Chapter 815 เจ้าเมืองหานผู้รู้แจ้ง

หลังจากผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม.

ราชาสัตว์จื่อหลินที่ตบท้องเอ่ยออกมาว่า“กินอิ่มในที่สุด.”

จานมากมายวางซ้อนกันสูงกว่าหนึ่งเมตรหลายกอง พร้อมกับไห่สุราเปล่าที่แทบไม่มีที่จะวาง.

ไม่เกรงใจกันเลยจริง ๆ!

ถังลี่ที่หลั่งเหงื่อที่เย็นเยือบออกมา ทว่าก็ผ่อนคลายลงในเวลานี้ ท้ายที่สุดก็อิ่มสักที.

“เจ้านิกายจุน.”

เขาเผยยิ้มกล่าวออกมาว่า“นายน้อยผู้นี้ชื่นชอบเป็นสหายกับเหล่าผู้กล้าทั่วโลก ดังนั้นหวังว่าพวกเราจะสามารถติดต่อกันได้ในวันข้างหน้า.”

เรื่องเลี้ยงอาหารเป็นเรื่องรอง ทว่าเป้าหมายของเขาคือต้องการเป็นสหายผูกสัมพันธ์กับอีกฝ่าย.

ถึงแม้นว่าจะไม่ช่วยเขาชั่วคราว บางทีหลังจากนี้อาจจะใช้ประโยชน์ได้.

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ลำพังเปิ่นจั้วและนายน้อยสองตระกูลถังที่สนิทกัน ย่อมต้องได้ติดต่อกันกับนายน้อยใหญ่ถังอย่างแน่นอน.”

“นายน้อยสองตระกูลถังอย่างงั้นรึ?”

รอยยิ้มของถังลี่ที่ค่อย ๆ แข็งค้างขึ้นมาช้า ๆ.

จุนซ่างเซียวที่เผยท่าทางประหลาดใจออกมา “คุณชายใหญ่ไม่รู้จักถังเหรินอย่างงั้นรึ?”

“พวกเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันย่อมรู้จักกันแน่นอน.”ถังลี่เอ่ย “ทว่า....ทั้งสองคนเกี่ยวกันอย่างไรอย่างงั้นรึ?”

“เป็นสหาย.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “สนิทแนบแน่น”

ใบหน้าของถังลี่กลายเป็นอัปลักษณ์ขึ้นมาทันที.

ในอดีตนั้นเขาขวางถางตี้คนนี้ไม่ให้ผูกสัมพันธ์กับกลุ่มอิทธิพลอื่น ๆ ทว่านิกายนิรันดรที่บ้านนอกคอกนาเวลานั้นเขาได้ปล่อยไป แม้แต่เอ่ยว่ามอบให้กับถางตี้.

เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง ถังเหรินที่เขาเคยดูแคลนจะก้าวล้ำนำหน้าเขาไปได้.

นอกจากนี้ไม่เพียงแค่เป็นสหาย ถึงกับสนิทกันเป็นอย่างมากอย่างงั้นรึ?

ถังลี่ที่ราวกับเข้าใจในทันที จุนซ่างเซียวคล้ายกับบอกเขาว่า เขานั้นได้ติดต่อกับถางตี้ของเจ้าไปแล้ว.

เขาที่ทำธุรกิจมาหลายปี เขาย่อมเข้าใจเรื่องเช่นนี้ได้.

“คุณชายใหญ่ถัง.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ดูเหมือนว่าเปิ่นจั้วควรจะนำศิษย์กลับได้แล้ว.”

จากนั้น เขาก็นำศิษย์ลุกขึ้นและเดินออกไป.

ไปถึงประตูทางออก เขาไม่ลืมหันกลับมาราวกับได้ลืมไป“ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารในวันนี้.”

“......”

ถังลี่ที่กำแก้วสุราแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ถางตี้ ดูเหมือนว่าถางซ่งคนนี้จะประเมินเจ้าต่ำไป!”

