Chapter 837 เวลาไม่คอยใคร หมดเวลาแล้วไม่มีมาใหม่

การช่วยเหลือซีจิงเสวียนกลับมาเห็นแสงสว่าง เห็นโลกที่สดใสงดงาม ทำให้เขาได้รับความดีความชอบ สำเร็จภารกิจลับอย่างคาดไม่ถึง.

ที่จริง เขาก็ไม่ได้นับว่าเป็นคนดี ทว่าก็ถือว่าทำดีในครั้งนี้.

แล้วเขาทำสำเร็จได้อย่างไร?

ระบบเอ่ย “ภารกิจลับนั้นไม่ได้มีมาแต่เริ่มแรก ทว่าจะปรากฏขึ้นตามที่ระบบเห็นสมควร.”

“ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว!”

จุนซ่างเซียวที่กล่าวในใจ จากนั้นก็เลื่อนไปยังคะแนะนำสินค้า.

ระบบแทบทรุด “ตอนนี้ไม่สนใจสตรีที่ช่วยนางฟื้นฟูดวงตาแล้วรึ?”

สินค้า : ประตูสู่พิภพสงคราม.

แนะนำ : มีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งมากมายจากพิภพต่าง ๆ เกิดขึ้นเรื่อย ๆ และยังยึดครองพื้นที่ต่าง ๆ จนพิภพแต่ละแห่งนั้นแบกรับไม่ไหว ดังนั้นจึงได้เกิดพิภพสงคราม ให้เหล่ายอดฝีมีจากพิภพต่าง ๆ เข้าไปไล่ล่าสังหารกัน คนที่มีชีวิตรอดเท่านั้นถึงจะควรมีชีวิต.

คุณประโยชน์ : ภายในพิภพสงครามจะมีพื้นที่ต่าง ๆ ให้แต่ละเผ่าพันธุ์เข้าไปสังหาร การต่อสู้ที่หนักหน่วงจะช่วยเพิ่มประสบการณ์ ถือว่าเป็นสถานที่ฝึกฝนเพิ่มพูนประสบการณ์มากที่สุด.

ผลประโยชน์ : ในพิภพต่อสู้มีสมบัติล้ำค่าที่ซ่อนเอาไว้ ทั้งตำราหายากและทรัพยากรต่าง ๆ.

ข้อบกพร่อง : ชีวิตและความตาย ชื่อเสียงและความร่ำรวย ขึ้นอยู่กับสวรรค์กำหนด.

ราคา : 50,000 แต้ม.

นับเวลาซื้อ : 50 นาที 10 วินาที.

หลังจากเห็นราคาแล้ว จุนซ่างเซียวถึงกับสะดุ้ง “50,000แต้ม? เฮ้ย! นี่มันแพงโคตร ๆ เลย!”

ในเวลานี้เขามีขีดจำกัดแต้ม 50,000  หากซื้อสิ่งนี้ ก็แทบจะเทกระจาดไปหมดเลย!

“แล้วนับเวลาซื้อนี้คืออะไรกัน?”

“สิ่งนี้มีขีดจำกัดเวลาซื้อ โฮสน์มีเวลาตัดสินใจซื้อ ไม่เช่นนั้นแล้วจะถูกนำออกไปจากรายงานร้านค้าระบบ หลังจากนี้ถึงรีเฟรชหา ก็ไม่สามารถเจอได้.”

“นี่มันบ้าอะไร?”

จุนซ่างเซียวที่ตื่นตะลึงไปในทันที.

ระบบเอ่ย “ถึงแม้นว่าแพงก็จริง ทว่าขอแนะนำซื้อห้า.......”

กล่าวยังไม่จบ จุนซ่างเซียวเอ่ยกล่าวออกมาทันที“จะห้าพันดาวก็ไม่ซื้อ!”

50,000 แต้มนั้นมากมายจริง ๆ.

นอกจากนี้พิภพสงคราม ยังเป็นสถานที่ให้เข้าไปสังหารกันและกัน แม้นว่าด้านในจะมีทรัพยากรมากมาย ทว่าชีวิตและความตาย ชื่อเสียงและทรัพยากรขึ้นอยู่กับสวรรค์กำหนด ไม่ใช่ว่าต้องตายไปจริง ๆ หรอกรึ?!

จากข้อมูลที่เห็น.

เรียกได้ว่าพิภพสงครามนั้นเต็มไปด้วยอันตรายอย่างแท้จริง ไม่ใช่สถานที่ไปเดินเล่นเลย.

หนำซ้ำ เขายังต้องพัฒนานิกายให้แข็งแกร่งที่สุดในพิภพ นั่นคือภารกิจหลัก ทำไมเขาต้องเอาศิษย์เข้าไปเสี่ยง เข้าไปในพิภพสงครามให้เสียเวลาเพื่ออะไร?

“สินค้าแต่ละอย่างในร้านค้าล้วนแต่มีประโยชน์ ยกตัวอย่างเจลแต่งผม หน้ากากร้อยหน้า และยังมีเครื่องดูดฝุ่นอีก.”

