Chapter 676 ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นแต่อย่างใด

กับคนที่สามารถสั่งให้จักรพรรดิยุทธ์สองนิกายลงมานั่งคุย เพื่อซื้อเหมืองแร่ อธิบายได้ว่าเจ้านิกายจุน ไม่ชอบความรุนแรงเท่าใดนัก.

อย่างไรก็ตาม.

ก็ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครเอาเปรียบอย่างแน่นอน.

อาวุโสนิกายฉื่อหั่วที่ต้องการใช้สถานะตัวเองลัดคิวซื้อของที่เขาต้องการ แม้แต่คิดจะใช้กำลังบังคับอีกด้วย.

กล่าวได้ว่า.

ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นอาวุโสซุนที่เป็นคนยั่วยุจุนซ่างเซียวนั่นเอง.

กับการยั่วยุ หาเรื่องไม่หยุดหย่อน.

ตอนนี้ไม่มีใครช่วยอาวุโสซุยได้แล้ว.

ต้องการจะแย่งซื้อศิลาซิงหลิงจากข้า มีแต่ต้องร่วงเท่านั้น.

จุนซ่างเซียวที่เคลื่อนไหวเพียงกระบวนท่าเดียว เหล่าชาวยุทธ์ไม่สามารถที่จะมองตามได้ทันที รวดเร็วและทรงพลัง!

จะไม่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้อย่างไร.

หนึ่งหมัดสังหารกษัตริย์ยุทธ์ทันที.

เจ้าคนที่เหมือนกับคนขุดแร่นี้ แท้จริงแล้วเป็นยอดฝีมือซ่อนเร้น!

ไม่สงสัยเลยว่ากล้าท้าทายอาวุโสนิกายฉื่อหั่ว ไม่แปลกใจเลยว่ากลิ่นอายกษัตริย์ยุทธ์ที่แผ่ออกมานั้นไม่สามารถข่มขู่เขาได้เลย.

ที่ด้านนอกร้าน.

ขณะที่เหล่าชาวยุทธ์จ้องมองอาวุโสซุยที่นอนอยุ่บนพื้น ไม่มีกลิ่นอายชีวิตแล้ว ดวงตาของพวกเขาที่เบิกกว้าง.

“ได้ยินมาว่า ในจังหวัดเป่ยโม่มียอดฝีมือซ่อนอยู่ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นในวันนี้!”

“ตายแล้ว เขาสามารถสังหารอาวุโสนิกายฉื่อหั่วที่มีพลังบ่มเพาะกษัตริย์ยุทธ์ได้!”

“ใครกัน?”

“ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน?”

“ไม่คุ้นหน้าเลย ไม่น่าจะใช่คนของจังหวัดเป่ยโม่!”

“ไม่ใช่คนท้องถิ่นอย่างงั้นรึ?”

“เถ้าแก่เห่าตอนนี้ใช้หยกสื่อสารติดต่อเจ้านิกายเฟิงซาแล้ว น่าจะรีบมาเร็ว ๆ นี้!”

“อาวุโสนิกายฉื่อเห่าถูกสังหารในร้านตัวเอง เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่แน่นอน!”

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มาซื้อแร่จากจังหวัดต่าง ๆ ได้มาออกันที่หน้าร้านค้า ราวกับลืมเป้าหมายของตัวเองไปแล้ว พวกเขาที่เวลานี้กำลังสนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป.

เรื่องนี้ไม่ต้องอธิบายเลยว่า.

เมื่อเจ้านิกายเฟิงซามาถึง เรื่องราวต้องสนุกใหญ่โตอย่างแน่นอน!

“เรียกกำลังเสริมอย่างงั้นรึ? ดี.”

จุนซ่างเซียวที่นั่งอยู่บนโต๊ะ “งั้นข้าจะรอให้เจ้านิกายมาขายแร่ให้กับข้าก็แล้วกัน.”

สังหารคนแล้ว ทว่ากับยังอหังการอยู่อีก!

