Chapter 620 ก่อตั้งสาขา

หลังจากรู้การมีอยู่ของนิกายทมิฬ จุนซ่างเซียวจึงต้องการข้อมูลส่วนที่ลึกเข้าไปของทวีปชิงหยุนด้วย ไม่ได้ต้องการเห็นทั้งหมด หากแต่ก็ควรจะเป็นส่วนที่สำคัญและเป็นประโยชน์ อย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่ได้ดวงตามืดบอดในตัดสินใจกระทำเรื่องต่าง ๆ.

“นอกจากจังหวัดซีเหนียนหยาง เมืองหลวงทุกจังหวัดก็ควรจะมีสาขาของนิกายนิรันดร”จุนซ่างเซียวที่ชี้ไปยังจุดต่าง ๆ ที่ได้วงกลมเอาไว้.

ลี่ลั่วฉิวเอ่ย “จะต้อง สร้างในสถานที่ลับด้วยไหม?”

“แน่นอนว่ายิ่งครอบคลุมเท่าไหร่ยิงดี.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

ในใจของเขานั้น ไม่เพียงแค่สร้างสาขา ทว่าเขายังต้องการให้สร้างจุดต่าง ๆ ให้ครอบคลุมโดยเฉพาะในเมืองใหญ่ บนถนนสายใหญ่ ให้ทุกคนได้รู้ว่า นี่คือสาขานิรันดร!

เมืองชิงหยาง.

เจ้านิกายจุนที่มาด้วยตัวเอง พร้อมกับบอกความคิดแจ้งต่อเซี่ยกวนคุนเกี่ยวกับการเปิดสาขา.

“ไม่มีปัญหา.”

เจ้าเมืองเซี่ยเอ่ย “เอาเป็นพื้นที่ทำเลทองนี้เป็นอย่างไร.”

“ขอบคุณ!”

จุนซ่างเซียวที่วางเม็ดยากลั่นวิญญาณบนโต๊ะ “น้ำใจเล็กน้อย แสดงความนับถือ.”

เขาย่อมไม่ปล่อยให้คนรู้สึกเสียผลประโยชน์อย่างแน่นอน.

กับคนคุ้นเคย เซี่ยกวนคุนย่อมไม่ปฏิเสธ ขณะที่รับเม็ดยามา เขาได้กล่าวเสียงเบา “เจ้านิกายจุน ยานี้มีผลอย่างไร?”

“หลังจากกินเข้าไปแล้ว จะสามารถกลั่นยกระดับพลังวิญญาณได้.”จุนซ่างเซียวเอ่ย.

เซี่ยกวนคุนที่ตื่นตกใจ หลังจากที่กินเม็ดยาดังกล่าวเข้าไป พลังวิญญาณที่จุดตานเถียนก็เข้มข้นและบริสุทธ์ยิ่งกว่าเดิม ทำให้เขาตื่นตกใจนัก “ลึกล้ำเกินไปแล้ว!”

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

เมืองชิงหยางนั้นดูคึกคักเป็นอย่างมาก มีแผงลอยต่าง ๆมากมาย.

ในเวลานั้นมีร้านแห่งหนึ่ง ที่มีป้ายสีแดง ที่เขียนเอาไว้ว่า สาขานิกายนิรันดร!

นิกายที่แข็งแกร่ง ต่างก็มีการตั้งสาขาขึ้นเป็นธรรมดา ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกยุทธ์จึงไม่ได้แสดงท่าทางตื่นตกใจอะไรมากนัก.

เมืองอู่หยาง เจิ้นหยางและเมืองอื่น ๆ ต่างก็มีสาขาของพวกเขาค่อย ๆ เปิดขึ้น.

ส่วนในมนทลชิงหยาง ล้วนแต่มีสาขาของนิกายนิรันดรกันหมดแล้ว จากนี้พวกเขาวางแผนที่จะเปิดในเมืองหลักของมนทลต่าง ๆ ด้วย ต้องไม่ลืมว่า การจะตั้งสาขาให้ครอบคลุมนั้น ต้องใช้ทั้งกำลังคนและทรัพยากรจำนวนมาก.

......

คฤหาสน์ผู้พิทักษ์ เมืองเจิ้นหยาง.

โจวเฉาชุนที่ใบหน้าบิดเบี้ยวอ่านจดหมายบนโต๊ะ เอ่ยออกมาว่า “จุนซ่างเซียวเปิดสาขาที่มนทลของพวกเราอย่างงั้นรึ?”

“ผู้พิทักษ์.”

กุนซือคนหนึ่งที่ขมวดคิ้วไปมา “พวกเขาที่เพิ่งทำลายสาขาของนิกายโม่ซาและสาขาของหอเทพสังหารไป ตอนนี้ยังเปิดสาขาไปยังมนทลต่าง ๆ ข้าคิดว่าคนผู้นี้มีความทะเยอทะยานที่ไม่ธรรมดา.”