“คุณชายถัง.”

เถ้าแก่ซินที่ก้าวเข้ามา เผยยิ้ม“ค่าอาหารทั้งหมด 354,000 เหรียญ เอาเป็นว่าท่านจ่ายมา 350,000 เหรียญก็แล้วกัน.”

“แพงขนาดนั้นเลยรึ?”

ใบหน้าของถังลี่แทบทรุดลงไปเหมือนกัน.

เถ้าแก่ซินเอ่ย “นางน้อยถังกินไปกว่า 300 จาน นอกจากนี้ยังมีสุราหลายสิบไห ก่อนหน้าที่เจ้านิกายจุนจะออกไป ก็ได้ห่ออาหารกลับ พร้อมกับสุราอีกหลายไหและยังเป็นสุราชั้นยอดอีกด้วย.”

“กึก ซี่!”

แก้วสุราที่แตกออกเป็นเสี่ยง ๆทันที.

ถังลี่ที่กัดฟันกรอด “จุนซ่างเซียว นี่เจ้าจงใจปั่นหัวข้าอย่างงั้นรึ?!”

ถึงรู้ตัว.

แต่ก็สายไปเสียแล้ว.

หากว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขามาเชิญอย่างสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน จุนซ่างเซียวอาจจะไม่กระทำเช่นนี้.

กล่าวสรุป.

เพราะคุณชายใหญ่เสนอ เจ้านิกายจุนเพียงแค่สนองเท่านั่นเอง.

......

คฤหาสน์เจ้าเมือง.

จุนซ่างเซียวเพิ่งกลับมา ถังเหรินที่เร่งรีบเข้ามาหา “ถังลี่เชิญเจ้านิกายจุนไปอย่างงั้นรึ?”

“อืม.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

ถังเหรินที่ดูกระวนกระวายใจ.

ต้องไม่ลืมว่า ถางซ่งของเขานั้นมีความสามารถในการเอาชนะใจคนที่โดดเด่น.

“ถางซ่งของเจ้าต้อนรับข้าอย่างอบอุ่น แม้แต่เชิญข้าไปเลี้ยงอาหาร บางทีเขาคงจ่ายไปไม่น้อย.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

ถังเหรินที่เผยยิ้มอย่างขมขืน “ถางซ่งเป็นคนที่ที่ยากจะสู้มากที่สุด.”

“เขาต้องการเป็นสหายกับข้า ทว่าข้าบอกเขาไปแล้วว่าพวกเราสนิทกันมาก อย่าได้เอ่ยเรื่องนี้อีก.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

ถังเหรินที่รู้สึกดีใจที่สุด.

“สหายถัง.”จุนซ่างเซียวเอ่ย “เจ้าควรจะพยายามให้หนัก อย่าทำให้จุนโหมวผิดหวัง.”

แน่นอนว่าเขานั้นได้ทิ้งไพ่ฝังของถังลี่ไปแล้ว ตอนนี้ยืนอยู่ข้างถังเหริน หากอีกฝ่ายไม่สามารถเป็นประมุขได้ ต้องทำให้เขาเศร้าใจอย่างแน่นอน.

“ขอบุคณเจ้านิกายจุนที่เชื่อใจ.”

ถังเหรินเอ่ย “ถังโหมวจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!”

ด้วยเม็ดยาที่ทรงพลัง จะทำให้เขาสามารถสร้างรากฐานที่มั่นคงในตระกูลถังได้ ขอเพียงบริหารได้ดี การจะก้าวเข้าไปควบคุมธุรกิจอื่น ๆ ของตระกูล ย่อมต้องได้รับความเชื่อใจจากเหล่าเยว่จื่ออย่างแน่นอน.

......

ผลการโฆษณานั้นได้ผลเกินคาด สร้างความดีใจต่อเจ้าเมืองหานเป็นอย่างมาก.