ที่ด้านนอกเหล่าชาวยุทธ์ที่มาหาเรื่องสนุกดู ดูเหมือนว่าจะชื่นชมอีกฝ่ายในใจทีเดียว.

ส่วนเถ้าแก่เห่านั้น หวาดกลัวแข็งขาอ่อนไปหมดแล้ว.

อาวุโสนิกายฉื่อหั่วที่ตายในร้าน โทษเบาคือถูกไล่ออก ส่วนโทษหนักเกรงว่าหัวเขาจะต้องหลุดจากบ่าแน่!

......

ฟิ้ว!

ฟิ้ว!

ในเวลาต่อมา เจ้านิกายเฟิงซา เฟิงเฟยซา ได้นำศิษย์หลายคนมายังที่เกิดเหตุ.

ร้านค้าที่เพิ่งเปิดได้อีกครั้ง ทำให้มีลูกค้ามากมาย ทำให้เขามาประจำการอยู่ที่เมืองหวงซาเพื่อรักษาความปลอดภัย.

หากแต่ ขณะกำลังดื่มสุรากับเหล่าเจ้านิกายนอกมนทลอยู่นั้น.

ก็ได้ยินเสียงหอบ ๆ หวาดผวาของเถ้าแก่เห่ารายงานมาเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว?

เรื่องใหญ่อะไรกัน?

นิกายซั่งเฟิงมาหาเรื่องอย่างงั้นรึ?

“เจ้านิกายเฟิงมาแล้ว!”

เหล่าชาวยุทธ์ที่มาดูเรื่องสนุก เปิดทางทันที.

เฟิงเฟยซาที่ก้าวเข้ามา หากแต่ยังไม่เข้ามาในร้าน จิตสัมผัสที่แผ่ออกมา เห็นคนหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี ร้องออกมาทันที!

นั่นไม่ใช่อาวุโสซุนนิกายฉื่อหั่ว?

แล้วทำไมมานอนบนพื้นร้านข้า เมารึ?

ไม่ใช่สิ!

ไม่มีกลิ่นอายชีวิต!

“ตายแล้ว!”

เฟิงเฟยซาที่หัวใจเต้นไปมา.

นิกายเฟิงซาและนิกายฉื่อหั่วนั้นเป็นเหมือนกับหุ่นส่วนธุรกิจกัน ตอนนี้อาวุโสซุยตายในร้านของเขา ย่อมมีปัญหาตามมาแน่!

“ฟิ้ว!”

เฟิงเฟยซาที่เร่งรีบเข้ามา ก้าวเข้ามาในร้าน เอ่ยคำรามด้วยความโกรธเกี้ยว “เห่าเจี้ยนจง เกิดบ้าอะไรกัน!”

ผู้ฝึกยุทธ์ที่ตระหนักได้ในทันที เรื่องสนุกกำลังเกิดขึ้นแล้ว!

ขณะที่กำลังดูเรื่องสนุก พวกเขาที่เห็นคู่กรณีที่ยังคงนั่งบนโต๊ะ ไม่หวั่นเกรงอะไรแม้แต่น้อย ช่างน่าชื่นชมในจิตใจที่เหี้ยมหาญนัก!

“เจ้านิกาย!”

เถ้าแก่เห่าที่ค่อย ๆ ได้สติเร่งรีบชี้ไปยังอีกทิศทาง “เป็นเขา เขาสังหารอาวุโสซุย!”

เขา?

เฟิงเฟยซาที่มองตามนิ้วมือ สายตาที่จดจ้องมองไปยังจุนซ่างเซียวที่นั่งบนโต๊ะ เอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าหนู เจ้ากล้า ร้านค้า....”

น้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวตอนแรก ขณะมองเห็นอีกฝ่ายชัดเจนแล้ว คำพูดที่ขาด ๆ หาย ๆ ชะงักงัน ก่อนอุทานออกมา “เจ้านิกายจุน!”

ครึ่งเดือนที่แล้ว.

เขาที่อยู่ในเหตุการณ์ แน่นอนเขาย่อมจำเจ้านิกายนิรันดรได้.

“เจ้านิกายอย่างงั้นรึ?”

“คนผู้นี้คือประมุขนิกาย อย่างงั้นรึ?”

เหล่าชาวยุทธ์ที่มาชมเรื่องสนุก ต่างก็เผยแววตาประหลาดใจ.

จุนซ่างเซียวเอ่ย “หากจำไม่ผิด ท่านก็คือเจ้านิกายเฟิงซาอย่างงั้นรึ?”

“ไม่ผิด ไม่ผิด.”

เฟิงเฟยซาที่เผยยิ้มเอ่ยออกมาว่า “ข้าเฟิงเฟยซา เจ้านิกายเฟิงซา.”

ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้ กลายเป็นยิ้มที่อบอุ่น เถ้าแก่เห่าและเหล่าชาวยุทธ์มากมายที่ดวงตาเบิกกว้าง.

เจ้าหนุ่มคนนี้มีอำนาจขนาดนั้นเลยรึ?

จุนซ่างเซียวเอ่ย “จุนโหมวต้องการถามเจ้านิกายเฟิงจริง ๆ ร้านขายแร่ร้านนี้เปิดขึ้นมา เพื่อนิกายฉื่อหั่ว ไม่ขายให้คนอื่นอย่างงั้นรึ?”

“ไม่ขายคนอื่นรึ?”

เฟิงเฟยซาที่งงงวย เอ่ยออกมาว่า “ไม่แน่นอน!”

เถ้าแก่เห่าเวลานี้ สั่นไปถึงดวงวิญญาณ แทบกระอักโลหิตล้มลงกองไปบนพื้น ใบหน้าที่ขาวซีดอย่างหนัก.

เจ้านิกายปฏิบัติกับชายหนุ่มคนนี้อย่างนอบน้อม อธิบายได้ว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแค่แข็งแกร่ง ยังมีอำนาจด้วย เกรงว่าเขา วันนี้คงโชคร้ายมากกว่าโชคดีแน่!

โหย พี่ชาย!

เจ้าสุดยอดขนาดนี้ แต่งตัวให้ดีหน่อย จะตายไหม? เข้ามายังกับแรงงานขุดเหมือง นี่จงใจมาหาเรื่องกันใช่ไหม!

“หากไม่ใช่ จุนโหมวต้องการจะถาม คนสองคนที่มาซื้อแร่ คนที่ซื้อเป็นคนแรกควรจะได้รับบริการก่อนใช่ไหม?”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

“เป็นเช่นนั้น.”เฟิงเฟยซาเอ่ย.

จุนซ่างเซียวชี้ไปยังอาวุโสซุย เอ่ยออกมาว่า “จุนโหมวมาเป็นคนแรก เขาและข้า ควรจะขายให้ใครก่อน?”

“เรื่องนี้......”

เฟิงเฟยซาที่สั่นไหวเล็กน้อย เอ่ยออกมาว่า “แน่นอนว่าต้องการให้เจ้านิกายจุนที่มาก่อน.”

“ติ๊ง! ยินดีกับโฮสน์ที่สำเร็จภารกิจสนับสนุน ได้รับ 2000.”

“ติ๊ง! คะแนนสนับสนุน : 19899 / 20000.”

“อร่อย.”จุนซ่างเซียวกล่าวในใจ.

ขณะที่อาวุโสซุยมาซื้อแร่ ระบบก็ออกภารกิจสนับสนุน เกี่ยวกับการสั่งสอนเจ้านิกายเฟิงซา เพื่อที่จะตัดสินคุณสมบัติใครควรได้รับการซื้อศิลาซิงหลิงก่อน.

ภารกิจดังกล่าวนี้ ค่อนข้างที่จะเจ้าเล่ห์ไม่น้อย.