“สินค้าที่มีขีดจำกัดเวลาซื้อต้องมีสิ่งพิเศษอย่างแน่นอน หากโฮสน์ไม่ซื้อแล้วจะเสียดาย ที่ไม่ซื้อไปในเวลานี้!”

“นอกจากนี้.”

“ศิษย์ของโฮสน์ที่เข้าไปในเขตแดนลับเป็นตาย ก็ได้คะแนนสนับสนุนกลับมา ยังไง ๆ คะแนนสนับสนุนของโฮสน์ก็ไม่ว่างเปล่าอย่างแน่นอน.”

ระบบที่เป็นสุดยอดนักขายอย่างแท้จริง.

อย่างไรก็ตาม จุนซ่างเซียวยังไม่ขยับ ยังยึดมั่นในหลักการ.

ราวกับไร้ซึ่งวิธีแล้ว.

ระบบที่เอ่ยกล่าวออกมาลอย ๆ “ที่นั่นเป็นพิภพภายนอก ในเมื่อมีหลากหลายพิภพเข้ามาไล่ล่าสังหารกัน การที่โฮสน์ซื้อประตูมิติผ่านเข้าไป ไม่เท่ากับว่าสามารถเข้าไปหาประโยชน์ปล้นชิงคนจากพิภพอื่นได้หรอกรึ?”

“มีเหตุผล!”จุนซ่างเซียวที่ดวงตาเป็นประกาย.

ระบบเอ่ย “เผ่าวิญญาณก็ถือว่าเป็นเผ่าพันธุ์จากพิภพอื่นด้วย หากว่าพวกเขาบุกรุกทะลวงค่ายกลได้สำเร็จ หากว่าไม่สามารถที่จะต้านการรุกรานได้ การที่โฮสน์มีประตูเคลื่อนย้ายไปยังพิภพอื่น ก็ถือว่ามีสถานที่หลบภัยเป็นส่วนตัวหรือไม่?!”

เจ้านิกายจุนติดกับเข้าแล้ว สมองของเขาที่คิดคำนวณเร็วจี๋.

หนำซ้ำ.

หลังจากได้ยินคำแนะนำดังกล่าว ทำให้จุนซ่างเซียวใจสั่นระรัว.

ดังนั้นเขาที่สีคาง ครุ่นคิดไปมา“หรือว่า.....ซื้อดี?”

เขาไม่ได้มีความสนใจที่จะเข้าไปไล่ล่าใคร แต่หากว่ามีไว้เพื่อสนับสนุน เป็นที่หลบภัยในยามจำเป็น แน่นอนว่านี่คือของล้ำค่า.

ภารกิจหลักคือทำให้นิกายแข็งแกร่งที่สุด ปัจจัยสู่ความแข็งแกร่งเองก็คือทรัพยากร ทว่าในทวีปชิงหยุนก็มีทรัพยากรจำกัด หากว่าสามารถไปยังสถานที่อื่นได้ก็จะสามารถหาทรัพยากรเพิ่มขึ้นได้ ยกตัวอย่างเผ่าวิญญาณ ก็รุกพิภพอื่นเพื่อหาทรัพยากร!

“ซื้อ!”

ระบบกล่าวกระตุ้น“เวลาไม่คอยใคร หมดเวลาแล้วไม่มีมาใหม่!”

หากมีไม่มีขีดจำกัดเวลาซื้อ จุนซ่างเซี่ยวคงต้องครุ่นคิดให้นานกว่านี  ทว่าเห็นเวลาที่นับถอยหลัง ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจอันแน่วแน่“เชื่อเจ้าสักครั้งก็ได้!”

“ติ๊ง! โฮสน์ใช้ 50,000 แต้ม ได้รับประตูเคลื่อนย้ายสู่พิภพสงคราม 1 ถูกส่งเข้าไปในแหวนมิติแล้ว.”

“ติ๊ง! คะแนนสนับสนุน 4333 / 50000.”

ในอดีตการจะจ่ายพันแต้มหรือหมื่นแต้ม จุนซ่างเซียวก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ตอนนี้ใช้ไปตั้งห้าหมื่นแต้มเขาถึงกับเจ็บปวดหัวใจมากยิ่งกว่าเดิม “เจ็บปวดจริงๆ.”

ประตูเคลื่อนย้ายสู่พิภพต่อสู้ก็เหมือนกับเขตแดนลับเป็นตาย เป็นรูปร่างหลุมน้ำวน เพราะว่าเขาอยู่นอกนิกาย ดังนั้นจึงไม่ได้นำออกมาตรวจสอบ.

“เจ้าวังซี.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “พวกเรารีบไปกันเถอะ.”

......

หลังจากได้รับแว่นสายตา ซีจิงเสวียนที่มองเห็นชัดเจนก็มีความสุขเป็นอย่างมาก.

ระหว่างเดินทาง นางที่เป็นเหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็น ภูเขาลำเนาไพร นางที่อยากรู้ อยากเห็นไปหมด ต้องการที่จะมองจะเห็นสิ่งแปลก ๆ ในโลกใบนี้.

แน่นอน.

หลายครั้งที่พบเห็นกับผู้ฝึกยุทธ์มากมาย นางที่จดจ้องมองไปยังคนอื่น ๆ ก่อนที่จะลอบมองมายังจุนซ่างเซียว พลางลอบคิดในใจ“แท้จริงแล้วเขาน่ามองมากกว่าคนอื่นนี่เอง.”

สิ่งที่เห็นในสายตาแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน.

และแน่นอนว่าทุกอย่างก็ขึ้นกับบรรทัดฐานที่ใช้วัด ในตอนแรก.

ในเวลานี้ หากว่าเป็นนักรัก เวลานี้คงเป็นช่วงเวลาในการพัฒนาความสัมพันธ์ของหญิงสาวแล้ว.

ทว่า จุนซ่างเซียวผู้จืดชืดกับชีวิตหมาโสดจนเป็นนิสัย กับส่งเจิตเข้าไปในแหวน มองเข้าไปในเครื่องดูดฝุ่น เพื่อตรวจสอบสิ่งแปลกประหลาดที่เพิ่งดูดมา.

“เจ้าสิ่งไม่บริสุทธิ์นี้ คือต้นเหตุให้เจ้าวังซีมองไม่เห็นงั้นรึ?”

ก่อนหน้านี้ระบบเอ่ยว่าเป็นเผ่าวิญญาณ ทว่าหลังจากใช้เครื่องดูดฝุ่นดูดเข้ามาแล้ว กับดูไม่คล้ายเลย เพราะว่าราชันย์ยุทธ์บอกว่าเผ่าวิญญาณนั้นจะปล่อยพลังวิญญาณสีเขียว เห็นชัดเจนว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่.

อีกอย่าง.

แม้นว่าสิ่งนี้จะทำให้ซีจิงเสวียนมีพลังเพิ่มขึ้น ทว่าก็ไม่ได้ดูดซับพลังงานคนอื่น ดังนั้นจากคุณลักษณะพื้นฐานแล้วดูไม่เหมือนกับเผ่าวิญญาณแม้แต่น้อย.

“เฮ้อ.”

เจ้านิกายจุนที่บีบกระหมับไปมา กล่าวในใจ“เผ่าวิญญาณที่แม้แต่ราชันย์ยุทธ์ในอดีตยังหาไม่พบ เกรงว่าการซ่อนตัวของพวกมัน ไม่ใช่ง่ายที่จะหาพบ.”

ระบบเอ่ย“ในเวลานี้ให้จับจ้องมองไปยังพื้นที่ต้นไม้ ใบหญ้าแห้งเหี่ยว หากพบว่าใครเป็นคนทำ บางทีอาจจะพบเผ่าวิญญาณก็ได้.”

“อืม.”

จุนซ่างเซียวที่ได้แต่คิด.

ที่จังหวัดตงเห่ามีคนดูดซับพลังงานไปเป็นหย่อม ๆ แน่นอนว่านั่นเป็นเบาะแสที่ให้เขาสืบหาคนกระทำได้.

“เจ้านิกายจุน!”

ในเวลานั้น เมื่อตระหนักได้ว่าเจ้าวังดวงตาฟื้นคืนเป็นปรกติแล้ว จางซุนฟางฮัวและเหลิงซิงเยว่ ที่กำลังคุกเข่าพร้อมกล่าวออกมาว่า“ต้องขอบคุณจริง ๆ!”

ก่อนหน้านี้พวกนางต่อต้านจุนซ่างเซียวเป็นอย่างมาก.

ทว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่วังเก้าพิษ โดยเฉพาะเห็นอีกฝ่ายกระโดดลงบ่อพิษอเวจีเพื่อช่วยเจ้าวังอย่างไม่ลังเล ก็ทำให้ความคิดของพวกนางเปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน.

แม้แต่รู้สึกเสียใจที่ดูแคลนอีกฝ่ายในอดีต.

เวลานี้หากเจ้านิกายจุนต้องการผูกสัมพันธ์กับเจ้าวัง เวลานี้พวกนางก็คงไม่ต่อต้าน การที่พบบุรุษที่พร้อมเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือ กับคนเช่นนี้ควรค่าที่จะไว้วางใจไปชั่วชีวิต.

อย่างไรก็ตาม.

เจ้านิกายจุนที่โบกมือ ปล่อยพลังวิญญาณคลุมพวกเขาทั้งสองยกขึ้นมาไม่ให้ทั้งสองคุกเข่า พลางเอ่ยออกมาว่า“เปิ่นจั้วและเจ้าวังเป็นสหายกัน เมื่อสหายประสบความยากลำบาก ย่อมต้องเข้าไปช่วยเหลือเป็นธรรมดา ทั้งสองไม่จำเป็นต้องขอบคุณ.”