บทที่ 18 คนดีๆ ที่ไหนเขาเตะบอลแบบนี้ตอนอายุสิบเจ็ด?
บทที่ 18 คนดีๆ ที่ไหนเขาเตะบอลแบบนี้ตอนอายุสิบเจ็ด?
ท่ามกลางสายตางุนงงของแฟนบอลโนวารา และเสียงเชียร์กึกก้องของแฟนบอลเบรสชา ลูกฟุตบอลกลิ้งเข้าสู่ก้นตาข่ายอย่างสวยงาม
"โกลลลลล!!!!!"
"ตัวสำรองอย่าง เซียว จ่ายทะลุช่องสุดคม และครัชโชโลจิ้มบอลเข้าประตูไป!"
"เซียวเปลี่ยนเกมด้วยการสัมผัสบอลครั้งแรกหลังจากลงสนาม เขาปล่อยบอลหลอกลัซซารีอย่างชาญฉลาด แล้วเลี้ยงผ่านบุซเซโกกี ก่อนจะจ่ายทะลุช่องระดับตำราจากนอกเขตโทษ แอสซิสต์ให้ครัชโชโลทำประตู"
จามเปาโลมองเซียวหยางอีกครั้ง เหมือนจะเช็คให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป ก่อนจะชูมือขึ้นฟ้าแล้วตะโกนลั่น
สภาพจิตใจของเขาเปลี่ยนจากความลังเลสงสัยในตัวเอง เป็นความมั่นใจในตัวเองอย่างรวดเร็ว
วินาทีก่อน: 'ฉันบ้าไปแล้วหรือเปล่าที่ส่งเขาลงมาในเวลาแบบนี้?'
วินาทีถัดมา: 'ฉันระมัดระวังเกินไป ทำไมถึงเพิ่งส่งเขาลงมาตอนนี้!'
บนอัฒจันทร์ เซียวเจ๋อและโอลิเวียลุกขึ้นยืนแล้ว
ต่างจากฝูงชนรอบข้างที่กระโดดโลดเต้น พวกเขาเพียงแค่ยิ้มและมองดูลูกชายที่ดูเหมือนจะมีแสงเปล่งประกายออกมาจากหัวจรดเท้าในสนามอย่างเงียบๆ
โอลิเวียประสานมือไว้ตรงหน้าในท่าสวดมนต์ แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอเปลี่ยนท่าเป็นพนมมือ แล้วพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ...
ไม่ใช่ว่าความศรัทธาของเธอเปลี่ยนง่าย แต่เธอได้เรียนรู้แก่นแท้ของ "ศาสตร์ลี้ลับแบบจีน" แล้ว: ใครศักดิ์สิทธิ์กว่า ก็ไหว้คนนั้นแหละ!
มาร์คาโดยังคงพึมพำเหมือนคนบ้า "ฉันรู้ว่านายทำได้" "ยังไม่จบนะ เอาอีก โชว์อีก" ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่ม
ครัชโชโลเป็นคนทำประตู แต่กล้องจับภาพไปที่เซียวหยางอยู่นาน แถมยังซูมหน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หน้าตาของเซียวหยางยังคงดูดีไม่มีที่ติ แม้จะถูกซูมใกล้ขนาดนั้นก็ยังหาจุดบกพร่องไม่ได้ บวกกับความประทับใจดีเยี่ยมจากฟอร์มการเล่นเมื่อครู่ หลายคนถึงกับรู้สึกหัวใจเต้นช้าลงไปจังหวะหนึ่ง
ไม่ว่าวงการไหน หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง หลายครั้งที่คนทั่วไปพยายามแทบตายก็ไม่สำเร็จ แต่คนหน้าตาดีแค่ทำตัวน่ารักหรือเก๊กท่าสวยๆ ก็แก้ปัญหาได้แล้ว
แมตช์นี้ไม่ได้รับความสนใจในจีนมากนัก
สมัยนี้แม้แต่ "กัลโช่ เซเรีย อา" ยังเสื่อมมนต์ขลัง นับประสาอะไรกับ "กัลโช่ เซเรีย บี"
อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีสมาชิกเว็บ "เหลยซู่" หลายคนได้เห็นฉากนี้ผ่านการถ่ายทอดสดออนไลน์
"ซี๊ดดด หน้าตานั่น... กำลังคุกคามความหล่อของผมอยู่นะเนี่ย"
"กู่เทียนเล่อสาขาฝูเจี้ยนไม่ถูกใจสิ่งนี้!"
"จังหวะกระชากนั่นมีกลิ่นอายของกาก้าอยู่นะ..."
"ผิงเซิง ของฉันกลับมาเกิดใหม่เหรอ?"