หลังจากที่ได้รับภารกิจ เจ้านิกายจุนที่งงงวยไปเล็กน้อย ก่อนที่จะจัดการอาวุโสซุยทันที.

เขารู้ดี ร้านนี้ต้องเป็นของนิกายเฟิงซา ดังนั้นจึงสร้างเรื่องใหญ่ เพื่อเรียกเจ้านิกายมา.

อย่างไรก็ตาม.

เรื่องราวใหญ่โตที่เกิดขึ้น!

เฟิงเฟยซาที่ได้ยินคำพูดของจุนซ่างเซียวเอ่ยเช่นนั้น แน่นอนย่อมรับรู้ว่าอีกฝ่ายคงขัดแย้งกับอาวุโสซุยเกี่ยวกับการซื้อแร่ จึงถูกสังหาร.

พี่ซุย!

หาเรื่องใครก็หาได้ แต่กับไปหาเรื่องเจ้านิกายนิรันดร!

หากเขายังมีชีวิต พี่ซุยคงจะร้องไห้ออกมาแน่นอน “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือเจ้านิกายนิรันดร!”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ศิลาซิงหลิง จุนโหมวต้องการ เจ้านิกายเฟิงขายหรือไม่?”

“ขายแน่นอน!”

เฟิงเฟยซาที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย.

ไท่จางเหล่าและเฒ่าสวีนั้นเคารพอีกฝ่ายมา เขาย่อมไม่กล้าละเลยเช่นกัน!

“เถ้าแก่ร้านของเจ้าประกาศไม่ขายของให้คนอื่น ไม่ต้องการขายแร่ให้กับจุนโหมว รู้สึกว่ารังแกกันไปหน่อยเหมือนกัน”จุนโหมวโหมวเอ่ย.

เฟิงเฟยซาเร่งรีบเอ่ยออกมาว่า “เฟิงโหมวจะจัดการเรื่องนี้ให้อย่างแน่นอน!”

เถ้าแก่เห่าที่ซีดยิ่งกว่าเดิม รู้สึกว่าตัวเองคงชะตาขาดแหงแซะ

จุนซ่างเซียวเอ่ย “จุนโหมวไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นแต่อย่างใด.”

เหล่าชาวยุทธ์ที่มุมปากกระตุกไปตาม ๆ กัน.

ใช่แล้ว เจ้าไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นเลย แต่เจ้าสังหารอาวุโสซุนไปในทันทีเลยไงล่ะ!

“เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร.”

จุนซ่างเซียวเอ่ย “แร่ซิงหลิง 20,000 จิน จุนโหมวต้องการซื้อในราคา 10 เหรียญเงิน เจ้านิกายเฟิงมีความเห็นว่าอย่างไร?”

สิบเหรียญเงิน?

ทุกคนแทบล้มทั้งยืน.

ราคานี้ ยังไม่พอค่าชาถ้วยหนึ่งด้วยซ้ำ!

“แก๊ก.”

จุนซ่างเซียวที่วางเหรียญเงินสิบเหรียญบนโต๊ะเอ่ยออกมาว่า “หากเจ้านิกายเฟิงไม่สามารถรับผิดชอบได้ โปรดเชิญไท่จางเหล่ามาก็แล้วกัน จุนโหมวไม่ใส่ใจที่จะพูดคุยดื่มสุรากับเขาสักหน่อย.”

คำพูดดังกล่าวแม้นว่าจะนุ่มนวล ทว่ากับเต็มไปด้วยการข่มขู่ หากไม่เห็นด้วย เรื่องนี้คงต้องถึงไท่จางเหล่า!”

“เจ้านิกายจุน!”

เฟิงเฟยซาที่กล่าวอย่างจริงจัง “อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องเงินเลย ศิลาซิงหลิง 20,000 จิน เฟิงโหมวยินดีมอบให้ท่านฟรี!”