เพราะว่ามีหอการค้าอีกหลายแห่งที่เดินทางมาหา หวังที่จะได้โฆษณาร้านค้าของตนผ่านทางค่ายกลสะท้อน.

ร้านขายยาถังตานนั้นได้รับความนิยมสูงมาก หลาย ๆ คนที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา ดังนั้นเหล่าพ่อค้าที่มากประสบการณ์ย่อมมองเห็นโอกาสเช่นกัน.

“ใช่แล้ว.”

เจ้าเมืองหานเอ่ย “แต่ว่าราคาก็ค่อนข้างแพง.”

“เจ้าเมืองหาน โปรดเสนอราคามาเถิด.”

“100,000 ศิลาวิญญาณ!”

“ไม่มีปัญหา!”

“......”

เจ้าเมืองหานที่มุมปากกระตุก ก่อนที่จะนำเรื่องนี้มาเล่าให้จุนซ่างเซียวฟัง “เจ้านิกายจุน ข้าคิดราคาถูกไปอย่างงั้นรึ?”

“แน่นอน!”

จุนซ่างเซียวแทบทรุด “ร้านขายยาถังตานนั้นขายดีเป็นเทน้ำเทท่าหลังจากโฆษณา กำไรที่ได้เพียงแค่หนึ่งแสนนับว่าถูกมาก ท่านควรจะเพิ่มราคาเป็น 200,000 ถึงจะถูกต้อง!”

“เฮ้อ.”

เจ้าเมืองหานเอ่ย “ถือเป็นประสบการณ์.”

“บอกพวกเขา”จุนซ่างเซียวเอย “100,000 เพียงแค่ช่วงเวลาเช้าเท่านั้น ในเวลาบ่ายช่วงเวลาหลัก อย่างน้อยต้องเริ่มที่สอง.....300,000 ต่างหาก!”

“เรื่องนี้......”

เจ้าเมืองหานที่ต้องแบกหน้ากลับไป ทว่านี่เป็นการเดิมพัน ดังนั้นราคาโฆษณาก็เปลี่ยนไป ทว่าคาดไม่ถึงว่าเหล่าผู้นำหอการค้าต่าง ๆ จะเห็นด้วยอย่างง่ายดาย.

คาดไม่ถึงเลยว่าค่ายกลสะท้อนจะสามารถหารายได้มากมายขนาดนี้!

“เจ้าเมืองหาน.”

ในเวลานั้นใครบางคนที่เอ่ยกล่าวออกมา“ธุรกิจของพวกเรา ต้องการโฆษณาเหมือนกับร้านขายยาถังตานได้หรือไม่?”

“แน่นอน.”

เจ้าเมืองหานกล่าวเสริม “ทว่าจำเป็นต้องมีค่าใช้จ่ายในการผลิตด้วย.”

จุนซ่างเซียวที่เผยยิ้มอย่างพึงพอใจ.

เขาไม่จำเป็นต้องกล่าวย้ำ เจ้าเมืองหานที่ตรงไปตรงมาเวลานี้ รับรู้ที่จะคว้าโอกาสเมื่อมันมาถึง!

เฮ้อ.

ปราชญ์ยุทธ์ที่ซื่อตรง.

ดูเหมือนว่าจะติดเชื้อความเจ้าเล่ห์จากจุนซ่างเซียวไปสะแล้ว.

แน่นอนเจ้าเมืองหานที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ ทำได้เพียงแค่การเก็บค่ายใช้จ่ายเท่านั้น ทว่าการสร้างโฆษณานั้นยังต้องปรึกษาจุนซ่างเซียว ทำให้ศิลาวิญญาณส่วนหนึ่งเข้ากระเป่าของเขานั่นเอง.

......

“ปีนี้มีของขวัญกันหรือยัง หากว่าต้องการของฝาก ของล้ำค้า คิดถึงซิวอวิ๋นจวิน!”

“สุราจินจิว แม้นว่าจะยอดเยี่ยม ทว่าก็ยังไม่อาจเทียบเท่า สุราจินเป่ย.”

