Chapter 426 รองเท้าเหยียบเมฆา.

บนเทือกเขารกร้าง มีคนน้อยมากที่จะมาเยือนที่นี่ ทว่าจุนซ่างเซียวกับถอดรองเท้าออกมา ถือว่าเป็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่ควรกระทำเล็กน้อย!

เปลี่ยนเป็นเย่ซิงเฉิน เขาไม่มีทางทำแน่นอน.

เพราะว่า นี่คือการกระทำที่ต่ำเตี้ย น่าขายหน้าอย่างแน่นอน!

จุนซ่างเซียวคิดอะไรอยู่ เขาถอดรองเท้าออกมาต่อหน้าสาธารณชน ช่างเป็นการกระทำที่น่าอายนัก แม้แต่ยกขึ้นมาดมอีกด้วย.

“อืม ไม่มีกลิ่น.”

กึก!

ราชันย์รัตติกาลถึงกับแข็งค้างไปเหมือนกัน!

เป็นเรื่องเสื่อมเกียรติยิ่งนัก เขาเป็นประมุขสำนัก คาดไม่ถึงเลยว่าจะกระทำเช่นนี้!

คิดถึงคนที่มอบตำรายุทธ์ให้กับเขาก่อนหน้านี้ ความน่าเกรงขามได้หายไปหมด ราวกับคนที่เขาเห็นเวลานี้เป็นคนละคนกัน.

“ฟิ้ว!”

จุนซ่างเซียวที่เก็บรองเท้าและนำรองเท้าเหยียบเมฆาที่เพิ่งหลอมเสร็จออกมา.

เพราะว่าวัตถุดิบทำมาจากหนังสัตว์ ดังนั้นจึงเป็นรองเท้าหนัง มีสีขาวอ่อน ดูมีขนาดใหญ่เล็กน้อย.

อย่างไรก็ตาม.

หลังจากเขาสวมรองเท้าเหยียบเมฆาแล้ว กับสามารถปรับขนาดรัดเข้ามาอย่างพอดี ดูกะทัดรัดใส่สบายเป็นอย่างมาก.

ท้ายที่สุดเย่ซิงเฉินก็รับรู้ว่า เจ้าสำนักต้องการเปลี่ยนรองเท้า ทว่าการยกรองเท้าขึ้นมาดมนั้น ทำเพื่ออะไร.

“กึก.”

หลังจากสวมรองเท้าเหยียบเมฆาแล้ว จุนซ่างเซียวที่กระโดดทดสอบ พร้อมกับเอ่ยออกมาว่า “รู้สึกร่างกายเบาสบายกว่าก่อนหน้าอีก.”

“ฟิ้ว!”

ระหว่างที่กล่าวนั้น เขาที่ก้าวกระโดดพุ่งออกไป ทดสอบสอบความเร็วที่เพิ่มขึ้น.

ความเร็วที่เพิ่มขึ้น 10% ไม่จำเป็นต้องใช้ท่าเท้า แต่กับไม่ยากที่จะเคลื่อนไหวออกไปในระยะใกล้ ๆ.

“หืม?”

เย่ซิงเฉินที่จ้องมองจุนซ่างเซียว เห็นชัดเจนว่ารองเท้าที่ใต้เท้าของเขานั้น ส่องประกายแสงสีขาวเรื่อ ๆ ออกมาทุกครั้งที่เขาเหยียบพื้น.

เขาที่คาดเดาได้ในทันที “เป็นไปได้ว่านี่คือของวิเศษที่ใช้เพิ่มความเร็วอย่างงั้นรึ?”

กล่าวตามตรงสิ่งนี้คืออุปกรณ์ระดับกลางเท่านั้นไม่ใช่ของวิเศษแต่อย่างใด!

หลังจากทดสอบวิ่ง จุนซ่างเซียวที่ใช้ท้าเท้าเหยียบเมฆา ความเร็วที่เพิ่มขึ้น 20% ซึ่งสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน!

ริ้วแสงของรองเท้าเหยียบเมฆานั้นเป็นประกายส่องสว่างกว่าก่อนหน้านี้ซะอีก.