เข้าใจผิดไปแล้ว.

เจ้านิกายจุนที่ต้องการเปิดสาขาเพื่อเก็บเกี่ยวข้อมูลต่างหาก.

โจวเฉาชุนที่ไม่เอ่ย.

ในเวลานี้ เขาเองก็สงสัยเช่นกัน เขาควรที่จะยอมหรือปฏิเสธเรื่องนี้ดี?

หากแต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายที่ทุบตีได้แม้แต่ครึ่งปราชญ์ยุทธ์ ผู้พิทักษ์โจวก็ต้องสูดหายใจลึก “เจ้าเด็กคนนี้มีแต่จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พวกเราก็ไม่ควรจะหาเรื่องยั่วยุพวกเขา.”

ขัดขืนไม่ได้ ก็ควรจะประนีประนอม.

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

สาขานิกายนิรันดรก็ถูกก่อตั้งที่เมืองเจิ้นหยางเช่นกัน.

เพียงแค่ครึ่งเดือน.

แต่ละมนทลในจังหวัดซีเหนียนหยาง เจ้าเมืองแต่ละแห่ง ที่ล้วนแต่ต้องโอนอ่อนยอมให้นิกายนิรันดรมาเปิดสาขา.

สาขาของนิกายนิรันดรนั้นไม่เพียงแค่มีหน้าที่สืบข้อมูลต่าง ๆ ทว่ายังช่วยฝึกฝนเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ภายนอก ให้แข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย.

ไม่เพียงแค่ได้รับเงินเดือน หากว่าทำงานได้ดีก็จะได้รับรางวัลพิเศษด้วย.

......

เมืองหลวงบัญชาสวรรค์.

ในวันที่ธรรมดา ๆ แต่ดูคึกคักเป็นอย่างมาก.

เหตุผลนั้นเพราะว่านิกายนิรันดรได้มาเปิดสาขาขึ้นที่เขตตะวันตกนั่นเอง.

“เจ้านิกายจุน ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”

ประมุขฉู่ที่นำผู้ใต้บังคับบัญชามา พร้อมกับของขวัญแสดงความยินดี.

หลังจากนั้น ก็เป็นตระกุลเห่า ตระกูลจงและตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ที่มาร่วมแสดงความยินดี.

แม้แต่สถาบันบัญชาสวรรค์และสมาคมรับรองสิทธิ์ก็ส่งคนมา.

คนที่สำคัญที่สุด แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้าเมือง มู่ซ่างหง.

เพียงแค่ไม่นาน.

สาขาของนิกายนิรันดร ต่างก็มีคนสำคัญของเมืองหลวงมารวมตัวกัน.

เหล่าชาวยุทธ์ที่ได้แต่ลอบถอนหายใจ นิกายนิรันดรที่มีชื่อเสียงไปทั่วยุทธภพ พวกเขามีพลังอำนาจ เหนือเกินกว่าจินตนาการ!

......

เพราะว่าเป็นคนพื้นที่ การก่อตั้งสาขากระจายไปทั่วจังหวัดซีเหนียนหยาง แน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหา.

อย่างไรก็ตามหากจะขยายออกนอกจังหวัด เกรงว่าจะไม่ง่ายอย่างแน่นอน.

อย่างไรก็ตาม เพราะว่าหลายเมืองเหมือนกันที่กลัวความแข็งแกร่งของนิกายนิรันดร พวกเขาย่อมยินยอม ให้อีกฝ่ายก่อตั้งสาขาขึ้นได้.

จังหวัดซีเป่ยเหอ เมืองหลวง.

นี่คือสถานที่เย่ซิงเฉินเพิ่งทุบตีผู้ฝึกยุทธ์ของที่นี่ไป นิกายนิรันดรก็มาก่อตั้งสาขาที่นี่เช่นกัน.

หากแต่ไม่มีใครมายินดีด้วยแม้แต่คนเดียว.

เหล่าชาวยุทธ์ที่ผ่านไปมาเห็นป้าย ต่างก็เผยแววตาขุ่นเคืองขึ้นมาทันที.

และอีกเรื่องที่เด่นที่สุด บนถนนนั้น ก็มีสาขาของนิกายโม่ซา และหอเทพสังหารอยู่ด้วย.

“จงใจ!”

“นี่ต้องจงใจอย่างแน่นอน!”

เจ้าสาขาของทั้งสองแห่งที่ใบหน้าบิดเบี้ยว.

