Chapter 879 เข้าพิภพสงครามอีกครั้ง

ด้วยเกรงว่าการเป็นสายลับของซูเซียวโม่จะสูญเสียโอกาสจะบ่มเพาะ จุนซ่างเซียวจึงมอบศิลาวิญญาณธรรมชาติมากมายให้กับเขา.

แม้แต่หลี่ชิงหยางและศิษย์คนอื่น ๆ ยังไม่ได้รับเท่า.

นอกจากนี้ยังมอบเซตเจิ้นหยาง เม็ดยาบูรณะร่างกายระดับกลางและเม็ดยากลั่นวิญญาณ ท้ายที่สุดก็ยังมอบยันต์ทะยานสวรรค์ให้สองแผ่น.

แม้นว่าจะยังไม่ได้ใช้ชั่วคราว หากแต่เมื่อก้าวไปถึงระดับกษัตริย์ยุทธ์ขั้นปลาย ถึงจะทำให้เขาทะลวงเป็นจักรพรรดิยุทธ์ได้สองครั้ง ซึ่งเพียงพอทดแทนการใช้สิ่งสนับสนุนต่าง ๆ ในนิกายได้.

แน่นอน.

เจ้านิกายจุนที่ยังครุ่นคิด ว่าจะหาโอกาสใช้สถานะ ตาเฒ่าจุนเทียน แสดงเพื่อศิษย์ให้กับศิษย์ของเขาสักครั้ง.

จะแสดงอย่างไร.

ถึงจะช่วยเพิ่มสถานะศิษย์ของเขา.

อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญ เขาจะต้องหาโอกาสทำ สร้างความตื่นตะลึงไปทั่วนิกายที่เสวียนเซิ่ง ให้พวกเขา ให้ความสำคัญต่อซูเซียวโม่ไปเลย.

“คิดเตรียมการเอาไว้ก็แล้วกัน.”จุนซ่างเซียวที่ลอบคิดในใจ.

ซูเซียวโม่ที่ปรึกษาเรื่องความรักใคร่กับเหล่าเหว่ย จากนั้นก็มุ่งบ่มเพาะ.

เพราะว่าพลังบ่มเพาะของเขาแทบไม่เพิ่ม เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเข้าสู่พิภพสงครามได้ และการออกจากนิกายไท่เสวียนคนเดียวก็ใช้เวลานานมากไม่ได้.

ไม่กี่วันหลังจากนี้ไม่กี่วันก็ต้องกลับแล้ว.

จากการใช้หอคอยเก็บประสบการณ์ เขตแดนลับเป็นตายและเขตแดนลับกาลอวกาศ จากนั้นเขาก็มายังห้องโถงหลัก พร้อมกล่าวลา“เจ้านิกาย ศิษย์คงต้องกลับแล้ว.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ระวังตัวด้วย.”

“ครับ!”

ที่ทางเข้า มีศิษย์หลายคนที่มาส่งซูเซียวโม่.

หลิวหว่านซีที่ปาดน้ำตา ยกมือโบกลา“ศิษย์พี่ หากหิวเมื่อไหร่ อย่าลืมกลับนิกายมา!”

ในเวลานี้นางได้ทำของหวานหลายอย่าง ที่เก็บในแหวนมิติเตรียมไว้ให้เขาด้วย.

“ขอบใจศิษย์น้อง!”

ที่เชิงเขาซูเซียวโม่ที่หันหลังกลับมา เห็นเจ้านิกายและคนอื่น ๆ กำลังโบกมือให้ เมื่อเขาออกจากจังหวัดซีเหนียนหยางแล้วก็นำหน้ากากร้อยหน้าออกมาสวม คืนกลับสู่สถานะซูจินถัง.

แม้นว่าจะอยู่ในนิกายไท่เสวียนเซิ่งมาเกือบปี หากแต่ไม่รู้สึกใด ๆ เลย เขายังคงเป็นิกายนิรันดรอย่างเหนียวแน่น.

เขาจะต้องคืนกลับบ้าน เมื่อทำภารกิจให้เจ้านิกายเสร็จ

“เจ้านิกาย.”

หลิวหว่านซีที่เอ่ยกล่าวอย่างความเป็นกังวล“หากว่ามีคนรู้ความลับศิษย์พี่ล่ะ? หากมีคนพบเข้าล่ะ? ไม่ใช่ว่าจะถูกจับไปทรมานหรอกรึ?”

จุนซ่างเซียวที่มุมปากกระตุก “สาวน้อย เจ้านี่ช่างจินตนาการจริง ๆ.”

แน่นอน.

เรื่องเช่นนี้เขาก็คิดไว้เหมือนกัน และเตรียมลงมือเสมอเพื่อความปลอดภัยของศิษย์.

......

หลังจากส่งซูเซียวโม่ไปแล้ว จุนซ่างเซียวก็ปรบมือและเอ่ยออกมาว่า“ถึงเวลาเริ่มธุระของพวกเราแล้ว.”

ธุระอะไร?

