สุด.

หลังจากผ่านไปหนึ่งหมื่นปี การทรมานก็จบลง.

เพราะหอคอยสะกดวิญญาณหายไปในทันที ทำให้ราชาปิศาจต้าเห่ยหลุดออกมานั่นเอง!

ตื่นเต้น ดีใจอย่างที่สุด.

นั่นคืออารมณ์ของราชาปิศาจต้าเห่ย.

ด้วยเหตุนี้ราชาปิศาจต้าเห่ยก็เริ่มรวบรวมพลังปิศาจกลืนกินพลังงานด้านลบของผู้คน ค่อย ๆ ฟื้นคืนพลังที่ถูกชำระล้างไปตลอดหมื่นปี ปราณปิศาจที่มากล้นก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนพลังในที่สุด.

ห้าพันปีผ่านไป.

มันได้คืนความแข็งแกร่ง และออกจากเขตแดนลับได้โดยง่าย  ก่อนที่จะเริ่มสร้างหายนะให้กับทวีปเทียนหยวน.

ขณะมันกำลังคืนความยิ่งใหญ่ กำลังยึดครองทวีปเทียนหยวนโดยสมบูรณ์ หอคอยสะกดวิญญาณก็ปรากฏ และผนึกมันอีกครั้ง.

ในเวลานี้ราชาปิศาจต้าเห่ยที่ถูกสะกดโดยสมบูรณ์.

......

“ฟู่ ฟู่!”

สายลมที่พัดโบก ห้วงมิติที่แตกร้าวเป็นทาง.

เหล่านักรบเกราะดำทั้งหนึ่งหมื่นตนที่นอนเกลือกกลิ้งไปในบนพื้น ราวกับดวงวิญญาณสูญสิ้น ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายกระตุกเป็นช่วง ๆ.

ซ่างโหยวเหินถึงกับหวาดผวา.

เหล่ายอดฝีมือที่บาดเจ็บของทวีปเทียนหยวนที่ตื่นตะลึงไปในทันที.

นี่มัน....เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ในเวลานั้นฝุ่นที่ค่อย ๆ สลายหายไป สายตาของพวกเขาก็สามารถมองเห็นหอคอยสะกดวิญญาณเทียนหยวนที่ใหญ่ยักษ์ปรากฏขึ้น.

“นี่มัน.....”

ซ่างโหยวเหินที่ร้องอุทานเสียงดัง “อุปกรณ์เทพ ทวีปเทียนหยวนที่หายไป!”

เขาไม่เคยเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริง ทว่าก็รับรู้เกี่ยวกับบันทึกของมัน ดังนั้นกลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นทำให้เขาตัดสินเข้าใจได้ในทันที!

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เวลานี้ดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที.

ของวิเศษที่หายไปนับหมื่นปี คาดไม่ถึงเลยว่าจะมาปรากฏขึ้นที่นี่อีกครั้ง!

ฝัน?

พวกเขากำลังฝันอยู่ใช่ไหม!

ในเวลานั้น เมฆสีดำบนท้องฟ้าก็ค่อย ๆ สลายหายไป ท้องฟ้าที่มีแสงตะวันสาดส่องไปทั่วแผ่นดิน.

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่ว เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่บาดเจ็บถึงกับคุกเขา พร้อมกับชูแขนขึ้น น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง.

“ตูมมมม!”

“ตูมมมม!”

เหล่านักรบเกราะดำที่เวลานี้เริ่มร่างกายระเบิดสลายหายไปตัวแล้วตัวเล่า พลังธาตุมืดที่สลายหายไปอย่างสิ้นเชิง.

“ฟิ้ว!”

จุนซ่างเซียวที่โบกมือ หอคอยสะกดวิญญาณที่ใหญ่ยักษ์ก็ย่อส่วนและลอยคืนกลับมา.

“ฟิ้ว!”

เขาที่มาลอยอยู่ด้านหน้าซ่างโหยวเหินเอ่ยออกมาว่า“ทุกอย่างจบแล้ว.”

“พรึด โครม!”

ซ่างโหยวเหินที่คุกเข่าลงพื้น กล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณพี่ชายจุน ที่กำจัดปิศาจให้กับทวีปเทียนหยวนของข้า!”

จุนซ่างเซียวที่ใช้พลังพยุงเขาเอาไว้ พลางเอ่ยออกไปว่า“กำจัดมารร้ายที่ทำความชั่วเป็นสิ่งที่ผู้กล้าควรกระทำ.”

“พี่ใหญ่จุน!”

ซ่างโหยวเหินที่นำแหวนมิติหลายวงออกมา กล่าวออกไปว่า“นี่ศิลาวิญญาณสิบล้าน โปรดรับไว้ด้วย!”

“ไม่!”

จุนซ่างเซียวที่ขมวดคิ้วไปมา “เจ้ากำลังดูแคลนข้า!”

“วีรบุรุษสุด ๆ.”

ระบบที่อยู่กับเขามานาน นี่เป็นครั้งแรกที่คนส่งเงินให้แต่อีกฝ่ายไม่รับ.

“เงินบางอย่างก็รับได้ เงินบางอย่างก็ไม่สามารถรับได้”จุนซ่างเซียวกล่าวอย่างภาคภูมิ “นี่คือหลักการของข้าจุนซ่างเซียว!”

ซ่างโหยวเหินเอ่ย “พี่ใหญ่จุนช่วยทวีปเทียนหยวนจากราชาปิศาจได้ ศิลาวิญญาณนี้ย่อมสมควรอยู่แล้ว.”

“......”

จุนซ่างเซียวที่ไม่ขยับ.

“พี่ใหญ่จุน....”

“ในเมื่อเจ้ามีความจริงใจขนาดนี้ สิบล้านนี้ข้าคงต้องรับไว้สินะ.”

จุนซ่างเซียวเอ่ยอย่างจริงจัง“ทว่าไม่ใช่เพราะว่าข้าทำลายราชาปิศาจต้าเห่ยหรอกนะ เป็นค่าใช้จ่ายที่จะรับเจ้าเป็นศิษย์ต่างหาก.”

“ตกลง!”

ซ่างโหยวเหินที่เอ่ยกล่าวด้วยความดีใจ.

ด้วยเหตุนี้จุนซ่างเซียวจึงได้รับสิบล้านศิลาวิญญาณโดยละม่อม ทว่าเป็นค่าใช้จ่ายในการรับเป็นศิษย์ ไม่เกี่ยวกับการทำลายปิศาจร้าย ดังนั้นเขาที่ได้แต่เอ่ยอย่างภาคภูมิ “ข้าไม่ได้ทำลายหลักการข้านะ!”

ระบบคำรามลั่น “ค่าใช้จ่ายรับศิษย์ต้องใช้ถึงสิบล้านศิลาวิญญาณระดับเก้าเลยรึไง!”

“เอ้า ก็นิกายของข้า.”

จุนซ่างเซียวที่กล่าวอย่างอหังการ “คือนิกายที่แข็งแกร่งที่สุดนิรันดรกาล!”

“......”

ระบบที่ไม่มีคำจะโต้เถียงเลยจริง ๆ.

......

ภายในหอคอยสะกดวิญญาณเทียนหยวน.

เจาโตวโตวภายในห้องบัญชาการไม่กล้าแม้แต่มองภาพค่ายกลสะท้อนเลยแม้แต่น้อย.

เหล่านักโทษที่คุมขังในคุกทั้งเก้าชั้นที่ตัวสั่นงันงกหลบอยู่ในมุม หลับตาแน่น ไม่กล้ามองค่ายกลสะท้อนสักคน.

“อึก อึก.”

สามทรราชซิงกงที่เวลานี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แขนขาสั่นเป็นเจ้าเข้า.

ชายหมวกเขียวที่ดื้อรั้นเห็นภาพดังกล่าว ใบหน้าที่สั่นกระตุกไปมาอย่างบ้าคลั่ง.

ทำไมพวกเขาถึงต้องแสดงท่าทางเช่นนั้น? เพราะว่านักโทษที่เพิ่งจับมาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้ถูกรัดด้วยเชือก พร้อมกับผูกรัดห้อยบนเพดาน ก่อนจะถูกทรมานอย่างหนักหน่วง.

เผลี๊ยะ เผลี๊ยะ เผลี๊ยะ!

ซี่!

ภาพบนหน้าจอที่สั่นไปมา นับได้กว่า 9999 ครั้ง.