เห็นชัดเจน.

ยิ่งความเร็วเพิ่มขึ้นเท่าใด ประกายแสงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น.

ผลที่เห็นชัดเจนจากการเพิ่มขึ้นนี้ ยังเป็นการกระโดดที่เพิ่มขึ้นได้จาก 20 จ้างเป็น 24 จ้าง.

“กึก.”

หลังจากร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง เขาก็ปรบมือไปมา กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่เคยรู้สึกเบาสบายตัวขนาดนี้มาก่อนเลย ทว่าความเร็วที่เพิ่มขึ้นนี้ ก็นับว่าพึงพอใจเป็นอย่างมาก อ๊าก.”

เร็วดั่งสายลมอย่างงั้นรึ?

เป็นความจริงดังที่คาด.

รองเท้าที่เปลี่ยนใหม่นั้น เป็นของวิเศษเพิ่มความเร็ว!

ของวิเศษที่ป้องกันและโจมตี อดีตราชันย์รัตติกาลที่เคยเห็นมาก่อนแล้วในชาติที่แล้ว ทว่าก็มีหลายอย่างที่เป็นของวิเศษที่หายากที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน.

เจ้าสำนัก มีของวิเศษเช่นนี้จริง ๆ

ไม่ได้การ ไม่ได้การแล้ว.

ต้องแสดงผลงานให้มาก เพื่อจะได้รับของวิเศษเหล่านั้น.

เย่ซิงเฉินที่รู้มากกว่าคนอื่น ทักษะยุทธ์ อุปกรณ์และของวิเศษนั้นสำคัญกับผู้ฝึกยุทธ์มากเท่าใด!

......

หลังจากทดสอบรองเท้าเหยียบเมฆา จุนซ่างเซียวที่นั่งลง ก่อนเริ่มศึกษาหมัดถล่มปฐพี และรอการหลอมของรองเท้าคู่ต่อไป.

หลังจากผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม.

ก็หลอมขึ้นมาได้อีกหลายคู่.

ครืนนนนน!

ในเวลานั้น ที่ไกลออกไปปรากฏเสียงระเบิดดังกึกก้อง.

จุนซ่างเซียวที่จ้องมองออกไป เห็นเย่ซิงเฉินที่ต่อยหมัดออกไปกระแทกผนังภูเขาระเบิดออกมา ผนังที่แตกเป็นรอยร้าวกระจายออกไปรอบ ๆ.

หลี่ชิงหยางที่ก้าวเข้าไปหา เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ “ศิษย์น้องเย่ สำเร็จวิชาหมัดถล่มปฐพีแล้วอย่างงั้นรึ?”

“อืม.”เย่ซิงเฉินที่กล่าวตอบ.

อย่างไรก็ตามนี้เพียงแค่ระดับต้นเท่านั้น ยังไกลเกินกว่าคำว่าสำเร็จ พลังหมัดที่เขาปล่อยออกไปเมื่อครู่นี้ มีพลังเพิ่มขึ้นราว ๆ 30,000 จิน.

เทียบกับหมัดระเบิดขั้นสุดที่เพิ่มพลังขึ้นมากสุด 20,000 จิน.

กล่าวได้ว่าเพียงแค่ระดับต้นก็ทรงพลังกว่าหมัดระเบิดขั้นยอดแล้ว หากสำเร็จหมัดถล่มปฐพีจริง พลังน่าจะเทียบได้กับเพลงหมัดระดับสุดยอดขั้นสูงอย่างไม่ต้องสงสัย!

“วิ้ง.”

จุนซ่างเซียวที่สีคาง “ศิษย์ของข้า ฝึกฝนได้รวดเร็วน่าประหลาดใจจริง ๆ.”

“ทุกคนมารวมกัน.”

เขาที่โบกมือกล่าวออกมาว่า “เปิ่นจั้วมีเรื่องจะกล่าว.”

หลี่ชิงหยางและคนอื่น ๆ ที่ก้าวเข้ามาหา.