ก็คือธุระเข้าสู่พิภพสงครามนั่นเอง!

“กึก!”

“กึก!”

ลู่เชียนเชียน หลี่ชิงหยาง เซียวจุ้ยจื่อ ลี่เฟย เถียนซี เหออู๋ตี้ หลงจื่อหยาง หยางยูหัว หลิงหยวนเสวี๋ยและซ่งเสวียนโจว ศิษย์หลักทั้งสิบจะถูกนำเข้าไปในพิภพสงคราม.

โจวหงที่ไม่ได้ได้เข้าไปชั่วคราว.

เพราะว่ายังก้าวไปไม่ถึงระดับกษัตริย์กระบี่ขั้นปลายนั่นเอง.

วิถีกระบี่และวิถียุทธ์นั้นแตกต่างกัน ไม่ใช่จะสามารถก้าวผ่านไปทีละขั้น ๆ ได้อย่างง่ายดาย.

แน่นอน การเข้าใจวิถีอำนาจกระบี่ได้อย่างถ่องแท้ถึงจะก้าวสู่ระดับจักรพรรดิกระบี่ได้ อีกทั้งทักษะต่อสู้นั้นย่อมเหนือกว่าวิถียุทธ์เช่นกัน.

นอกจากศิษย์พี่หญิงใหญ่ เหล่าศิษย์คนอื่น ๆ ล้วนแต่สวมชุดเซตเจิ้นหยาง เหมือนกับขุนพลกำลังออกรบในแนวหน้า.

เจียงเซี่ย สองพี่น้องหนิงและเหล่าเกอ ติงซิงหวัง กงซุนเห่าไห่ก็อยู่ในกลุ่มศิษย์ด้วย.

กล่าวได้ว่า ทั้งหกคือคนที่มีพลังต่อสู้สูงของนิกายนิรันดร ส่วนเหล่าเหว่ย แม้นว่าจะฟื้นคืนความแข็งแกร่งแล้ว ทว่ายังต้องรับผิดชอบในการดูแลสวนสมุนไพรจึงไม่ได้เข้าร่วม

ราชาสัตว์จื่อหลินและราชาไป่ชิวเองก็ตามมาด้วย.

เผ่าสัตว์ทั้งสองนั้นมีพลังเทียบเท่ากับปราชญ์ยุทธ์ นับว่าเป็นสมุนที่แข็งแกร่งไม่น้อย.

ส่วนการเอาคืนทุบตียอดฝีมือระดับปฐพี คงต้องอาศัยพวกเขาและติงซิงหวัง.

“ฟิ้ว!”

ในเวลาไม่นาน จุนซ่างเซียวเอ่ย.

เสี่ยวหลงและเซียวโม่เซียนยืนอยู่ด้านหลังเจ้านาย ทั้งสองที่จ้องมองกันและกันด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ สายตาที่คอยหาเรื่องกันตลอด.

ทุกคนที่มาหยุดที่ประตูทางเข้าเคลื่อนย้ายสู่พิภพสงคราม.

จุนซ่างเซียวที่จ้องและเอ่ยอย่างจริงจัง “พิภพสงครามนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก พวกเจ้าจะต้องระมัดระวังกันให้ดี อย่าได้ประมาทคู่ต่อสู้โดยเด็ดขาด.”

“รับทราบ!”

ทุกคนที่ตะโกนออกมาเสียงดัง.

“เอาล่ะ!”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ออกเดินทาง!”

“ฟิ้ว!”

หลี่ชิงหยางที่ทดสอบและก้าวเข้าไปด้านในก่อนบดยันต์ทะยานสวรรค์ที่เจ้านิกายให้ และเข้าไป.

“การตรวจสอบระดับจักรพรรดิยุทธ์ เป็นไปตามเงื่อนไขขั้นต่ำ เริ่มการเคลื่อนย้าย โหลด 10.....โหลด 30.....โหลด 100 เคลื่อนย้าย!”

“ฟิ้ว!”

หลี่ชิงหยางหายไปทันที.

“เป็นความจริง.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “สามารถแฝงตัวได้ด้วยยันต์ทะยานสวรรค์!”

เซียวจุ้ยจื่อ ลี่เฟยและศิษย์คนอื่น ๆ ต่างก็บดยันต์ พร้อมกับเตรียมเข้าไป ด้วยโลหิตในกายที่พลุ่งพล่าน อารมณ์ที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย.

สถานที่ใดกัน ถึงกับทำให้เจ้านิกายหมดสติ จะน่าเกรงขามขนาดใหน?

คาดหวัง.

เป็นที่คาดหวังที่สุด!

......

บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่ามืดครึ้ม แผ่นดินที่เป็นสีโลหิต.

อากาศที่หนักหน่วงรุนแรงสายลมที่พัดผ่าน ม้วนกวาดเข้ามาเป็นระลอก ๆ.

ที่นี่คือพิภพสงคราม เป็นสถานที่ไล่ล่าสังหารกันและกัน.

