Chapter 882 วิศวกรก่อสร้าง

ตูมมมม!

ตูมมมม!

ผนังปฐพีที่ปรากฏขึ้น ดักหน้าดักหลัง ก่อนที่เซียวจุ้ยจื่อจะพุ่งเข้าใส่ศัตรู.

การต่อสู้ที่หนักหน่วง ท้ายที่สุดกลายเป็นว่าเขาไล่ถลุงต่อยอีกฝ่ายราวกับกระสอบทราย กระเด็นอัดกำแพงปฐพีเด้งไปเด้งมา ไม่มีแม้แต่แรงโต้กลับ.

ก่อนเข้ามาในพิภพสงคราวนั้น จุนซ่างเซียวได้เตือนศิษย์ทุกคน หลังจากเข้ามา ห้ามใจอ่อน หากมีโอกาสให้สังหารศัตรูในทันที.

หลี่ชิงหยางที่เคยเป็นบุรุษหัวใจอ่อนโยน เคารพทุกชีวิต หากแต่เวลานี้กับสะบั้นแขน สะบั้นขา ก่อนที่จะตัดศีรษะอีกฝ่ายไปในทันทีสุด.

การมีเมตตาในพิภพสงคราม ก็หมายถึงการเปิดประตูนรกให้ตัวเองร่วงหล่นตกตายนั่นเอง.

เย่ซิงเฉินที่ทำได้ดีที่สุด ในเวลาสั้น ๆ เขาได้สังหารไปถึงสามคนแล้ว จัดการได้อย่างหมดจด.

“ถอย ๆ!”

ผู้ฝึกยุทธ์ทวีปฉีไห่ที่ตะโกนลั่น.

หากแต่นั่นก็แค่ความปรารถนาสุดท้ายเท่านั้น เพราะว่าเจียงเซี่ยและสองพี่น้องหนิงได้สังหารคนอื่น ๆ ไปแล้ว.

เหล่ายอดฝีมือจากพิภพอื่นก็ไม่ได้อ่อนด้อยกว่านิกายนิรันดรมากนัก ทว่า เพราะตอนนี้อยู่ในสภาพล่าถอย จึงไม่มีพลังและแรงใจต่อสู้ ตอนนี้มีเพียงแค่รอคอยให้อีกฝ่ายสังหารจัดการไปเท่านั้น.

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เหล่าคนที่ถอยหนี ถูกเหล่าเกอไล่ล่าสังหาร ฝ่ามืออากาศที่กระแทก ฝังจมพวกเขาลงใต้พื้นดินเสียงดังสนั่น.

เนื่องจากคนของนิกายนิรันดร ล้วนแต่สวมปีกโลหะกันทั้งหมด

ความเร็วจึงไม่ธรรมดา

ไม่มีทางที่จะถอยหนีได้.

“ตูมมมม!”

“ตูมมมม!”

การไล่ล่าสังหารที่ดำเนินต่อไป โลหิตที่สาดกระจายไปทั่วพื้นดิน!

พริบตาเดียวเท่านั้นคนของทวีปชิงหยุนที่ไล่ฟัดสังหารคนอื่น ๆ รอบฐานที่มั่น เต็มไปด้วยศพที่นอนเกลื่อน ชิ้นส่วนไม่สมประกอบ.

แน่นอน.

แทบจะไม่มีใครหนีไปได้ไกลเลย.

“ฟู่ ฟู่-”

ยอดฝีมือทวีปฉี่ไห่คนหนึ่งที่เร่งรีบบินหนีอย่างหวาดกลัว ทันใดนั้นร่างกายก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปในทันที.

“คิดจะหนี อย่างงั้นรึ?”

เสี่ยวหลงที่ร่างกายปกคลุมด้วยเปลวเพลิง ราวกับอสุรกายจากหลุมอเวจี!

“ไม่......”

ผู้ฝึกยุทธ์คนดังกล่าวที่ร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง.

“ฟู่ ฟู่ ซูมมม---”เปลวเพลิงที่ลุกโชน ก่อนที่ถูกอย่างจะเหลือเพียงฝุ่นควัน.

แววตาของเสี่ยวหลงที่เผยความเหยียดหยัน.

“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”

ในเวลานั้น ขนนกที่ระเบิดพุ่งออกไปทั่วสารทิศ เหล่ายอดฝีมือของทวีปหลิงหยุนที่หนีไปถูกตบลงพื้น แม้แต่สังหารบนอากาศก็มี.

“พรึด ซี่ พรึดซี่!”

เซี่ยวโม่เซี่ยนที่สะบัดปีกบนอากาศ ราวกับราชินีผู้เย่อหยิ่ง และยังหันมามองเย้ยเสี่ยวหลงด้วย.

“ชิ.”

เสี่ยวหลงแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าตัวภารกิจที่มีดีแค่เย่อหยิ่ง.”

“เจ้าพูดอีกทีสิ!”

“ลาก-ขวดน้ำมัน!”

[拖油瓶" แปลว่า "ลาก-ขวดน้ำมัน เป็นสำนวนว่า "ตัวภาระ" เหมือนสำนวนไทย "เรือพ่วง"]

......

คนของสองพิภพรวมแล้ว 40 คน ถูกสังหารทั้งหมดในเวลาอันสั้น เป็นความเร็วที่ไม่ธรรมดา.

ฐานที่มั่นของทวีปชิงหยุนที่ขยายออกไปกว่า 70 ตารางเมตรแล้ว

“ฟิ้ว!”

จุนซ่างเซียวที่ก้าวออกไป.

เขาที่ไปหยุดที่ชายวัยกลางคนที่ครึ่งเป็นครึ่งตาย เอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า“ใครบอกให้เจ้าแกล้งตาย?”

ยอดฝีมือระดับ“ลึกล้ำ”ที่ตอนนี้บาดเจ็บจนพูดอะไรไม่ได้ เขาที่ถูกแสงเจ็ดสีทำลายล้างโจมตีจนชีพจรเสียหายไปทั้งหมด แม้แต่บนร่าง ก็เต็มไปด้วยความเสียหาย.

“ฟิ้ว-”

ริ้วแสงกระบี่ที่สะบัด ศีรษะอีกฝ่ายก็ขาดออกจากกันทันที.

“ยินดีกับผู้เข้าร่วม สังหารยอดฝีมือ”ลึกล้ำ“ได้รับ 10 แต้มบุญ.”เสียงระบบสตรีดังขึ้น.

“เพียงแค่สิบแต้มเองรึ?”จุนซ่างเซียวที่ส่ายหน้าไปมา.

ก่อนหน้านี้เขาสังหารยอดฝีมือระดับ“ลึกล้ำ”ได้ตั้ง 20 แต้ม ตอนนี้เขาตัดผ่านมาถึงครึ่งก้าวปราชญ์แล้วสังหารระดับลึกล้ำ ซึ่งมีระดับเดียวกันได้เพียงแค่สิบแต้ม.

“ใช่แล้ว.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “แล้วข้าสังหารระดับเหลือง ได้กี่แต้มตอนนี้?”

“5 แต้ม.”ระบบสตรีเอ่ย.

จุนซ่างเซียวที่มุมปากกระตุก “หากระดับปฐพีสังหารระดับเหลืองได้กี่แต้ม?”

“1 แต้ม.”

“แล้วระดับ”สวรรค์“สังหารระดับเหลืองได้กี่แต้ม?”

“0 แต้ม.”

“......”

จุนซ่างเซียวที่เก็บดาบมังกรเขียว ยกมือสีคางไปมา“ดูเหมือนว่า จะต้องคำนวนให้ดีเพื่อที่จะได้รับแต้มบุญอย่างมีประสิทธิภาพ.”

เขาสังหารระดับเหลืองได้ 5 แต้ม ส่วนศิษย์ของเขาที่มีระดับเดียวสังหารระดับเดียวกันได้ 10 แต้ม.

“ทำความสะอาดสนามรบ.”

“รับทราบ!”

ศิษย์ทุกคนที่ลงมืออย่างรวดเร็ว.

เพียงไม่นานก็เก็บเกี่ยวแหวนมิติกลับมาหลายสิบวง.

จุนซ่างเซียวที่ตรวจสอบทีละวง แทบล้มทั้งยืน“ไม่มีอะไรเลยรึอย่างไร!”

ระบบเอ่ย “ในพิภพสงคราม ทุกคนที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ ใครมันจะนำทรัพยากรติดตัวไปด้วยเล่า?”

จุนซ่างเซียวที่ส่ายหน้าไปมา.“ก็ข้าไง.”

กล่าวจบ เขาที่หันหลังก้าวไปรอบ ๆ ฐานที่มั่น ก่อนที่จะเริ่มวางธวัชเล็ก ๆ เอาไว้รอบ ๆ.

ขณะที่เขตแดนบ่มเพาะเขาถูกสะกดรอเวลาภารกิจชำระ เขาก็ไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ ด้วยการดื่มน้ำยาพรสวรรค์ค่ายกลระดับสูงก่อนหน้า เขาได้ศึกษาค่ายกลต่าง ๆ กับเจิ้นเต๋อจวินมาไม่น้อย.

ตลอดจนสมองที่ไร้เทียมทานของซ่างกวนซินเหยาช่วยเหลือ ทั้งสามก็พัฒนาค่ายกลสายฟ้าแบบใหม่ขึ้นมา ซึ่งมีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม.

เขาสังหารคนของทวีปฉีไห่และหลิงหยุนไปเป็นจำนวนมาก ฝ่ายตรงข้ามจะต้องส่งยอดฝีมือจำนวนมากออกมาแน่ ดังนั้นการเตรียมค่ายกลสายฟ้าเอาไว้รอบ ๆ ฐานที่มั่น เมื่ออีกฝ่ายมาถึงเขาก็จะกระตุ้นเปิดการระเบิดขึ้นมา ดูสิมันจะสุดยอดขนาดใหน.

จุนซ่างเซียวมาครั้งนี้ แม้ว่าจะต่อสู้ ทว่าก็ไม่ต้องการนำตัวเองเข้าไปเสียง จะทำอะไรเขาต้องคิดใคร่ครวญให้ดี.

ประสบการณ์มันได้สอนเขาหลาย ๆ อย่าง.

การถูกไล่ล่าครั้งก่อน สถานการณ์อันตรายเป็นอย่างมาก เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแน่!

......

“การต่อสู้นี้มันยอดเยี่ยมจริง ๆ!

“สถานที่แห่งนี้ยอดฝีมือทวีปชิงหยุนไม่สามารถเทียบได้เลย.

“ข้าได้ต่อยเจ้าคนนั้นไปกว่าสิบหมัดถึงจะจัดการได้ หากเป็นจักรพรรดิยุทธ์ทั่วไปคงตายไปตั้งแต่หมัดแรกแล้ว.”

ขณะที่จุนซ่างเซียวเตรียมค่ายกล เหล่าศิษย์ของเขากำลังพูดคุยกันเรื่องการต่อสู้ ใบหน้าที่ดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก.

แม้นว่าการต่อสู้จะจบลงไม่ถึงสิบนาที ทว่าศัตรูนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ทำให้หัวใจสูบฉีดตื่นเต้นไปมา นับเป็นประสบการณ์ที่เหมาะกับพวกเขาเป็นอย่างมาก.

น่าเสียดาย.

พวกเขาอยู่ได้เพียงหนึ่งชั่วยาม.

ราชาสัตว์จื่อหลินที่ยืนมือขัดหลัง ใบหน้าที่เผยท่าทางดูแคลน.

เขาและราชาไป่ชิวยังไม่ได้ลงมือเลย เพราะจุนซ่างเซียวได้สั่งไว้ว่า ต้องการให้ศิษย์ของเขาได้มีโอกาสสู้จริง และฝ่ายตรงข้ามก็อ่อนแอ เหยื่อจึงไม่ลงเหลือมาถึงมือพวกเขานั่นเอง.

กล่าวตามจริง.

ยอดฝีมือเผ่าสัตว์ทั้งสองนั้นต่างก็มีระดับปราชญ์ เทียบได้กับยอดฝีมือระดับปฐพี ของพิภพแห่งนี้นั่นเอง.

นอกจากนี้พวกเขาเองก็รู้ว่าระดับสูงสังหารระดับต่ำนั้นได้แต้มบุญน้อยมาก จุนซ่างเซียวจึงไม่ให้พวกเขาลงมือ ให้ศิษย์นิกายนิรันดรลงมือ เพื่อที่จะได้แต้มบุญมากที่สุด.

ติงซิงหวัง ราชาสัตว์จื่อหลิน ราชาไป่ชิว.

กงซุนเห่าไห่ เสี่ยวหลงและเซียวโม่เซียน.

ทั้งหกคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดของนิกายนิรันดร เทียบได้กับระดับปฐพีและลึกล้ำ.

แน่นอน จุนซ่างเซียวที่มีระดับครึ่งก้าวปราชญ์ก็อยู่ในระดับลึกล้ำเช่นกัน.

การต่อสู้ครั้งนี้ หลังจากเก็บแหวนมิติจากศัตรู ก็ไม่ได้อะไรกลับมา ดูเหมือนว่าเขาควรจะคิดถึงเรื่องขยายฐานที่มั่นก่อน.

“เจ้านิกาย.”

หลี่ชิงหยางที่ยืนอยู่บนฐานที่มั่น กวาดตามองสภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่าเอ่ยออกมาว่า“ฐานที่มั่นจะต้องสร้างสิ่งก่อสร้างหรือไม่?”

เจ้าคนนี้ เหมาะกับเป็นวิศกรก่อสร้างจริง ๆ!

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ย่อมจำเป็น.”

ดวงตาของหลี่ชิงหยางที่เป็นประกาย “ศิษย์จะสร้างตำหนักขึ้นที่นี่ดีหรือไม่?”

แม้นว่าจะสังหารยอดฝีมือไปหลายสิบคนขยายพื้นที่หลายร้อยเมตร ทว่าการสร้างตำหนักที่นี่ แน่นอนว่ายังมีพื้นที่ไม่พอ.

“สร้างแน่.”

จุนซ่างเซียวที่ครุ่นคิดเอ่ยออกมาว่า“อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นที่เพียงพอก่อน.”

ฐานที่มั่นทวีปชิงหยุนจะว่างเปล่าได้อย่างไร แน่นอนว่าเขาย่อมต้องสร้างสถานที่กันฝนกันลมขึ้นอยู่แล้ว

“ครับ!”

เมื่อเจ้านิกายเห็นด้วย หลี่ชิงหยางก็นำโต๊ะขึ้นมา เตรียมร่างแบบ เลือกพื้นที่ในทันที.

ในเวลาว่าง เขาที่ศึกษาการออกแบบวาดแผนผังสิ่งก่อสร้างอยู่เสมอ ตอนนี้เหมือนว่าจะได้ใช้แล้ว.

“เจ้านิกาย ต้องการให้สร้างรูปแบบใด?”

“เจ้าตัดสินใจเองได้เลย.”

“รับทราบ!”

หลังจากนั้นหลี่ชิงหยางที่นำแบบร่างออกมาจากแหวนมิติ พร้อมกับนำวัตถุดิบสิ่งก่อสร้างจำนวนมากออกมา พร้อมกับเรียกเซียวจุ้ยจื่อและศิษย์คนอื่น ๆ มาช่วยด้วย.

“.....”จุนซ่างเซียวที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

เจ้าคนนี้ มีทั้งหินดินทรายและอุปกรณ์ก่อสร้างต่าง ๆ ในแหวนมิติ นี่เขาคิดเอาไว้ก่อนแล้วรึ?

เป็นเช่นนั้น

หลังจากที่หลี่ชิงหยางได้รู้รายระเอียดต่าง ๆ ของพิภพสงคราม เขาก็คิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว.

หากไม่เพราะว่าพื้นที่มีจำกัด สิ่งก่อสร้างที่เขาสร้างที่นี่ รับรองว่าจะต้องสวยหรูซับซ้อนและดูอลังการอย่างแน่นอน.