ตอนที่ 22: สโมคเกอร์

ตอนที่ 22: สโมคเกอร์

ทันทีที่ทั้งสองคนจากไป โรงอาหารก็ระเบิดเสียงดังขึ้นมาทันที

“อุจิวะ ไคโตะ คนนั้นมันสัตว์ประหลาดชัดๆ! สโมคเกอร์ดูเหมือนเด็กไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา!”

“ความสามารถของเขามันคืออะไรกันแน่? ดูเหมือนลม… แล้วก็มีคลื่นกระแทกอะไรสักอย่างด้วย?”

“พวกแกสังเกตตาของเขาไหม? น่าขนลุกชะมัด แค่มองก็รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว”

“ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้ไคโตะคืออันดับหนึ่งของค่ายฝึกอย่างไม่มีข้อกังขา!”

ไอน์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมห้องของเธอ ตกตะลึง

เธอคาดไว้ว่าไคโตะอาจจะชนะ แต่เธอไม่เคยจินตนาการเลยว่า… เขาจะชนะได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

“เขาไม่ใช่คนจากโลกเดียวกับพวกเรา” เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งพึมพำขณะเหลือบมองไอน์ที่เงียบไปและถอนหายใจเบาๆ

การชอบคนเก่งเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เมื่อเขาเก่งกาจจนโดดเด่นท่วมท้นเกินไป… มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

ไอน์เม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรกับเพื่อนๆ ของเธอ และหันหลังเดินออกจากโรงอาหารไปเพียงลำพัง

…

ขณะเดียวกัน...

ไคโตะกำลังช่วยพยุงสโมคเกอร์อยู่ สโมคเกอร์เอาแต่ก้มหน้าตลอดทาง สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก

“สิ่งที่ชั้นพูดและทำไปก่อนหน้านี้อาจจะเกินไปหน่อย ที่จริงแล้ว คำพูดสุดท้ายของนาย… ทำให้ชั้นคิดว่านายไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร” ไคโตะพูดขึ้น พยายามทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด

“ไม่ นายไม่ได้ทำผิด เรื่องนี้ส่วนใหญ่เป็นความผิดของชั้นเอง”

ในที่สุดสโมคเกอร์ก็เงยหน้าขึ้นและมองไปข้างหน้า

“ชั้นไม่ได้เข้าไปห้ามบาร์ตันตั้งแต่แรก และหลังจากนั้นชั้นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามนายไม่ให้ลงโทษเขา นอกจากนี้ ชั้นเป็นคนที่แพ้เอง ชั้นไม่แข็งแกร่งพอ ชั้นเลยไม่มีข้อแก้ตัวอะไรที่โดนอัดซะขนาดนั้น”

ไคโตะพบว่าสโมคเกอร์น่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขายื่นมือออกไปหา สโมคเกอร์มองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย และไคโตะก็ยิ้มแล้วพูดว่า

“มาเป็นเพื่อนกันเถอะ เริ่มกันใหม่ ชั้นอุจิวะ ไคโตะ...ยินดีที่ได้รู้จัก”

สโมคเกอร์นิ่งไปวินาทีหนึ่ง จากนั้นก็รีบจับมือที่ไคโตะยื่นมาให้

“สโมคเกอร์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน...แต่คราวหน้าที่เราสู้กัน พยายามอย่าต่อยหนักขนาดนี้ล่ะ”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน และเพียงแค่นั้น ความตึงเครียดและความขุ่นเคืองใจทั้งหมดก็มลายหายไป บางครั้ง วิธีที่ผู้ชายสร้างมิตรภาพก็น่าประหลาดแต่ก็จริงใจ

หลังจากส่งสโมคเกอร์ที่ห้องพยาบาลแล้ว ไคโตะก็กลับมาที่หอพัก ทันทีที่เขาเดินเข้ามา เพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็รีบวิ่งเข้ามาล้อมเขาไว้ แม้แต่เกลฟอสที่ปกติมองคนอื่นด้วยหางตาอยู่เสมอ และบินซ์ผู้เงียบขรึมก็เข้ามาหาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ไคโตะ! วันนี้นายสุดยอดไปเลย! ไม่น่าแปลกใจที่ชั้น บรีช คนนี้จะมองนายออก!”

“จริงด้วย ตอนนี้ชั้นนับถือนายหมดใจเลย จากนี้ไป นายก็เป็นบอสของชั้นด้วย!”

“ช-ชั้นด้วย!”

ไคโตะยิ้มอย่างจนใจให้กับเพื่อนร่วมห้องที่กระตือรือร้นเกินเหตุ แต่ลึกๆ แล้วเขากลับรู้สึกหวนนึกถึงอดีตเล็กน้อย ท่าทางของพวกเขาทำให้เขานึกถึงชีวิตในหอพักสมัยอยู่บนโลก

ขณะที่ทั้งสี่กำลังพูดคุยและเล่นกันอยู่ นายทหารเรือคนหนึ่งก็มาเคาะประตูแล้วก้าวเข้ามา

เขากวาดตามองไปทั่วกลุ่ม และสุดท้ายสายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่ไคโตะ...ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะเนตรสังสาระสีม่วงอันเป็นเอกลักษณ์นั้นยากที่จะลืมเลือน

นายทหารคนนั้นถามอย่างสุภาพ

“ขอโทษนะครับ คุณคือนักเรียนนายทหารไคโตะใช่ไหมครับ? อาจารย์เซเฟอร์ต้องการพบคุณที่ห้องทำงานของเขาครับ”

“อาจารย์เซเฟอร์เหรอครับ? เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

ไคโตะเดินจากไปพร้อมกับนายทหารคนนั้น และอีกสามคนที่เหลือก็มองตามด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย บรีชเป็นคนแรกที่พูดขึ้น

“พวกแกไม่คิดว่าไคโตะจะมีปัญหาใช่ไหม? ไม่มีทางน่า เรื่องนี้มันเป็นความผิดของชั้นส่วนหนึ่งด้วย...ชั้นจะตามเขาไป!”

“อาจจะใช่” เกลฟอสเสริม “การต่อสู้กับสโมคเกอร์นั่นสร้างความเสียหายไว้เยอะ บางทีอาจารย์เซเฟอร์อาจจะพร้อมสะสางบัญชีแล้วก็ได้”

น่าแปลกที่ครั้งนี้เกลฟอสไม่เถียงกับบรีช

“ไม่มีทาง” บินซ์พูดเบาๆ “ถ้าอาจารย์เซเฟอร์อยากจะลงโทษไคโตะ เขาคงทำไปตั้งแต่ที่โรงอาหารแล้วล่ะ เขาต้องมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะคุยแน่ๆ พวกเราไปก็มีแต่จะเกะกะ”

บรีชและเกลฟอสหันมาจ้องเขาอย่างตกตะลึง คนที่ปกติไม่เคยพูด ไม่เคยแสดงความคิดเห็น จู่ๆ ก็อ้าปากพูด...แถมยังพูดได้มีเหตุผลอีกต่างหาก?

บินซ์ซึ่งรู้สึกเขินเล็กน้อยที่ถูกจับตามอง ก็ลุกขึ้นเงียบๆ และเริ่มจัดเตียงให้ไคโตะ

บรีชและเกลฟอสจ้องหน้ากันอย่างว่างเปล่า ทั้งคู่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป

ครู่ต่อมา บรีชก็ตะโกนขึ้นมาทันที

“บินซ์! เฮ้! นั่นมันหน้าที่ของชั้นนะ! หลีกไปเลย...การจัดเตียงมันก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่งนะเฟ้ย!”

“แกนี่มันตัวตลกชัดๆ” เกลฟอสพึมพำอย่างดูถูก จากนั้น ไม่รู้ว่าเขาไปเอามาจากไหน เขาก็หยิบกล่องซิการ์ออกมาแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำเพื่อสูบ

ทันทีที่จัดเตียงเสร็จ บรีชก็ได้กลิ่นในอากาศและรู้ได้ทันที...เกลฟอสแอบไปสูบซิการ์อีกแล้ว นิ้วของเขาเริ่มคันยิบๆ เขาก็ชอบซิการ์เหมือนกัน และนับตั้งแต่มาที่นี่… ซิการ์ที่ “ยืม” มาจากเกลฟอสมันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

เขาเปิดใช้งานพลังของผล โฮคุ โฮคุ อย่างเงียบๆ มือซ้ายของเขาเปลี่ยนเป็นตะขอสีเหลืองสดใส หลุดออกจากข้อมือ โดยมีโซ่เหล็กหนาเชื่อมต่ออยู่

ผล โฮคุ โฮคุ ของบรีชเป็นผลปีศาจสายพารามีเซีย พลังของมันทำให้เขาสามารถเปลี่ยนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายให้เป็นตะขอได้ และโซ่ที่เขาสร้างขึ้นก็สามารถยืดออกไปได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ทุกสิ่งที่เขาสัมผัสขณะใช้ความสามารถจะถูกทำเครื่องหมายด้วยแท็กที่มองไม่เห็น ในครั้งต่อไปที่เขาใช้พลัง เขาสามารถติดตามและคว้าสิ่งที่ทำเครื่องหมายไว้ได้อย่างแม่นยำ เขาลอบติดแท็กไว้ที่กล่องซิการ์ของเกลฟอสมานานแล้ว

บรีชสูดอากาศและยิ้มกริ่ม เขาบังคับมือตะขอของเขาไปตามกำแพง ค่อยๆ ยืดเข้าไปในห้องน้ำ

…

ไม่กี่นาทีต่อมา เกลฟอส...ที่พึงพอใจอย่างเต็มที่...กำลังดึงกางเกงขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างเอื้อมลงไปหยิบกล่องซิการ์ของเขา… และพบเพียงพื้นเย็นๆ

ด้วยความโกรธจัด ทั้งที่กางเกงยังอยู่ครึ่งๆ กลางๆ เขาก็คำรามลั่น:

“อะไรวะเนี่ย?! กล่องซิการ์ของชั้นหายไปไหน?!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

By. charcoal gray silver gold

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═