"ไอ้หมอนี่เมื่อก่อนเป็นนักกรีฑามาก่อนรึเปล่า?"
"เชี่ย พวกนายดูผิดจุดแล้วหรือเปล่า? นี่คนจีนบ้านเราจริงๆ เหรอ?"
"ตลกน่า! เมื่อกี้เพิ่งเห็นข่าวว่ายืมตัวมาจากทีมเยาวชนมิลาน เป็นลูกครึ่ง กล้วยหอม ชัดๆ เกี่ยวอะไรกับเรา?"
"อ้าว แล้วลูกครึ่งนับสายเลือดไม่ได้เหรอ?"
"ฉันไม่สนสายเลือด ฉันสนแค่สัญชาติ!"
"ขำว่ะ พาบอลไทยไปบอลโลกยังง่ายกว่า?"
"คนเราต้องมีความฝันสิ เผื่อว่า... หนึ่งในพันล้าน... โอกาสแค่หนึ่งในพันล้าน แต่มันดันเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?"
"ยังเร็วไปที่จะตื่นเต้น ให้เขาติดทีมชาติอิตาลีให้ได้ก่อนเถอะ"
"เหอะ ถึงเขาถือสัญชาติจีน ก็ใช่ว่าจะติดทีมชาติจีนได้ง่ายๆ นะ..."
ครัชโชโลวิ่งเข้าไปในประตู หยิบบอลออกมา แล้ววิ่งไปหาเซียวหยาง ทั้งคู่กระโดดแตะมือกันเสียงดัง
"เยี่ยมมาก!" ครัชโชโลตะโกน "ไม่นึกเลยว่านายจะส่งมาได้!"
"พูดงั้นก็ไม่ถูก... ผมก็ไม่นึกเหมือนกันว่าคุณจะตามทัน"
"ฮ่าฮ่า จริงๆ ฉันเกือบตามไม่ทันแล้ว กะว่าจะล้มตัวเรียกจุดโทษด้วยซ้ำ" ครัชโชโลสารภาพเสียงเบา "แต่ไม่นึกว่าไอ้หมอนั่นจะถ่างขาซะกว้าง บอลเลยรอดขามาได้พอดี"
"งั้นคุณก็ดวงดี สมควรแล้วที่เป็นคนยิง"
"เอาอีก เซียว!" ครัชโชโลโยนบอลไปให้กองหน้าฝั่งตรงข้าม "เอาอีก วันดีๆ ของนายกำลังจะเริ่มแล้ว"
"ผมก็คิดงั้นครับ" เซียวหยางตอบ "อีกอย่าง ผมชื่อ เซียว ไม่ใช่ เสี่ยว นะครับ ขอบคุณ"
"โอเค เสี่ยว ฉันเข้าใจแล้ว"
"คุณเรียกเซียวเหมือนเดิมเถอะ..."
ฝั่งหนึ่งอยากจะบดขยี้ อีกฝั่งไม่อยากให้สามแต้มกลายเป็นหนึ่งแต้ม ไม่มีใครอยากถ่วงเวลา เกมจึงเริ่มต่ออย่างรวดเร็ว
นักเตะโนวาราเพิ่มแรงกดดันในการเพรสซิ่งอย่างเห็นได้ชัด
กัปตันทีม ลัซซารี หน้าตาเคร่งเครียด ปรบมือกระตุ้นเพื่อนร่วมทีมรัวๆ "ตื่นตัวหน่อย! อย่าให้เด็กใหม่มาพังเกมของเรา!"
พูดจบเขาก็จ้องมองเซียวหยางตาเขม็ง
เซียวหยางฟังเสียงตะโกนข่มขวัญและเห็นสายตาท้าทายของอีกฝ่าย มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
'ผมก็ไม่อยากให้พวกคุณมาพังงานเปิดตัวของผมเหมือนกัน'
โนวาราเปิดฉากบุกก่อน
เปซเซวางบอลยาวจากแดนกลางให้กอนซาเลซวอลเลย์จากหน้ากรอบเขตโทษ แต่โชคดีที่อาร์คารีปฏิกิริยาไว ปัดบอลข้ามคานออกไปได้
"ประกบให้ดีหน่อยสิวะ!"
