Chapter 817 ศิษย์เทพอาหาร

“เจ้านิกายจุน.”

หลังจากกลับตำหนักเจ้าเมือง เจ้าเมืองหานหมดคำจะพูด “เจ้าอย่าได้ให้ข้าต้องกระทำการเช่นนี้อีกได้หรือไม่?”

แม้นว่าเจ้าเมืองจะมีสถานะสูงสุด ทว่าก็ไม่สามารถทำผิดกฎหมายได้ เวลานั้นต่อหน้าทุกคน เขาได้ปกป้องนิกายนิรันดรอย่างชัดเจน เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมเป็นอย่างมาก.

“ครั้งหน้าไม่มีแล้ว.”จุนซ่างเซียวที่กล่าวขอโทษ.

เขาและเจ้าเมืองเมืองหานเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน ดังนั้นอีกฝ่ายจึงก้าวออกไปช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นแล้วราชาสัตว์จื่อหลินจะต้องได้รับการลงโทษแน่.

“มีสองหอการค้าที่ได้ชัยชนะซื้อโฆษณาครั้งนี้ วิธีการโฆษณาต้องรบกวนเจ้าแล้ว.”เจ้าเมืองหานเอ่ย.

เอ่ยถึงธุรกิจ ยอดฝีมือปราชญ์ยุทธ์ผู้นี้เผยยิ้มออกมาทันที เห็นชัดเจนว่าก่อนหน้านี้เรื่องเล็กน้อย เรื่องเงินสิคือเรื่องสำคัญ!

“ไม่มีปัญหา.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

จากนั้นเขาก็พูดคุยกับเจ้าเมืองหานเสร็จ เขาก็กลับมายังสวน ตอนนี้เห็นหลิวหว่านซีนั่งอยู่ที่ศาลา ใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความเศร้าใจ.

“กำลังคิดอะไร?”จุนซ่างเซียวที่นั่งลง.

หลิวหว่านซีที่เงยหน้าเอ่ยออกมาว่า“เจ้านิกาย ข้าขอโทษ......”

“ทำไมต้องขอโทษกัน?”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

“เพราะว่า.....”หลิวหว่านซีเอ่ย “สถานะของข้า ทำให้เจ้านิกายขายหน้า.”

“เด็กโง่.”

จุนซ่างเซียวที่เอ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม“สถานะเจ้าคือศิษย์นิกายนิรันดร มีอะไรหน้าขายหน้ากัน?”

“ข้า....สถานะอีกอย่างของข้า.”หลิวหว่านซีเอ่ย.

จุนซ่างเซียวขมวดคิ้ว “เปิ่นจั้วเอ่ยอยู่เสมอ คนอื่นสามารถดูถูกตัวเราได้ ทว่าตัวเราห้ามดูถูกตัวเองเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นแล้วใครก็ช่วยไม่ได้.”

หลิวหว่านซีไม่ต้องการดูถูกตัวเอง ทว่านางคือบุตรนอกกฎหมาย เพียงแค่ได้ยิน ก็ทำให้หน้าเศร้าเจ็บปวดแล้ว.

“เจ้าดู.”

จุนซ่างเซียวยที่ชี้ไปยังราชาสัตว์จื่อหลินที่กำลังกินข้าวผัดอย่างอร่อย “เขาคือราชาเผ่าสัตว์ สถานะสูงส่ง ทว่าก็ยังมาเป็นศิษย์นิกายนิรันดร เจ้าเห็นเขาไม่มีความสุขรึ?”

หลิวหว่านซี“......”

“ทำไมเขาจะไม่มีความสุข? นั่นก็เพราะมีข้าวผัดของเจ้าไงล่ะ!”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “สถานะราชาสัตว์นั้นต่อหน้าฝีมือทำอาหารของเจ้า ไม่มีอะไรเลย ดังนั้น สถานะของเจ้าจะสูงหรือต่ำมันไม่มีความหมาย เจ้าอย่าได้สนใจกับพวกที่บกพร่องทางใจไร้สามารถทำได้แต่ดูแคลนคนอื่นเพื่อปิดบังสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้”

เจ้านิกายที่อธิบาย หลิวหว่านซีที่เหมือนว่าจะเข้าใจ โดยเฉพาะเมื่อเห็นราชาสัตว์จื่อหลินกินข้าวผัดของนางอย่างอร่อย จากนั้นก็ผ่อนคิ้วที่ขมวดคิ้วลง เผยยิ้ม “ศิษย์เข้าใจแล้ว.”

