Chapter 1095 ธุรกิจใหญ่

จุนซ่างเซียวไม่คาดคิด โม่ซ่างเซิ่งจะซื้อ 10,000 ทันทีอย่างไม่คาดคิด.

จำนวนค่อนข้ามาก ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ผลิตมาขายแต่อย่างใด.

แม้นว่าจะได้รับสูตรเม็ดยาระดับสูงมาแล้ว ได้สั่งให้หลี่ชิงหยางหลอมขึ้นมาตลอด ทว่ามันก็ต้องใช้วัตถุดิบพิเศษหลายชนิด จำนวนที่ได้จึงไม่ค่อยสูงนัก.

นอกจากนี้ ในเวลานั้นเขาที่หลอมเม็ดยาเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อให้ศิษย์นำมันเข้ามาใช้ในพิภพสงคราม เพื่อรักษาชีวิต เพราะว่าจำนวนคนที่มีไม่น้อยเช่นกัน จึงต้องผลิตออกมาอย่างระมัดระวัง.

ในเวลานี้เขาได้มาทำธุรกิจ ทำให้จุนซ่างเซียวตระหนักได้.

หลังจากกลับไปนี้ จะต้องให้ความสำคัญเร่งด่วน แม้นว่าศิษย์ของเขาจะไม่ค่อยบาดเจ็บ ทว่ามันกับเป็นทรัพยากรที่มีราคาเป็นอย่างมาก.

“เจ้านิกาย.”

โม่ซ่างเซิงที่เอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง “โม่โหมวหวังจะร่วมมือกันอย่างราบรื่น คงไม่มีแผนการอะไรใช่ไหม?!”

คำพูดที่มีความนัยแฝง.

ข้าไม่ได้โง่ ที่จะทิ้งเงินสิบล้านทิ้งหรอกนะ!

แน่นอนว่าอีกฝ่ายกังวลว่าเม็ดยาที่ลึกล้ำขนาดนี้จะมีเพียงนิดเดียว อีกฝ่ายที่แกล้งส่งเม็ดยาทั่วไปปนมา.

จุนซ่างเซียวที่ยกมือขึ้น กล่าวปฏิญาณ“ข้าจุนซ่างเซียวทำธุรกิจอย่างสุจริต หากว่ามีแผนการ ขอให้ถูกสวรรค์ลงโทษด้วยสายฟ้าฟาดห้าครั้งเลย!”

“เจ้านิกายจุนกล่าวเช่นนี้ทำให้โม่โหมววางใจ.”

แน่นอนว่าทำให้เขาวางใจเปราะหนึ่งจริง ๆ.

อย่างไรก็ตามไว้ถึงวันส่งมอบค่อยตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะจ่ายเงินก็แล้วกัน.

“เจ้าเมืองโม่.”

จุนซ่างเซียวที่เคราะนิ้วบนโต๊ะ เอ่ยออกไปว่า“เม็ดยาที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้ากินไปเมื่อครู่ ข้าจะเก็บในราคาทุนก็แล้วกัน.”

ระบบ“......”

คิดว่าเป็นเม็ดยาใช้ทดสอบชัดเจน นี่คิดเงินด้วยรึ?!

“เท่าไหร่รึ?”

“4999.”

ราคาต้นทุนและราคาขายต่างกันหนึ่งก้อน บัดซบ มันจะหน้าเลือดไปแล้ว!

......

ตอนแรก จุนซ่างเซียวต้องการขายเม็ดยาบูรณะร่างกายและเม็ดยากลั่นวิญญาณด้วยเลย ทว่าคาดไม่ถึงว่าเม็ดยาฟื้นฟูก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ดังนั้นจึงได้ระงับรายการอื่นเอาไว้ก่อน.

“เหล่าเหว่ย.”

หลังจากกลับนิกาย เขาที่เอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง“สวนสมุนไพรจำเป็นต้องขยาย ปลูกสมุนไพรฟื้นฟูให้เร็วที่สุด!”

“อืม.”

เหล่าเหว่ยที่เรียกเปปป้า ก่อนที่จะเริ่มขยายสวนสมุนไพร และสั่งสมาชิกหอยาปลูกสมุนไพรเม็ดยาฟื้นฟูระดับสูงทันที.

“เจ้าตัวน้อย.”

จุนซ่างเซียวที่นั่งอยู่ห้องหนังสือ วางศิลาดาราวิญญาณหกแฉกบนโต๊ะ เอ่ยออกไปว่า“หากมีศิลาวิญญาณเช่นนี้ มากพอ จะใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะโต?”

“สิบวัน!”

หนอนกาลอากาศที่กล่าวตอบอย่างไม่ลังเล.

“......”

จุนซ่างเซียวที่มุมปากกระตุก.

ศิลาดาราหกแฉกหลายสิบล้าน ที่เขาแลกเปลี่ยนมา จำนวนที่มหาศาล สิบวันกินหมด เจ้าตัวเล็กนี้ก็น่ากลัวไปแล้ว!”

“ฟู่!”

จุนซ่างเซียวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ครุ่นคิด “สองเดือนหลอมได้ 10,000  จากการคำนวณของเหล่าเจิ้นและซินเหยา เขาน่าจะสามารถไปยังทวีปเผ่าวิญญาณก่อนที่อีกฝ่ายจะมาถึงแน่นอน.”

“......”

“แล้วหากว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นก่อนล่ะ.”

หลังจากที่ครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ มากมาย จุนซ่างเซียวก็สั่งเจิ้นเต๋อจวินและซ่างกวนซินเหยาไปยังจังหวัดเป่ยโม่ เตรียมค่ายกลป้องกันและโจมตีปกคลุมพื้นที่ดังกล่าว เพื่อหลีกเลี่ยงเผ่าวิญญาณมาถึงก่อนเวลา.

“เจ้านิกาย.”

นายน้อยหยวนแนะนำ “เผ่าวิญญาณ หากว่าทะลวงผนึกได้ คงต้องใช้จำนวนขนาดใหญ่บุกมา.”

“ข้าคิดว่าพวกเราควรสร้างเมืองที่แข็งแกร่ง ก่อตั้งป้อมปราการณ์ค่ายกลที่แข็งแกร่งเตรียมเอาไว้ และส่งทัพไปรอคอยก่อนเวลา น่าจะสามารถป้องกันเหตุได้ทันท่วงที.”

“มีเหตุผล!”

จุนซ่างเซียวที่ตบไหล่ของเขาเอ่ยออกมาว่า“ข้าขอบคุณเจ้านิกายราชันย์มารจริง ๆ ที่ไล่เจ้าออกมา.”

“......”

นายน้อยหยวนที่เงียบไป.

พร้อมกับบ่นในใจเสียงดัง“ข้าถูกไล่ออก ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าหรอกรึไง!”

ก่อนเข้าร่วมนิกายนิรันดร เขารู้สึกขัดแย้งเล็กน้อย ทว่ายิ่งเวลาผ่านมายิ่งรู้เรื่องนิกายนิรันดรมากเท่าไหร่ ก็ตระหนักได้ช้า ๆ แม้แต่ดำหนึ่งดำสองพนักงานเสิร์ฟอาหารก็เป็นทีมงานคุณภาพ!

เรื่องเช่นนี้ทำให้นายน้อยหยวนตะลึงเป็นอย่างมาก.

เจ้านิกายและศิษย์ คาดไม่ถึงว่าจะกล้าเป็นศัตรูกับทั้งโลก!

ไม่ต้องบอกเลยว่า ไม่มีอะไรเลยที่นิกายราชันย์มารจะเทียบได้!

ข้า!

หยวนเฟิง!

เทียบไม่ได้เลยจริง  ๆ!

......

ด้วยการบำรุงหนอนกาลอากาศ เพื่อที่จะเชื่อมต่ออุโมงค์มิติไปยังพิภพเผ่าวิญญาณ เพื่อไปหยุดการโจมตี ทว่าก็ไม่สามารถรับประกันได้เช่นกันว่าจะทำได้ ดังนั้นจึงต้องเตรียมการรับมือเอาไว้ก่อน.

“เจ้าเมืองซุน.”

ภายในห้องโถง จุนซ่างเซียวที่ส่งศิลาวิญญาณเทียม 200,000 ออกมาให้ “นิกายนิรันดรจะเปิดเมืองการค้าขึ้นที่นี่ โปรดอนุญาตให้สร้างเมืองขึ้นที่ทะเลทรายเหลืองด้วย ที่แห่งนี้จะเป็นศูนย์ขายแร่ขนาดใหญ่.”

“เรื่องนี้.....”

ชายวัยกลางคนที่กลายเป็นเงียบไปในทันที.

เขามีนามว่าซุนซือเจิ้ง เป็นเจ้าเมืองหลวงต้าเทียน เป็นผู้ปกครองของจังหวัดเป่ยโม่แห่งนี้นั่นเอง.

ด้วยเปปป้าและหลี่ชิงหยางต้องการสร้างป้อมปราการณ์ขึ้น ทว่าที่นี่คือดินแดนของคนอื่น ๆ การจะสร้างเมืองต้องได้รับอนุญาตนั่นเอง.

ด้วยความแข็งแกร่งของจุนซ่างเซียวและนิกายนิรนดร สามารถที่จะข่มขู่อีกฝ่ายได้ ดังนั้นเจ้าเมืองซุนย่อมไม่กล้าขัด ทำได้แค่ตอบรับเท่านั้น.

“ต้องคิดอีกรึ?”

“ไม่ ไม่ ไม่เลย!”

เจ้าเมืองซุนที่รับหนึ่งแสนศิลาวิญญาณเทียมมาก่อนที่จะผลักกลับไป เอ่ยออกมาอย่างจริงจังว่า“ทะเลทรายเหลืองนั้นภูมิประเทศที่ย่ำแย่ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัย ในเมื่อเจ้านิกายคิดจะสร้างเมืองขึ้น แน่นอนว่าต้องใช้จ่ายเป็นจำนวนมาก.”

“ตกลง.”

จุนซ่างเซียวยกมือประสาน “ขอบคุณเจ้าเมืองซุน!”

หลังจากอีกฝ่ายจากไป ซุนซือเจิ้งที่ส่ายหน้าไปมา เอ่ยออกมาว่า“ทะเลทรายเหลืองนั้นมีพายุทรายเกิดขึ้นตลอด เจ้านิกายจุนต้องการสร้างเมืองขึ้นที่นั่น นี่เขาไม่สบายอยู่รึ?”

......

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

หลี่ชิงหยางที่นำอุปกรณ์เครื่องมือไปยังทะเลทรายเหลือง พร้อมกับตรวจสอบ วางแผนสร้างสิ่งก่อสร้างขึ้น.

“สร้างได้อิสระเลย.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

“ครับ!”

ด้วยเหตุนี้วัสดุก่อสร้างมากมาย จึงถูกส่งมายังทะเลทรายเหลือง.

เพราะว่าจะต้องสร้างป้อมปราการที่ทนทานและแข็งแกร่งขึ้น.

หลี่ชิงหยางที่รับผิดชอบในการก่อสร้าง เปปป้ารับผิดชอบเปิดพื้นที่ จุนซ่างเซียวเองก็ไม่ว่าง ได้สั่งหอค่ายกลทำการสร้างค่ายกลเคลื่อนย้าย เพื่อเชื่อมต่อไปยังนิกายนิรันดร เพื่อให้สามารถไปมา ได้อย่างรวดเร็ว.

“นี่คือโครงการใหญ่!”

เหล่าเจิ้นนำซ่างกวนซินเหยาและสมาชิก มาพร้อมกับเริ่มงานในทันที.

เพราะว่าทักษะมีจำกัด ระยะทางค่อนข้างไกล จึงต้องสร้างจุดเชื่อมต่อเป็นจุด ๆ ไป จนกระทั่งมาถึงจังหวัดเป่ยโม่.

“ถางจู่ฟ่าน.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “อาวุธเหล่านี้จะต้องใส่จิตวิญญาณให้เร็วที่สุด.”

“อืม.”

ต้องไม่ลืมว่าฟ่านเย่จื่อที่ใส่จิตวิญญาณให้กับอาวุธเทวะให้กับพวกหลี่ชิงหยาง ทุก ๆ วัน แม้นว่าจะเหนื่อยล้า แต่กับมีความสุขเป็นอย่างมาก.

นิกายนิรันดรที่สงบก่อนหน้า ตอนนี้เริ่มวุ่นวายขึ้นมาทันที นั่นก็เพื่อเตรียมรับสงครามที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อนั่นเอง.

......

เวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว.

หนึ่งเดือนผ่านมา ทะเลทรายเหลือจังหวัดเป่ยโม่ ที่ปรากฏเมืองแห่งหนึ่งขึ้น หากมองแต่ไกลก็จะเห็นเป็นเหมือนกับราชสีที่กำลังหมอบอยู่บนทะเลทรายเหลือง.

ประตูขนาดใหญ่สี่แห่งสีทิศ มีอักขระ“เมืองนิรันดร” สลักเอาไว้.

“เจ้านิกาย.”

บนป้อมปราการหอคอย หลี่ชิงหยางเอ่ย “เมืองแห่งนี้ เพราะว่าใช้ป้องกัน ดังนั้นจึงมีพื้นที่อาศัยน้อย แต่มีค่ายทหารจำนวนมาก สามารถที่จะจุทหารหนึ่งล้านคนได้อย่างไม่มีปัญหา.”

“ไม่เลว ไม่เลว.”

จุนซ่างเซียวที่พยักหน้าอย่างพอใจ.

แม้นว่านิกายจะมีผู้จัดการมืออาชีพแล้ว ศิษย์ระดับสองก็ยังรักและจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างเป็นสุขและสมบูรณ์ ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง.