บทที่ 4: การสังหารอันดุเดือด

บทที่ 4: การสังหารอันดุเดือด

“ผสานกำแพงปฐพี”

โมรีตะโกนด้วยน้ำเสียงแหลมสูงของเขา จากนั้นเมื่อหมัดของเขาสัมผัสกับพื้น ดินนับไม่ถ้วนก็ก่อตัวเป็นทรงกลมขนาดมหึมาพุ่งตรงไปยังเฉินฟาน

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินฟานก็ไม่มีความตั้งใจที่จะหลบหลีก

“เปรี้ยง… เปรี้ยง”

ในชั่วขณะที่ทรงกลมซึ่งก่อตัวจากดินสัมผัสกับกรงเล็บของเฉินฟาน ทรงกลมดินขนาดมหึมาก็ถูกทำลายลงโดยตรง

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ก็ได้สกัดกั้นการโจมตีของเฉินฟานไว้โดยตรงเช่นกัน วินาทีต่อมา หมัดมหึมาของโมรีซึ่งแฝงไว้ด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดเข้าใส่เฉินฟาน

โดยไม่ลังเล เฉินฟานใช้แขนที่เคลือบด้วยสสารสีดำของเขาสกัดกั้นไว้เบื้องหน้าในทันที

แรงปะทะอันทรงพลังถาโถมเข้ามา และเฉินฟานก็เซถอยหลังไปหลายก้าว

แต่วินาทีต่อมา เขาก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

ทั้งสองต่อสู้กันในระยะประชิด ทุกหมัดและทุกเท้าของเฉินฟานถูกเคลือบไว้ด้วยฮาคิเกราะขั้นที่หนึ่ง

ทว่า ถึงกระนั้น เขาก็ทำได้เพียงสู้กับโมรีได้อย่างสูสี ท้ายที่สุดแล้ว เผ่าคนยักษ์นั้นแข็งแกร่งโดยธรรมชาติ

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่ถูกใช้ไปในร่างกายและบาดแผลเล็กน้อยที่สร้างให้กับโมรี เฉินฟานก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปะทะซึ่งๆ หน้าแบบนี้ต่อไปได้

ในทันใด เฉินฟานก็ใช้ “โซล”

เขาต้องการเอาชนะด้วยความเร็ว และหลังจากการต่อสู้ต่อเนื่อง ผลลัพธ์ก็ปรากฏชัดเจน เฉินฟานไม่เลือกที่จะปะทะซึ่งๆ หน้าอีกต่อไป เขาคอยหลบหลีกการโจมตีอันรุนแรงของโมรีและกำแพงดินที่ถาโถมเข้าใส่เขาตลอดเวลาอย่างต่อเนื่อง

สิบนาทีต่อมา

เหงื่อยังคงไหลรินลงมาตามหน้าผากของโมรี

“แฮ่ก… แฮ่ก”

โมรีหอบหายใจอย่างหนัก และดวงตาที่จับจ้องไปยังเฉินฟานก็แดงก่ำ

“เจ้าสารเลว ถ้าแกมีปัญญาก็หยุดแล้วมาสู้กับชั้นซึ่งๆ หน้าสิ!”

โมรีสบถอีกครั้งด้วยเสียงแหลมสูงของเขา

เฉินฟานไม่สนใจสิ่งนี้ ในสายตาของเขา ตราบใดที่สามารถเอาชนะได้ นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ

หมัดที่ราวกับพายุของเขายังคงระเบิดออกไปไม่หยุด

ไม่ว่าโมรีจะหนังเหนียวเพียงใด ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องนี้ ทั่วทั้งร่างของเขาก็ปกคลุมไปด้วยบาดแผล ดูบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม เฉินฟานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก เขาต้องหลบหลีกการโจมตีไปพร้อมๆ กับหลีกเลี่ยงกำแพงดิน

พละกำลังของเฉินฟานก็ถูกใช้ไปอย่างมหาศาลเช่นกัน

ทั้งสองเข้าต่อสู้อย่างดุเดือดอีกครั้ง โลหิตสาดกระเซ็น และพื้นดินโดยรอบก็พังพินาศ

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า บาดแผลของโมรีหนักขึ้นเรื่อยๆ และเฉินฟานก็เช่นเดียวกัน การสูญเสียพละกำลังอย่างมหาศาลทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน

นี่นับว่าโชคดี ที่กระแสความร้อนซึ่งเกิดจากการกินอาหารในช่วงหลายวันที่ผ่านมาได้บำรุงร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางกายและพละกำลังของเขา

มิฉะนั้น เขาอาจจะทนไม่ไหว

เฉินฟานมองไปยังโมรีที่อาบไปด้วยเลือดอย่างดุดัน เขารู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาตัดสินผู้ชนะ

“ฮาคิเกราะ วิชาลับ หมัดทลาย”

หมัดขวาของเฉินฟานปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด พลังทั้งหมดของเขารวมศูนย์อยู่ที่จุดเดียว เคลือบไว้ด้วยสสารสีดำทมิฬ

หมัดนี้ ราวกับลูกปืนใหญ่ แฝงไว้ด้วยพลังที่มิอาจเทียบเทียมได้และระเบิดเข้าใส่โมรี

กระบวนท่านี้คือวิชาลับของวิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือที่เฉินฟานได้เข้าถึง: การรวบรวมพลังทั้งหมดในร่างกายไว้ที่จุดเดียวและระเบิดออกไปด้วยหมัดเดียว

“เจ้าสารเลว ในที่สุดแกก็กล้ามาเผชิญหน้ากับชั้นซึ่งๆ หน้า!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังของหมัดนี้ โมรีก็ไม่แสดงความหวาดกลัวใดๆ เขาไม่คิดว่าตนจะพ่ายแพ้ในด้านพละกำลัง

“หมัดพสุธากระทิงดุ”

ในขณะนี้ ดินทั้งหมดบนพื้นที่โมรียืนอยู่ได้รวมตัวกัน

จากนั้น มันก็ห่อหุ้มหมัดมหึมาของโมรีไว้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งเขาได้เหวี่ยงออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

“ครืนนนน”