“ร้านหยกป้าซิน แหวนเพชรเม็ดงาม ไม่ต้องมีถึง 350,000 ไม่ต่องจ่ายถึง  200,000 เพียงแค่ 99,998! ก็รับแหวนเพชรเม็ดงามกลับบ้านได้เลย!”

“โรงฟอกหนังที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดซีเหนียนหยาง คิดที่จะฟอกหนังสร้างชุดเกราะ สร้างเสื้อผ้า รองเท้า......จงใช้เงินจากเลือดและหยาดเหงื่อที่ได้มาอย่างยากลำบากให้คุ้มค่า!”

โฆษณามากมายที่ปรากฏขึ้นบนค่ายกลสะท้อน ที่เวลานี้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน.

แม้แต่หลายคนที่ไม่ได้บ่มเพาะ ยังต้องมานั่งเก้าอี้เล็ก ๆชมโฆษณา ภายในใจที่คิดว่า ต่อไปจะมีโฆษณาอะไรอีก?

ตำหนักเจ้าเมือง.

หลากหลายตระกูลใหญ่ที่มาเยือนไม่ขาดสาย.

ขอเพียงธุรกิจของพวกเขาได้กระจายชื่อไปทั่วแผ่นดิน พวกเขาล้วนแต่ยินดีที่จะจ่ายค่าโฆษณา.

ธุรกิจการค้าต่าง ๆ หลากหลายที่ต่างก็ต้องการเป็นที่รู้จักต่อผู้คนทั่วแผ่นดิน.

กล่าวได้ว่า เวลานี้การโฆษณาเริ่มถูกบุกเบิกในยุคสมัยนี้แล้ว.

เพราะว่ามีคนมากมายนับไม่ถ้วน เจ้าเมืองหานที่ไม่สามารถที่จะตอบสนองทุกคนได้.

ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้เรียกหอการค้าและประมุขตระกูลต่าง ๆ มาพร้อมกัน พร้อมกับให้ทุกคนประมุขเวลาและการโฆษณา.

ด้วยการที่งานประลองเทพอาหารใกล้จะเริ่มแล้ว ทำให้ตระกูลใหญ่ที่ครอบครองธุรกิจต่าง ๆ ต้องการโฆษณาเป็นอย่างมาก ต่างก็แย่งชิงตำแหน่งและเวลาการโฆษณากันอย่างบ้าคลั่ง.

ด้วยเหตุนี้ศิลาวิญญาณจำนวนมากได้ไหลเข้าตำหนักเจ้าเมือง เข้าถุงเจ้าเมืองหานและจุนซ่างเซียว.

“ชนแก้ว.”

“ชนแก้ว.”

ในคืนหนึ่งคนสองคนที่กำลังนั่งฉลองกันอยู่.

...

งานแข่งขันประลองเทพอาหารใกล้เข้ามาแล้ว ทำให้ทั้งผู้ชมและผู้เข้าร่วมแข่งขันเดินทางมายังเมืองจักรพรรดิต้าจุนมากมาย บรรยากาศที่ดูคึกครื้นขึ้นเรื่อย ๆ.

“เจ้านิกายจุน.”

บนกำแพงเมือง ถังเหรินที่ชี้ไปยังผู้เยาว์คนนหนึ่งที่สะพ่ายมีดเล่มใหญ่ก้าวเข้ามา“เขาคือหลินเยา เป็นศิษย์สายตรงของคนที่ได้ชนะเลิศครั้งที่ 43 ทักษะมีดของเขานั้นร้ายกาจเป็นอย่างมาก.”

“ซ่งเป้าล่ะ?”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “มาแล้วรึ?”

ถังเหรินส่ายหน้าไปมา “คนผู้นี้คือหนึ่งในตัวเต็งของงานประลองเทพอาหาร ไม่ง่ายที่จะเห็นเขา.”

“วิ๊ง วิ้ง”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ลึกลับขนาดนี้เลยรึ?”