กัปตันทีม โคเล็ตติ ตะโกนลั่นอย่างหัวเสีย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาขวางๆ จากเพื่อนร่วมทีม
ตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นด่านแรกของแนวรับ ถ้าเขาสกัดดีกว่านี้ บอลคงไม่หลุดมาถึงตรงนี้หรอก
เตะมุมเปิดเข้ามา ดิ เชซาเร เทคตัวโหม่งสเคลียร์บอลหน้าประตูได้ บอลมาตกที่เท้ากรอสซี และเซียวหยางก็เริ่มออกตัวทันที ราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันศร เร่งความเร็วพุ่งขึ้นไปทางกราบซ้าย
กรอสซีไหวพริบดี จ่ายบอลตัดแนวทแยงให้เซียวหยางทันที
"เซียวมาแล้วครับ!" เสียงผู้บรรยายดังขึ้น "ลัซซารี... โดนอีกแล้วครับ?!"
ไม่ต้องใช้ท่ามากความ ทันทีที่ลัซซารีขยับเข้ามาบีบ เซียวหยางแค่แตะบอลแล้ววิ่งแซงผ่านไปดื้อๆ!
ลัซซารีตะลึงงันไปชั่วขณะ แต่ด้วยสัญชาตญาณ เขารีบกลับตัววิ่งไล่ตาม แต่ยิ่งไล่ก็ยิ่งสิ้นหวัง
บุซเซโกกีสบถพึมพำพลางวิ่งเข้ามาซ้อน แต่เซียวหยางแตะบอลออกข้าง เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แล้วฉีกหนีเขาไปได้ในพริบตา
เสียงสูดปากดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์
ถ้ารอบแรกบอกว่าโนวาราประมาทเซียวหยางจนโดนเล่นงาน แล้วรอบนี้ล่ะ?
ครัชโชโลรีบขยับออกข้างเพื่อดึงตัวประกบและเปิดพื้นที่ แต่มันโดลินีและลาสก์ยังวิ่งเหยาะๆ อยู่ข้างหลัง ตามขึ้นมาไม่ทันจังหวะบุกนี้แน่นอน
ซัลเวียโต เซ็นเตอร์แบ็กของโนวารา ออกมาจากเขตโทษเพื่อสกัดกั้น เซียวหยางทำท่าหลอกว่าจะยิง แล้วแตะบอลหลอกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
จามเปาโลกำหมัดแน่น ตะโกนลั่น "ยิง! ยิง! ยิงเลย!"
ราวกับได้ยินเสียงในใจ เซียวหยางง้างเท้ายิงเต็มข้อทันที
โคซิคกีพุ่งตัวสุดเหยียด ยื่นมือขวาไปปัดบอลได้ปลายมือ
ลูกฟุตบอลพุ่งข้ามคานออกหลังไปเสียงดัง "ปัง"
เสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายดังกระหึ่มสนาม
"น่าเสียดายจริงๆ ครับ!!"
"เซียวลากเลื้อยทางกราบซ้าย เลี้ยงผ่านคู่แข่งสามคนรวด ก่อนจะซัดไกลเต็มข้อ น่าเสียดายที่โคซิคกียังมีสมาธิเยี่ยม ปัดบอลออกหลังไปได้ เบรสชาได้ลูกเตะมุม..."
แม้จะทำประตูไม่ได้ แต่แฟนบอลก็ยังปรบมือให้เซียวหยางอย่างกึกก้อง
ผู้กำกับภาพยังฉายภาพช้าจังหวะบุกนี้ซ้ำถึงสามรอบ ตั้งแต่เซียวหยางเริ่มเลี้ยงฝ่าด่านจนถึงจังหวะจบสกอร์ ทุกอย่างลื่นไหลเนียนตา
ความเร็วที่น่าทึ่ง ท่วงท่าที่สง่างาม การทรงตัวที่มั่นคง และพลังงานที่พลุ่งพล่านที่สัมผัสได้แม้จะผ่านหน้าจอ มันคืออาหารตาชั้นเลิศชัดๆ
ต้องยอมรับว่าแม้ผลลัพธ์จะน่าเสียดาย แต่กระบวนการสร้างสรรค์เกมรุกนั้นสวยงามไร้ที่ติ
"นี่มันกาก้าชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"
"ยินดีด้วยกับกาก้าที่ได้รางวัลรองชนะเลิศการประกวดเลียนแบบกาก้า"
"ผู้รักษาประตูเหนียวชิบ ลูกนี้ยังจะเซฟได้อีก"
"บ้าเอ๊ย เกือบเข้าแล้วเชียว!"
"เลี้ยงผ่านคู่แข่ง 100% เลยเหรอเนี่ย?"
อย่าว่าแต่นักเตะโนวาราเลย แม้แต่เพื่อนร่วมทีมเบรสชาเองก็ยังช็อก
คนดีๆ ที่ไหนเขาเตะบอลแบบนี้ตอนอายุสิบเจ็ดวะ?
มิลานทรัพยากรล้นเหลือขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกล้าปล่อยของดีแบบนี้ออกมาให้ยืม?