“การแข่งขันนี้.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “เจ้าจะต้องปรับสภาพจิตใจ เอาชัยชนะเลิศมาให้นิกายนิรันดรให้ได้!”

“อืม!”

หลิวหว่านซีที่พยักหน้าหนักแน่น.

จุนซ่างเซียวที่โบกมือ นำชุดสีขาวล้วนออมา“นี่คือชุดเครื่องแบบของพ่อครัวบรรพชนรุ่นก่อนเคยสวมใส่ เจ้าจงใส่มันเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับนิกาย!”

ระบบเอ่ย “เห็นชัดเจนว่าซื้อมาจากร้านค้าระบบ!”

ด้วยต้องการให้หลิวหว่านซีมีความมั่นใจ เขาไม่ลังเลที่จะใช้แต้มซื้อชุดเครื่องแบบแม่ครัวในโลกเดิมของเขาเลย.

“กึก.”

ราชาสัตว์จื่อหลินที่ก้าวออกมากห้อง หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว จ้องมองไปยังศาลา คิดในใจ“พวกเขากระซิบกระซาบอะไรกัน?”

......

วันแข่งขันได้มาถึงแล้ว ท้องฟ้าที่สดใส อากาศอบอุ่น.

เหล่าชาวยุทธ์ที่เดินทางไปยังพื้นที่เขตตะวันตก ซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันในครั้งนี้.

จุนซ่างเซียวที่นำราชาสัตว์จื่อหลินและเหยาเมิ่งหยิงไปชมการแข่งขันด้วย.

“เจ้านิกายจุน.”

ขณะที่เขาได้ที่นั่ง ถังเหรินที่ก้าวเข้ามา ยกมือประสาน “ข้ามาเชียร์ศิษย์ของท่านโดยเฉพาะ.”

“ขอบคุณ!”

จุนซ่างเซียวที่ยกมือประสานไปด้านหน้า.

เวทีการแข่งขันเป็นลานขนาดใหญ่ บนนั้นมีครัวที่แบ่งกันเป็นห้อง ๆ แต่ละห้องมีอุปกรณ์เครื่องครัวครบครัน.

ใช่แล้ว.

นี่คือการแข่งขันเทพอาหาร.

การแข่งขันบนเวทีขนาดใหญ่ที่มีการแบ่งกั้นผู้เข้าร่วมการแข่งขันด้วยผนัง ด้านบนเวทีมีตัวอักษร“เทพอาหาร”ตั้งอยู่.

ค่ายกลสะท้อนที่สาดส่องมาจากมุมต่าง ๆ ถ่ายทอดสดไปทั่วแผ่นดิน เหล่าชาวยุทธ์ที่ได้ได้เดินทางมา ต่างก็หาพื้นที่นั่งเฝ้ามองการประลองทำอาหารครั้งนี้ด้วย.

แน่นอน.

นี่ไม่ใช่การแข่งขันการต่อสู้ ดังนั้นบรรยากาศอาจจะดูสงบหน่อย.

“ตึง ตึง ตึง.....ตึง ตึง ตึง!”

ขณะที่ทุกคนรอคอยผู้เข้าแข่งขันเข้าสู่สนาม ภาพก็ตัดไปโฆษณาร้านขายยาถังตานทันที.

ไม่!

การแข่งขันเทพอาการกำลังจะเริ่ม กับมีโฆษณามาขั้นซะแล้ว!

อย่างไรก็ตาม.

เหล่าผู้ชมแทบทรุดไปเหมือนกัน.

เพราะไม่ได้มีโฆษณาเดียว.

มีการโฆษณาหลายสิบสินค้า ก่อนที่ภาพจะคืนกลับมายังการแข่งขัน.