ใครจะไม่รู้ ว่านิกายนิรันดรเพิ่งทำลายสองสาขาของนิกายปิศาจไป ตอนนี้มาเปิดสาขาต่อหน้า นี่ต้องเป็นการยั่วยุให้พวกเขาโกรธแน่!

ใช่แล้ว.

ยั่วยุพวกเขา.

ความเป็นปฏิปักษ์ที่เบาบางลง แต่พวกเขาก็ยังคงโกรธแค้นไม่สามารถปล่อยวางได้!

ทว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายที่ยกระดับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนพวกเขาต้องกล้ำกลืนความโกรธเกรี้ยวลงคอไป.

......

“เจ้านิกาย.”

ลี่ลั่วฉิวที่ก้าวเข้ามาในห้องโถง “26 สาขาก่อตั้งสมบูรณ์แล้ว.”

“อืม.”

จุนซ่างเซียวที่พยักหน้ารับ.

26 สาขา 26 จ้าวสาขา ให้สมาชิกหอฝนพรำรักษาการก่อนชั่วคราว.

“เจ้านิกาย.”

ลี่ลั่วฉิวเอ่ย “หอฝนพรำของข้าต้องการสมาชิกเป็นจำนวนมาก ท่านควรจะมอบศิษย์เพิ่มให้กับพวกเรา.”

“เรื่องนี้.”

จุนซ่างเซียวครุ่นคิดและเอ่ยออกมา “มีการรับศิษย์ใหม่เข้ามาทุกเดือน หอฝนพรำจะได้รับสิทธิ์เลือกก่อน.”

“ตกลง.”

ลี่ลั่วฉิวที่พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจากไป.

ไม่กี่วันหลังจากนั้น.

นิกายนิรันดรที่เปิดรับสิทธิ์เป็นครั้งที่สอง.

ข่าวเรื่องรับศิษย์ของพวกเขาที่กระจายออกไปหลายมนทล ผู้ฝึกยุทธ์มากมายรู้ว่า นิกายนิรันดรเปิดรับสมัครใครที่ผ่านการทดสอบล้วนแต่ได้รับเป็นสิทธิ์ ทำให้มีคนเดินทางมาเสี่ยงโชคไม่น้อย.

ในครั้งนี้มีคนลงทะเบียนมากมาย  6,000-7,000 คน”

หากแต่คนที่ผ่านรอบแรก มีเพียงแค่พันกว่าคน.

และการทดสอบรอบสอง ก็มีสมาชิกที่ได้รับเข้ามา 500 คน กลายเป็นศิษย์ใหม่.

การรับสมัครสิทธิ์ เจ้านิกายจุนไม่ได้เข้าร่วม เขาได้มอบอำนาจให้กับเหล่าอาวุโส ตอนนี้เขาเพียงแค่นั่งรอฟังจำนวนสมาชิกและคะแนนสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น.

เหล่าศิษย์เข้าใหม่ คนที่จัดเตรียมพื้นที่ เองก็เป็นหลี่ชิงหยาง.

ที่เป็นดั่งผู้จัดการ จัดการธุระต่าง ๆ.

ไม่ว่าจะเป็นนิกายทั่วไป หรือนิกายหลัก เจ้านิกายไม่จำเป็นต้องลงมาคุมเองทั้งหมด การที่นั่งมองภาพรวม ก็ถือว่าเป็นงานที่ถูกต้อง.

เหล่าศิษย์ใหม่ที่ได้รับการคัดเลือกเมื่อเดือนที่แล้ว นับว่ามีประสิทธิภาพเป็นอย่างมาก.

ทันทีที่พวกเขาปรับตัวเข้ากับระบบฝึกฝนของนิกาย พลังบ่มเพาะก็เติบโตอย่างรวดเร็ว.

ยิ่งคัดกรองศิษย์ที่มีพรสวรรค์มากเท่าไหร่ ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการสนับสนุนก็จะลดน้อยลงเท่านั้น.

เห็นชัดเจนว่าระบบคัดกรองของพวกเขานั้นมีประสิทธิภาพเป็นอย่างมาก.

ที่เสียดายที่สุด เหมือนว่าคนที่ถูกคัดกรองออกนั้นมีอัตราที่สูงมาก.

หากแต่จุนซ่างเซียวหาได้กังวล หนึ่งเดือนรับ 200-300 คน หนึ่งปีก็รับคนได้มาจำนวนมากแล้ว.

หนำซ้ำ ถึงแม้นว่าจะไม่มีขีดจำกัดในการรับ หากรับศิษย์หนึ่งแสนคนเข้ามาพร้อมกัน ทรัพยากรในการฝึกฝนไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เพียงพอ มีแต่เสียเวลาไปเปล่า ๆ.

การค่อย ๆ รับศิษย์เข้ามา ให้สอดคล้องกับการพัฒนานิกายถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว.