Chapter 1065 กองกำลังนิกายนิรันดร ทุกคนคือกษัตริย์ยุทธ์
Chapter 1065 กองกำลังนิกายนิรันดร ทุกคนคือกษัตริย์ยุทธ์
พิภพสงคราม ฐานที่มั่นทวีปชิงหยุน.
นายน้อยหยวนที่ยืนอยู่บนภูเขาลอยฟ้า จ้องมองบนเมืองขนาดใหญ่ที่มีสิ่งก่อสร้างสลับซับซ้อน ผ่านไปนานเหมือนกัน กว่าเขาจะตั้งสติ.
“นี่นี่ ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงแค่พื้นดินเหนียว.”
“ด้วยความพยายามของนิกายนิรันดร ในวันนี้มันก็มีขนาดนี้แล้ว และยังเป็นสถานที่แข็งแกร่งที่ทำให้ทุกพิภพต้องหวั่นเกรง.”
จุนซ่างเซียวที่นั่งอยู่ด้านหลังเขา เอ่ยออกมาเสียงดังด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ.
แม้นว่าภารกิจพิภพสงครามจะจบแล้ว ทว่าก็ยังต้องดูแลฐานที่มั่นเอาไว้ เขาที่คอยเข้ามาเพื่อดูแลเป็นครั้งคราว เพื่อซึมซับความภาคภูมินี้.
“ที่นี่......”
นายน้อยหยวนที่เผยท่าทางไม่อยากเชื่อ “นี่คือพิภพสงครามจริง ๆ รึ?”
“ฟู่ ฟู่!”
พลังวิญญาณที่ปะทุขึ้น ปกคลุมเขา.
“ฟิ้ว -----”
จุนซ่างเซียวที่นำนายน้อยหยวนออกจากฐานที่มั่นทวีปชิงหยุน บินไปยังด้านนอกของพิภพสงคราม ซึ่งพบกับเหล่ายอดฝีมือพิภพต่าง ๆ มากมาย.
เพียงแค่คำพูดไม่เพียงพอ มีแต่ต้องให้เห็นเท่านั้นถึงจะหนักแน่นพอ!
กับการได้เห็นชุดต่อสู้ที่แตกต่างจากคนของทวีปชิงหยุน แม้ว่านายน้อยจะถูกบังคับให้มา ทว่าก็ต้องยอมรับสิ่งที่เห็นอยู่เป็นความจริง.
“ฟิ้ว!”
จุนซ่างเซียวที่นำเขากลับฐานที่มั่นทวีปชิงหยุน นำเก้าอี้ออกมานั่งเอ่ยออกมาว่า“เจ้าคงไม่รู้ ว่ายอดฝีมือกลุ่มแรกที่เข้ามานั้นได้กลับไปหมดแล้ว.”
นายน้อยหยวนไม่รู้แน่นอน ว่าเจ้าเมืองหานและคนอื่น ๆ กลับแผ่นดินใหญ่แล้ว เพราะเวลานั้นเขาอยู่ในช่วงเดินทางอยู่บนทะเลตะวันออก กำลังรับมือกับภัยพิบัตินั่นเอง.
“เหล่าหยวน.”
จุนซ่างเซียววางมือบนพนักพิงเคาะนิ้วเบา ๆ เอ่ยออกมาว่า“เจ้าเป็นคนฉลาด นิกายราชันย์มารภายใต้การดูแลของเจ้า สามารถจัดการกับนิกายใหญ่ฝ่ายธรรมมะได้ เพียงแค่นั้นก็พอพิสูจน์ตัวเองได้แล้วรึ?”
“ร่วมมือกับกลุ่มคนสมองหมู ไม่มีทางที่จะช่วยให้เจ้ายกระดับไปจนถึงความสำเร็จขั้นสูงได้.”
“ทำไมไม่มาช่วยเปิ่นจั้ว สร้างนิกายที่แข็งแกร่งที่สุดเอาชนะทุกพิภพให้ได้ล่ะ?”
“......”
นายน้อยหยวนที่กลายเป็นเงียบในทันที.
ขณะที่เขารับหน้าที่เป็นรองเจ้านิกายราชันย์มารเป้าหมายก็วาดหวังที่จะรวมทวีปชิงหยุน นำนิกายราชันย์มารกลับมาสู่ความยิ่งใหญ่เหมือนเช่นในอดีต.
เจ้านี่กับเอ่ยปากว่าจะเอาชนะคนทุกพิภพ คำพูดเช่นนี้ไม่สูงไปหน่อยรึ?!
บางที?
ก่อนหน้านี้ไม่มีฐานที่มั่น ตอนนี้กลายเป็นเมืองขนาดใหญ่ นายน้อยหยวนที่เริ่มคิดตาม ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตะลึง.
คิดถึงการนำทวีปชิงหยุนชิงชัยกับนิกายใหญ่พิภพต่าง ๆ เพียงแค่คิดก็ทำให้โลหิตพลุ้งพล่านได้เหมือนกัน!
ใจเย็น! ใจเย็นไว้!
อย่าให้เขาล่อล่วง ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง!
“เหล่าหยวน.”จุนซ่างเซียวเอ่ย “บุรุษทุกคนย่อมต้องแสวงหาความยิ่งใหญ่ ทว่าความยิ่งใหญ่นั้น ไม่ได้จำกัดเอาไว้เพียงแค่ในทวีปชิงหยุนเท่านั้นหรอกนะ!”
นายน้อยหยวนเอ่ย “หยวนโหมวไม่ได้มีความทะเยอทะยานเท่าเจ้านิกายจุน.”
“ไม่ เจ้ามี.”
จุนซ่างเซียวเอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง“เจ้าเพียงขาดเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่แข็งแกร่ง.”
กล่าวตามจริง เพื่อนร่วมทีมนิกายราชันย์มารของนายน้อยหยวน ถึงแม้นว่าจะมีความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา ทว่ากับไม่มีใครยอมทำตามแผนการของเขาเลยแม้แต่น้อย.
“นิกายนิรันดรของข้า ยอดเยี่ยมกันทุกคน!”
จุนซ่างเซียวเอ่ย “ขอเพียงเจ้าเข้าร่วม จะสามารถนำพาความสำเร็จก้าวสู่ความสำเร็จอย่างไม่เคยมีมาก่อนแน่!”
“เจ้านิกายจุน.”นายน้อยหยวนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา“ทำไมต้องยึดติดกับข้าเพียงนี้ด้วยกัน?”
จุนซ่างเซียวที่ยืนขึ้น ก้าวไปด้านหน้า ปากที่คีบบุหรี่ พลางพ่นควันเป็นวงแหวน “เพราะว่าเจ้าเป็นรองเจ้านิกายราชันย์มาร และรองเจ้านิกายนิรันดรเอง ก็ยังว่างเปล่าอยู่ด้วยนั่นเอง.”
กับคนที่เป็นนิกายที่ซ่อนตัว พัฒนานิกายลับ ๆ จนสามารถที่จะรับมือกับนิกายใหญ่ฝ่ายธรรมมะได้ กับคนมีพรสวรรค์เช่นนี้ เหมาะที่จะช่วยเหลือสนับสนุนเขาให้ก้าวสู่ความสำเร็จ.
รองเจ้านิกายนิรันดรอย่างงั้นรึ?
นายน้อยหยวนที่ใบหน้าค่อย ๆ ชะงักงันขึ้นมาทันที.
คนผู้นี้ให้ค่าเขาเป็นอย่างมาก คาดไม่ถึงเลยว่าจะมอบอำนาจเหนือคนนับหมื่นอยู่รองแค่คนเดียวอยางงั้นรึ?
“เจ้าได้ยินเรื่องเผ่าวิญญาณหรือไม่?”จุนซ่างเซียวเอ่ย.
“ไม่.”
เผ่าวิญญาณที่สร้างความวุ่นวายในยุคโบราณ คนที่รู้เรื่องนี้ในอดีตดูเหมือนว่าจะมีอยู่น้อยมาก.
จุนซ่างเซียวเอ่ย “ก่อนหน้านี้หมื่นปี สงครามราชันย์ สาเหตุที่ทำให้ฟ้าดินแตกแยก คนร้ายที่แท้จริงก็คือพวกมันที่บุกเข้ามา แม้แต่ตอนนี้ ก็ยังพยายามที่จะบุกทวีปชิงหยุนอยู่.”
นายน้อยหยวน.“......”
ที่เขาเชิญชวนเขาเข้าร่วมนิกายนิรันดรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างงั้นรึ?
“ข้ากำลังหาวิธีที่จะไปยังแผ่นดินเผ่าวิญญาณ ไว้พบเมื่อไหร่ ก็จะนำศิษย์บุกไป เพื่อเอาคืนพวกมัน.”จุนซ่างเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา.
นายน้อยหยวนที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.
“ใช่แล้ว.”
จุนซ่างเซียวปากยังคีบบุหรี่ จ้องมองไปยังเขาเอ่ยออกมาว่า“เมื่อวันนั้นมาถึง นิกายนิรันดรของข้าจะกวาดไปทั่วทุกสารทิศ ....ก้าวออกจากทวีปชิงหยุน พิชิตพิภพต่าง ๆอย่างเป็นทางการ!”
นายน้อยหยวนที่เสียวสันหลัง สั่นสะท้านขึ้นมาทันที.
เรื่องที่จะก้าวออกจากพิภพชิงหยุนบุกพิภพอื่น ๆ เพียงแค่คิดก็ทำให้โลหิตพลุ้งพล่านเหมือนกัน.
“เมื่อถึงตอนนั้น.”
จุนซ่างเซียวที่เอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าหวังว่าจะมีเจ้าเป็นหนึ่งในนั้น!”
“บางทีเจ้าคงคิดว่าข้าพูดกล่าวไร้สาระ.”
จุนซ่างเซียวที่นำเขาออกจากพิภพสงคราม คืนกลับนิกายนิรันดร ยืนอยู่บนหอสัตว์ขี่สงคราม พร้อมกับชี้ไปยังกองกำลังหมาป่าที่กำลังฝึกฝนแปรขบวนอยู่ “ทว่าข้ายังต้องการบอกเจ้า ความแข็งแกร่งของนิกายนิรันดรนั้นไม่ได้ด้อยกว่ากองกำลังพิภพใด ๆ!”
“ฟู่ ฟู่!”
“ฟู่ ฟู่!”
จงอี้ที่ยกดาบเขี้ยวมังกร ขี่หมาป่าพร้อมกับนำกองกำลังหมาป่าเฮอริเคนพุ่งออกไป.
แม้นว่าจะมีจำนวนเพียงไม่กี่พัน ทว่าแต่ละคนนั้นต่างก็มีระดับกษัตริย์ยุทธ์ กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก!
นายน้อยหยวนที่ตกใจ ดวงตาเบิกกว้างกลมโตขึ้นมาในทันที.
เขาที่เพิ่งเคยเห็น กองกำลังสัตว์ขี่ระดับสูง และแต่ละคนยังมีระดับกษัตริย์ยุทธ์อีกด้วย!
“โฮกกกก!”
“โฮกกกก!”
และที่ทางเขา ยังมีกองกำลังอีกกองที่กำลังเคลื่อนที่มา.
สัตว์ขี่ของพวกเขาไม่ได้มีเพียงแค่อสูรพยัคฆ์ ยังมีอสูรราชสีห์ ที่แผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมา.
ตั้งแต่แรกแล้ว......
กองกำลังนิกายนิรันดรก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว!
นายน้อยหยวนที่เผยแววตาขมขื่นออกมาเช่นกัน.
เขาที่เดินทางผ่านทะเลตะวันออก เพราะเขารับรู้ว่าตัวเองด้อยกว่าจุนซ่างเซียว ไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายนั้นไม่เพียงแค่แข็งแกร่ง ทว่าศิษย์ของเหล่ายังเป็นดั่งอสุรกายพรสวรรค์อีกด้วย.
ตอนนี้ดูเหมือนว่า กองกำลังสัตว์ขี่เหล่านี้หากถูกนำไปยังหุบเขาข้ามวิญญาณ เกรงว่าคงกวาดล้างนิกายราชันย์มารได้อย่างแน่นอน.
ที่เขายังไม่รู้.
จุนซ่างเซียวได้ไถเงินของยอดฝีมือทวีปชิงหยุนมามากมาย แม้นว่านิกายราชันย์มารจะโดนบ่อยที่สุด ทว่าทรัพยากรที่ได้มานั้นมากมาย นำมาพัฒนา ทำให้นิกายนิรันดรแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นในทุกวัน.
กล่าวได้ว่าความแข็งแกร่งของเขาในเวลานี้ ถึงจะเป็นนิกายใหญ่ก็ยากจะต้าน.
อย่างไรก็ตาม นี่แค่เพียงกองกำลังสัตว์ขี่สงครามเท่านั้น ศิษย์สายนอกของเขา ไม่เพียงแค่พลังบ่มเพาะกายเนื้อและทักษะยุทธ์ต่าง ๆ เหนือกว่านิกายอื่น ๆ มาก หากยังคงเป็นเช่นนี้คงไม่มีใครสามารถต้านพวกเขาได้อย่างแน่นอน.
โกวเซิ่งนั้นไม่ได้สนที่จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่.
เขาไม่เหมือนกับราชันย์เจิ้นเหว่ยหรือนิกายราชันย์มารที่ต้องการครอบครองแผ่นดิน!
“เหล่าหยวน.”
จุนซ่างเซียวเอ่ย “เจ้าเป็นคนฉลาด คนฉลาดต้องรู้จักเลือกสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง.”
“เลิกเรียกเหล่าหยวนสักทีได้ใหม? ข้าเพิ่งอายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น!”
“ข้าก็มีอายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น ด้วยอายุเท่านี้ หากเจ้ามาช่วยข้า ไม่เพียงแค่สามารถสร้างความยิ่งใหญ่ในโลกนี้ยังสามารถกวาดไปทั้งจักรวาล!”
......
“กึก ซี่!”
เขาที่ถูกนำกลับเข้าสู่ห้องขังเช่นเดิม นายน้อยหยวนที่พิงผนังกลายเป็นเงียบงันตั้งแต่กลับมา.
ฐานที่มั่นทวีปชิงหยุนในพิภพสงคราม ตลอดจนกองกำลังสัตว์ขี่สงคราม สร้างความตื่นตะลึงต่อเขาเป็นอย่างมาก.
เจาโตวโตวที่กำลังวิเคราะห์ “ดูเหมือนว่าเขาจะคิดได้.”
wต่ลู่เอ่ย “เขาคือคนที่มีจิตใจที่แข็งแกร่งเช่นข้า ไม่ยอมจำนนง่าย ๆ หรอก!”
“แปะ แปะ!”
ในเวลานั้น นายน้อยหยวนที่ลุกจากเตียง.
ก่อนที่จะเคาะประตูลูกกรง พร้อมกับเอ่ยออกไปเสียงดัง “เจ้านิกายจุน ข้าได้ครุ่นคิดดีแล้ว ข้ายินดีที่จะเข้าร่วมนิกายนิรันดร! ยินดีที่จะช่วยท่านพิชิตไปทั่วจักรวาล!”
“......”
ไต่ลู่ที่กลายเป็นแข็งค้างไปในทันที.
อ๊ากกกก! เจ้านี่จิตใจที่มั่นคงถูกสุนัขกินไปอีกคนแล้ว!
“นายน้อย....”
เหล่าหลินที่อยู่พื้นที่รับแขก ทันใดนั้นก็เผยยิ้มออกมา น้ำตาคลอไปเลยทีเดียว.