บัดซบ นี่มันงานแข่งขันเทพอาหาร หรือว่างานโฆษณากันแน่!

“ทุกท่าน.”

ในเวลานั้น ที่กลางเวทีมีชายวัยกลางคนเอ่ยกล่าวด้วยเสียงดังสดใส“ยินดีต้องกรับการแข่งขันเทพอาหารครั้งที่ 50 ข้าหวงจินต้วนผู้ดำเนินรายการ.”

“ครั้งที่ 50 อย่างงั้นรึ?”จุนซ่างเซียวถึงกับสะดุ้ง.

ถังเหรินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ที่สอบถามออกมา“เจ้านิกายจุน มีปัญหาอะไรรึ?”

“ไม่ใช่ครั้งที่ 49 หรอกรึ?”

“นั่นมันครั้งที่แล้ว.”

จุนซ่างเซียวที่ขมวดคิ้วไปมาทันที

เขาจำได้เพื่อนร่วมเดินทางเฉียนปูโตวที่นำตราประทับหัวหน้ากรรมการครั้งที่ 49 ออกมา ทำให้เขาคิดว่าการประลองครั้งนี้เป็นครั้งที่ 49.

ไม่ใช่ ไม่ใช่สิ!

ในเมื่อการแข่งขันครั้งที่ 50 แล้วหัวหน้ากรรมการครั้งที่ 49 นั่นมันอะไรกัน!

“สหายถัง.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “รู้จักเฉียนปูโตวหรืไม่?”

“รู้จัก”

ถังเหรินเอ่ย “เขาเป็นชายอ้วนพุงพลุ้ยที่ร่ำรวยเป็นเจ้าของเหมืองแร่และเจ้าของที่ดินขนาดใหญ่.”

อ้วนพุงพลุ้ยอย่างงั้นรึ?

จากคำพูดดังกล่าว จุนซ่างเซียวตระหนักได้ในทันที เฉียนปูโตวที่ตนเห็น ไม่ใช่เฉียนปูโตวที่ถังเหรินเอ่ย!

“สัด!”

จุนซ่างเซียวแทบทรุดไปกับที่“ดูเหมือนว่าข้าจะถูกหลอกซะแล้ว!”

“ไม่ได้ดูเหมือน.”

ระบบเอ่ย “แต่ถูกหลอกจริง ๆ.”

“.....”

จุนซ่างเซียวที่มุมปากกระตุก.

เคยแต่หลอกคนอื่น ไม่คิดเลยว่าจะถูกเจ้าเด็กนั่นตบตาเอาสะแล้ว.

อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ถือว่าขาดทุน เพราะว่าได้รับเงินและศิลาวิญญาณมาไม่น้อย.

แต่ว่า.

ก็ทำให้จุนซ่างเซียวรู้สึกตะขิดตะขวางใจเช่นเดิม.

ในเมื่อเจ้านั่นไม่ใช่เฉียนปูโตว แล้วเป็นใครกัน?

เป็นผู้เยาว์ทั่วไปไม่ควรจะมีเงินมาก และยังจ่ายออกไปอย่างง่าย ๆ สบาย ๆ อีกด้วย.

ขณะที่จุนซ่างเซียวกำลังครุ่นคิดนั้น หวงจินต้วนก็เล่าประวัติความเป็นมางานประลองเทพอาหารเสร็จ จากนั้นก็ประกาศออกมาเสียงดัง“ตอนนี้เชิญผู้เข้าร่วมแข่งขันขึ้นเวที!”

“ฟิ้ว!”

ขณะที่ผู้เข้าแข่งขันกำลังขึ้นเวที หน้าจอก็ตัดโฆษณาเป็นร้านขายยาถังตานอีกครั้ง เหล่าผู้ชมแทบตะโกนด่าออกมาเสียงดัง!

......

หลังจากโฆษณาจบลง ค่อยเห็นผู้เข้าร่วมแข่งขันก้าวเข้ามา.

หลิวหว่านซีก็เป็นหนึ่งในนั้น.