จุนซ่างเซียวโบกมือ นำรองเท้าเหยียบเมฆาออกมา “บนยอดเขาหัวซาน พวกเจ้าได้สร้างชื่อเสียงให้กับสำนักไท่กู่เจิ้ง นี่คือรองเท้าเหยียบเมฆา มอบให้กับพวกเจ้าเป็นรางวัล.”

เย่ซิงเฉินที่ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก.

เขาที่คิดหาวิธีทำผลงาน เพื่อรับของวิเศษเช่นนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าสำนักจะมอบมันให้ง่าย ๆ เช่นนี้!

“ขอบคุณเจ้าสำนัก!”

หลี่ชิงหยางและเซียวจุ้ยจื่อก็ก้าวเข้ามารับ.

จุนซ่างเซียวเอ่ย “รองเท้าเหยียบเมฆานั้นช่วยเพิ่มความเร็ว พวกเจ้าสามารถเปลี่ยนและทดสอบได้.”

“งั้นรึ?”

หลี่ชิงหยางและเซียวจุ้ยจื่อที่ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นก็ทำการเปลี่ยนรองเท้าในทันที.

ลู่เชียนเชียนเองก็ได้รับ.

ต้องไม่ลืมว่านางคือสตรี ไม่มีทางกระทำการทำเรื่องขายหน้าเปลี่ยนรองเท้าต่อหน้าผู้คนอย่างแน่นอน.

นางที่คิดเหมือนกับอดีตราชันย์รัตติกาล การเปลี่ยนรองเท้าต่อหน้าทุกคนนั้น เป็นเรื่องที่เสื่อมเกียรติเป็นอย่างมาก.

แล้วนางไม่ต้องการเปลี่ยนรองเท้าอย่างงั้นรึ?

แน่นอน ว่ากลับถึงสำนักค่อยเปลี่ยนก็ยังได้.

“เจ้าสำนัก!”

เซียวจุ้ยจื่อที่เปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้ว กระโดดอยู่กับที่ เผยท่าทางตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “หลังจากสวมรองเท้าเหยียบเมฆาแล้ว รู้สึกร่างกายเบาเป็นอย่างมาก!”

“ข้าก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน!”หลี่ชิงหยางเองก็เปลี่ยนรองเท้าเช่นกัน.

จุนซ่างเซียวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากวิ่งปรกติ ความเร็วจะเพิ่มขึ้น 10% หากใช้ท่าเท้าล่ะก็ จะเพิ่มความเร็วขึ้นจากเดิม 20%”

“ร้ายกาจขนาดนั้นเลยรึ?”

หลี่ชิงหยางและเซียวจุ้ยจื่อที่ดวงตาเบิกกว้างกลมโตทันที.

หากเวลาปรกติเคลื่อนที่ได้สิบจั้ง เพิ่มขึ้น 10% แปลว่าเคลื่อนที่ได้เป็นสิบเอ็ดจั้ง และยิ่งใช้ท่าเท้าปรกติเคลื่อนที่ได้สิบจั้ง ก็จะเป็นสิบสองจั้ง ถือว่าร้ายกาจขึ้นอย่างแน่นอน!

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

บนพื้นที่กว้าง หลี่ชิงหยางและเซียวจุ้ยจื่อที่เริ่มทดสอบในทันที.

เขาที่ทดสอบวิ่งทั่วไป แม้แต่ใช้ท่าเท้าด้วย ก่อนที่จะหยุดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ “รองเท้าเหยียบเมฆาช่างลึกล้ำเป็นอย่างมาก!”

“......”

เย่ซิงเฉินที่อยู่ใกล้ ๆ ที่ได้แต่ก้มหน้า กำหมัดแน่น.

ในเวลานี้ ภายในใจของเขาที่คันยิก ๆ สมองและหัวใจต่อต้านกันไม่หยุด เขาควรจะเปลี่ยนรองเท้าเหยียบเมฆาเพื่อทดสอบหรือไม่?

ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!

จะดีจะร้ายเขาก็คืออดีตราชันย์ยุทธ์ จะกระทำเรื่องดั่งสามัญชนได้อย่างไร ยิ่งต่อหน้าผู้คน.....

ช้าก่อน!

นั่นเป็นชาติที่แล้ว.

ตอนนี้ข้าไม่ใช่ราชันย์ยุทธ์แล้ว!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมต้องถือตัวอีกกัน!

เปลี่ยน! ข้าต้องเปลี่ยน!

เย่ซิงเฉินที่นั่งบนศิลายักษ์ถอดรองเท้าและเปลี่ยนรองเท้าเหยียบเมฆาทันที.

ราชันย์รัตติกาล.

เรื่องน่าอาย ไม่กระทำอย่างงั้นรึ?!

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

หลังจากได้ทดสอบแล้ว เย่ซิงเฉินที่หยุดและคิดในใจออกมาทันที “รองเท้าเพิ่มความเร็ว จะสามารถหลอมขึ้นในทวีปชิงหยุนได้อย่างไร นี่ต้องเป็นของที่มาจากดินแดนด้านบนอย่างแน่นอน!”

ยิ่งนานวันขึ้น อดีตราชันย์รัตติกาลก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นเรื่อง ๆ ว่าจุนซ่างเซียวมีส่วนเกี่ยวข้องกับดินแดนเบื้องบนมากขึ้นเรื่อย ๆ.

ที่เขาต้องคิดเช่นนี้.

เพราะว่าทรัพยากรที่แปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนนั่นเอง!

“ออกเดินทาง.”

จุนซ่างเซียวที่ออกคำสั่งทันที.

ระหว่างเดินทางกลับ เขาที่ไม่ลืมที่จะศึกษาวิชาหมัดถล่มปฐพีไปด้วย ก่อนที่จะมาถึงป่าเขาที่มืดครึ้มไม่รู้จัก.

“ฟู่ ฟู่!”

สายลมเย็นที่พัดเป่ากรรโชกเข้ามาทันที.

จุนซ่างเซียวเพ่งพิศ กล่าวเสียงเบา “กำลังจะมีอะไรมาอย่างงั้นรึ?”

ระบบหมดคำจะพูด “โฮสน์ที่มุ่งแต่จะหาโจรภูเขา ไม่ใช่เส้นเส้นทางปรกติ ต้องกังวลจะพบอะไรแปลก ๆ ด้วยรึไง.”

“เจ้าสำนัก.”

หลี่ชิงหยางเอ่ยอย่างจริงจัง “บางทีที่นี่คงมีสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง.”

“ฮึม!”

หมาป่าเฮอริเคนที่ครางออกมเบา ๆ ราวกับต้องการบอกเจ้านายของมัน ในป่านั้นมีอะไรผิดปรกติ ไม่ง่ายที่จะก้าวเข้าไป.

หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่ง จุนซ่างเซียวเอ่ย “ไป พวกเราจะเข้าไปดู อาจจะพบสมบัติที่น่าสนใจ.”

“ฟิ้ว!”

“ฟิ้ว!”

ขณะกำลังจะเข้าไปนั้น จากภายในป่าลึก ก็ปรากฏผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งที่กระโดดออกมา ร่างกายของเขาที่มีรอยแผลมากมาย โลหิตที่ไหลซึมออกมา.

“พรึด โครม!”

เขาที่วิ่งเข้ามาก่อนจะฟุบลงห่างจากพวกเขาสิบเมตร ใบหน้าเหนื่อยอ่อน “ทุก...ทุกท่าน โปรดช่วย....”

ยังกล่าวไม่จบด้วยซ้ำ จุนซ่างเซียวที่ขี่ราชาหมาป่าเฮอริเคนหลบฉากไปด้านข้าง ราวกับว่ามองไม่เห็นเขา.

ใบหน้าของผู้ฝึกยุทธ์คนดังกล่าวที่แข็งค้างไปในทันที เขาที่ฟุบลงกับพื้น กล่าวออกมาด้วยความโศกเศร้า “น่าอนาถโดยแท้จิตใจของผู้คนเสื่อมลงไม่เหมือนแต่โบราณ อ๊าก!”