ฐานที่มั่นของทวีปชิงหยุนหลายสิบตารางเมตร มีธวัชที่ปลิวไปตามแรงลม ดูเยือกเย็นเปล่าเปลี่ยว.

“น่ารังเกียจ!”

“เจ้านั่นมันหายไปใหนกัน!”

ที่ด้านนอกฐานที่มั่นบนอากาศ มียอดฝีมือรวมตัวกันอยู่ 20-30 คน ใบหน้าที่เผยความโกรธเกรี้ยวเล็กน้อย.

คนเหล่านี้มาจากทวีปฉีไห่นั่นเอง

จุนซ่างเซียวที่มาพิภพสงครามครั้งแรก ได้สังหารคนของพวกเขาไปไม่น้อย.

“พี่ใหญ่.”

ยอดฝีมือคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ไม่ใช่ว่ามันถูกคนอื่นสังหารไปแล้วรึ?”

“หากถูกสังหาร ก็ควรจะมีการแจ้งเตือนไปแล้ว.”ชายวัยกลางคนที่ขมวดคิ้วไปมา.

“เอ่ยไปแล้วนับว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด จู่ ๆ คนทวีปชิงหยุนจะหายไปจากพิภพสงครามได้อย่างไร แล้วยังมีแค่คนเดียวด้วย?”

คนอื่น ๆ ต่างก็งงงวยเช่นกัน.

เกี่ยวกับกฎเกณฑ์พิภพสงครามนั้น แต่ละพิภพที่เข้ามานั้นจะต้องนำคนเข้ามา 2000 คน ซึ่งจะมีขนาดฐานที่มั่นระดับหนึ่ง หากแต่ทวีปชิงหยุนกับปรากฏฐานที่มั่นเพียงแค่ห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งเท่านั้น.

“เขามีวิธีลบแสงแดง ซ่อนตัวอยู่ในพิภพสงครามอย่างงั้นรึ?”บางคนที่ทำการคาดเดา.

“จากที่เห็น ก็มีความเป็นไปได้ล่ะนะ.”

ตลอดครึ่งปีกว่า ผ่านมานี้ ผู้คนมากมายต่างก็แวะเวียนผ่านไปมายังฐานที่มั่นทวีปชิงหยุนไม่หยุด เพื่อที่จะหาจุนซ่างเซียว หากแต่ไม่มีใครเห็นแม้แต่เงาอีกฝ่าย.

หนี้เลือดในครั้งนั้น.

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องการเอาคืน.

“ฟิ้ว!”

“ฟิ้ว!”

ริ้วแสง จากพื้นที่ไกลออกไปหลายสิบสายที่พุ่งมาจากขอบฟ้าไกล.

คนเหล่านี้ก็มาจากทวีปหลิงหยุน เหมือนกับทวีปฉีไห่ พวกเขากำลังหาจุนซ่างเซียว.

โดยปรกติแล้วไม่มีใครเอาเรื่องเช่นนี้มาใส่ใจในพิภพสงคราม หากเจอใครก็สังหารทุกอย่างก็จบ ทว่ายอดฝีมือจากสองพิภพที่รักษาระยะห่างกันและกันร้อยกว่าจั้ง และไม่ได้ยั่วยุ หรือโจมตีใด ๆ ต่อกัน.

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการสู้กัน.

ทว่าสู้กันมามากมายหลายครั้งแล้ว จนตอนนี้ได้มาอยู่ในภาวะสมดุลไปแล้ว.

และยังมีกฎเกณฑ์บางอย่าง เมื่อถึงเวลาพวกเขาจะต้องเข้าไปในพื้นที่พิเศษ

พื้นที่ทุ่งสังหารอาชูร่า.

เป็นสนามรบให้สองพิภพมาตัดสินสังหารกันให้ตกตายไป

เกี่ยวกับกฎเกณฑ์นี้ หากว่าถึงเวลา พิภพใดถูกกำหนด พวกเขาก็จะถูกสั่งให้เขาไปพื้นที่ทุ่งสังหารอาชูร่า สังหารกันและกันจนตายกันทั้งหมด เป็นเรื่องที่แทบไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย.

แน่นอน.

หากยังไม่ถูกกำหนด พวกเขาก็ไม่อยากเริ่มไล่ล่าสังหารกันแต่อย่างใด.

เหตุผลหลัก ๆ พิภพเบื้องบนต้องการให้พิภพเบื้องล่างสังหารกันและกันอยู่แล้ว คนของพิภพเบื้องล่างไม่ได้โง่ พวกเขาที่เข้าใจกันและกัน หากเจ้าไม่หาเรื่องข้า ข้าก็ไม่หาเรื่องพวกเจ้า.

ในเมื่อไม่มีใครลงมือสังหารกัน พวกเขาก็จะปล่อยเลยตามเลย ไม่สร้างความแค้นโดยเปล่าประโยชน์.

และด้วยเหตุนี้ เพื่อให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์พิภพเบื้องบน เหล่าคนที่มาใหม่ จึงกลายเป็นเหยื่อให้กับพวกเขาโดยปริยาย.