นางสวมชุดแม่ครัวที่เจ้านิกายมอบให้ พร้อมกับหมวกกระบอกทรงสูงสีขาวเด่นท่ามกลางผู้คน.

ชุดของนางที่สีขาวนวล ดูสะอาดโดดเด่นเป็นที่จับตาท่ามกลางสายตาผู้เข้าแข่งขันนับร้อย นอกจากนี้ยังมีเพียงนางที่เป็นสตรีคนเดียว!

“ไม่คาดคิดเลยว่าผู้เข้าแข่งขันจะมีสตรีด้วย!”

“สตรีนั่นเป็นศิษย์นิกายนิรันดร!”

“งั้นรึ?”

ใบหน้าของทุกคนที่เผยความประหลาดใจ เห็นชัดเจนว่าคาดไม่ถึง นิกายที่มีชื่อเสียงเร็ว ๆ นี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์ อยู่ในวิถีอาหารเช่นนี้ด้วย!

“ศิษย์น้องหลิว ศิษย์พี่หลิว สู้ ๆ!”

ในนิกายนิรันดร หลี่ซ่างเทียน ซุนปู่เจี้ยนและคนอื่น ๆ ต่างก็ส่งเสียงเชียร์ดัง.

แม้นว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน ทว่าพวกเขาก็ยังต้องการส่งเสียงและแรงใจออกไป.

งานประลองเทพอาหาร ไม่เหมือนกับการประลองผู้นำพยัคฆ์มังกรที่เป็นงานใหญ่ เหล่าผู้ชมที่มาชมธรรมดาทั่วไป ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร.

“จากนี้.”

ในเวลาต่อมา หวงจินต้วนเอ่ยเสียงดัง “เชิญศิษย์เทพอาหารขึ้นสู่เวที!”

คำพูดดังกล่าว ทำให้ทุกคนเผยความประหลาดใจสนใจขึ้นมาทันที จ้องมองไปยังทางเข้า.

เหล่าชาวยุทธ์ไม่น้อยที่สงสัยเป็นอย่างมาก ว่าคนลึกลับคนนี้ใครกัน.

“ฟิ้ว!”

ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย ใครคนหนึ่งที่ค่อย ๆ ก้าวออกมา.

เขาไม่ได้สูงนัก ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม.

“บัดซบ....”

หลังจากเห็นอีกฝ่าย จุนซ่างเซียวดวงตาแทบถลนออกมาทันที.

หลิวหว่านซีกุมปากด้วยความตกใจ“เป็นเขา?!”

ใคร?

คนที่เรียกตัวเองว่าเฉียนปูโตวที่ร่วมเดินทางมาพร้อมกับพวกเขานั่นเอง.

“กึก!”

ผู้เยาว์คนดังกล่าว ที่ก้าวมาอยู่ด้านหน้าหลิวหว่านซี เผยยิ้มฟันขาว “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ข้ามีชื่อว่าซ่งเป้า เป็นศิษย์ของซีเหว่ยเทียน เป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมแข่งขันงานประลองเทพอาหาร.”

ศิษย์เทพอาหาร.

คนที่เป็นตัวเก็งที่จะได้ชัยชนะเลิศครั้งนี้.

คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะแนะนำตัวเองกับผู้เข้าร่วมแข่งขันด้วยกัน.

ในเวลานั้น.

ผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด ที่จ้องมองหลิวหว่านซี ด้วยแววตาประหลาดใจ.

ซ่งเป้าเอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง“ฝีมือทำอาหารของแม่นางหลิวนั้นแข็งแกร่งมาก ข้าอาจจะสู้ไม่ได้ ทว่าในเมื่อเข้าร่วมการแข่งขันแล้ว ข้าก็จะต้องทำให้สุดกำลัง!”

คำพูดดังกล่าว ทำให้ผู้เข้าร่วมการแข่งขันคนอื่น ๆ ส่งเสียงดังอื้ออึง.

ศิษย์เทพอาหารบอกว่าฝีมือของสตรีคนนี้ เขาอาจจะไม่ชนะอย่างงั้นรึ?!