บทที่ 11 หกหยวนต่อจิน ผมเหมาหมด

ฝูงชนที่มุงดูรอบๆ ต่างชี้ไม้ชี้มือไปที่หลี่โม่ ส่ายหน้าพลางวิพากษ์วิจารณ์

"พ่อหนุ่มคนนี้ เฮ้อ สงสัยจะยังไม่เคยเจอความโหดร้ายของสังคมสินะ"

"นั่นสิ! ดูอาการคนเจ็บแล้วน่าจะเป็นโรคฉุกเฉิน อาจจะเส้นเลือดในสมองตีบหรือหัวใจวาย คิดจะเอาน้ำแตงโมไปช่วยคนเนี่ยนะ?"

"ถ้าคนตายขึ้นมาเพราะเขา มีหวังโดนฟ้องร้องจนหมดตัวแน่"

ทว่า จุดสนใจของบางคนกลับไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น

เมื่อเห็นสีแดงสดของเนื้อแตงโมในมือหลี่โม่ บางคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

สีสันของแตงโมลูกนี้น่ากินชะมัด!

ซื้อมาจากที่ไหนกันนะ?

หลังจากหลี่โม่ป้อนน้ำแตงโมให้ชายวัยกลางคนที่ล้มหมดสติไปแล้ว เขาก็ช่วยพยุงอีกฝ่ายให้มานั่งพักตรงขั้นบันไดหน้าโรงแรมเมเปิ้ลฟอเรสต์

หลี่โม่สังเกตปฏิกิริยาของชายวัยกลางคนหลังจากดื่มน้ำแตงโมอย่างละเอียด

เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เป็นลมเพราะโรคหัวใจหรือเส้นเลือดในสมองแตก แต่เป็นเพียงแค่อาการฮีทสโตรกเท่านั้น

แต่ถึงจะเป็นแค่ฮีทสโตรก ก็ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

แม้ชื่อโรคจะดูเหมือนอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย แต่ในแต่ละปีก็มีคนเสียชีวิตจากมันไม่น้อยเลยทีเดียว

ในทางการแพทย์ อาการลมแดดมีโอกาสสูงที่จะรุนแรงขึ้นจนถึงขั้นวิกฤต และอัตราการเสียชีวิตนั้นสูงมาก!

สองนาทีต่อมา อาการของชายวัยกลางคนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายหยุดชักเกร็งและเหงื่อหยุดไหลแล้ว

นั่นทำให้หลี่โม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเป็นแค่โรคฮีทสโตรกจริงๆ

ชายวัยกลางคนค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นหลี่โม่ เขาก็ยกมืออันอ่อนแรงขึ้นมาจับแขนหลี่โม่ไว้ "ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม"

"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง? ต้องไปโรงพยาบาลไหมครับ?"

"ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เมื่อกี้จู่ๆ ก็หน้ามืดวิงเวียนแล้วก็วูบไป น่าจะเป็นเพราะอากาศร้อนนั่นแหละ ไม่เป็นไรมากหรอก ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก"

ชายวัยกลางคนสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นตัว จึงมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอื่น

อีกอย่างเขาตรวจสุขภาพร่างกายปีละหลายครั้ง หากมีโรคอะไรร้ายแรงคงตรวจเจอไปนานแล้ว ไม่มาแสดงอาการเอาป่านนี้

"งั้นก็ดีครับ ในเมื่อฟื้นแล้ว กินแตงโมอีกสักชิ้นนะครับ!"

หลี่โม่พูดพลางหยิบชิ้นแตงโมที่แตกอยู่ยื่นให้ชายวัยกลางคน

ชายวัยกลางคนรับแตงโมมาโดยไม่รู้ตัว มองดูหลี่โม่ด้วยสีหน้างุนงง

หลี่โม่เห็นความสงสัยของอีกฝ่ายจึงพูดขึ้น "เมื่อกี้ผมป้อนน้ำแตงโมให้คุณกิน คุณถึงฟื้นขึ้นมาได้ครับ"

เขาฟื้นเพราะกินน้ำแตงโมนี่เนี่ยนะ?

ชายวัยกลางคนอยากจะตะโกนใส่หน้าว่า 'เห็นฉันเรียนมาน้อยหรือไง อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก!'

"พ่อ... พ่อหนุ่ม เธอใช้น้ำแตงโมปลุกฉันตื่นจริงๆ เหรอ?"

"จริงสิครับ คนอยู่กันเต็มไปหมด ถ้าคุณไม่เชื่อลองถามพวกเขาดูได้เลย"

เมื่อได้รับการยืนยัน ชายวัยกลางคนก็กัดแตงโมคำหนึ่งด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

แต่ทันทีที่แตงโมเข้าปาก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที

รสชาติและสัมผัสของแตงโมชิ้นนี้มันอร่อยเกินคำบรรยาย!

เขาใช้ชีวิตมากว่าห้าสิบปี ยังไม่เคยได้กินแตงโมที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!

เขาเคยกินแตงโมพันธุ์พิเศษราคาแพงๆ มาแล้ว ทั้งแบบจินละสิบกว่าหยวนหรือหลายสิบหยวน

แต่ไม่มีอันไหนเทียบกับแตงโมชิ้นนี้ได้เลย!

ใครจะไปเชื่อเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้ แค่กินแตงโมชิ้นเดียวก็ทำให้คนรู้สึกมีความสุขและอิ่มเอมใจได้ขนาดนี้?

ชายวัยกลางคนรีบกินแตงโมจนหมดชิ้นอย่างรวดเร็ว และรู้สึกทันทีว่าเรี่ยวแรงเริ่มกลับคืนมา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าโรงแรมเมเปิ้ลฟอเรสต์ย่อมดึงดูดความสนใจของพนักงานโรงแรม

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเดินออกมาดูสถานการณ์

วินาทีถัดมา รปภ. ก็รีบวิ่งถลันเข้าไปหาชายวัยกลางคนเพื่อช่วยพยุง

"โอ้ ท่านประธาน เป็นอะไรไปครับ? ทำไมมานั่งอยู่หน้าโรงแรมแบบนี้?!"

ชายวัยกลางคนซึ่งได้แรงคืนมาแล้วโบกมือให้ รปภ.

"เมื่อกี้ฉันเป็นลมแดดน่ะ เลยวูบไป"

"ตายจริง ท่านประธานครับ เดี๋ยวผมจะรีบให้คนพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"ไม่จำเป็น ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดี ตอนนี้ฉันสบายดีแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น รปภ. จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก

ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดสูททำงานสีเทาก็เดินออกมาจากโรงแรมเมเปิ้ลฟอเรสต์

ทันทีที่เธอปรากฏตัว ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างก็ส่งเสียงฮือฮา

"สวยชะมัด!"

"โว้ว หุ่นแซ่บเว่อร์!"

"อยากรู้จักจังเลยว่ะ"

"เลิกฝันเถอะ! นั่นคุณเสิ่นหลาน คุณหนูตระกูลเสิ่น ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเมเปิ้ลฟอเรสต์เชียวนะ โรงแรมนี้เป็นเครือระดับหมื่นล้านในมณฑลซี คิดว่าอย่างนายจะคู่ควรเหรอ?"

"คนเรามันก็ต้องมีความฝันบ้างสิวะ!"

"ฝันได้ แต่ก็หัดชะโงกดูเงาหัวตัวเองบ้าง หมาวัดคิดจะเด็ดดอกฟ้า คู่ควรกันตายล่ะ"

สายตาของหลี่โม่ก็จับจ้องไปที่หญิงงามคนนี้เช่นกัน

อืม ไม่เลวเลย สวยมากจริงๆ อาจจะเรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยก็ว่าได้

และมาตรฐานความสวยนี้ไม่ได้มาจากแค่หน้าอกคัพ 36D ที่อวบอิ่มของเธอเพียงอย่างเดียว

เสิ่นหลานวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาชายวัยกลางคนแล้วนั่งคุกเข่าลง "พ่อคะ เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นคะ?"

"เมื่อกี้พ่อเป็นลมแดดวูบไป แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ต้องขอบคุณพ่อหนุ่มคนนี้ที่เอาแตงโมมาช่วยแก้ลมแดดให้พ่อ"

เสิ่นหลานชะงักไปเล็กน้อย แตงโมเนี่ยนะจะทำให้คนที่เป็นลมแดดฟื้นขึ้นมาเป็นปกติได้?

เรื่องหลอกลวงแน่ๆ!

"พ่อคะ หนูว่าให้คนพาพ่อไปตรวจที่โรงพยาบาลดีกว่าค่ะ หนูจะได้สบายใจ"

"ตรวจอะไรกันนักหนา? พ่อรู้จักร่างกายตัวเองดีน่า"

หลังจากพูดจบ ชายวัยกลางคนก็หันไปหาหลี่โม่ "พ่อหนุ่ม ช่วยแบ่งแตงโมให้ลูกสาวฉันชิมสักชิ้นได้ไหม?"

"ไม่มีปัญหาครับ" หลี่โม่พูดพลางบิดแตงโมออกมาอีกชิ้นแล้วส่งให้เสิ่นหลาน

เสิ่นหลานมองพ่อของเธอด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"ลองกินดู แล้วลูกจะเข้าใจ"

เสิ่นหลานลังเลครู่หนึ่งก่อนจะรับแตงโมมาแล้วกัดคำเล็กๆ

วินาทีถัดมา สีหน้างุนงงของเธอก็หายไป แทนที่ด้วยความตกตะลึง

แตงโมนี่มีปัญหาแล้ว!

ปัญหาคือมันอร่อยเกินไป!

เธอไม่เคยกินแตงโมที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน!

ในฐานะทายาทเศรษฐี ผลไม้แบบไหนบ้างที่เสิ่นหลานไม่เคยกินมาตั้งแต่เด็ก?

แม้แต่ผลไม้นำเข้าราคาแพงเธอก็กินจนเบื่อแล้ว

แต่วันนี้ เธอกลับต้องตกตะลึงเพราะแตงโมชิ้นเล็กๆ เพียงชิ้นเดียว

ด้วยความฉลาดเฉลียว เสิ่นหลานเข้าใจเจตนาของพ่อทันทีที่ให้เธอลองชิมแตงโมนี่

เสิ่นหลานมองไปที่หลี่โม่ "ขอบคุณที่ช่วยคุณพ่อไว้นะคะ ฉันชื่อเสิ่นหลานค่ะ"

หลี่โม่จับมือกับเสิ่นหลาน "ยินดีครับ ผมหลี่โม่"

"คุณหลี่คะ ฉันอยากทราบว่าคุณยังมีแตงโมแบบนี้อีกไหมคะ?"

"มีครับ"

"มีเยอะเท่าไหร่คะ?"

"ประมาณ 800 หมู่ครับ"

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ เสิ่นหลานก็สบตากับพ่อของเธอแวบหนึ่ง

"คุณหลี่ ฉันต้องการเหมาแตงโมทั้ง 800 หมู่นั่นค่ะ ฉันให้ราคารับซื้อที่ 6 หยวนต่อจิน ถ้าคุณตกลง..."

"ตกลงครับ!"

เสิ่นหลานชะงักคำพูดที่กำลังจะพูดต่อด้วยความอึ้ง

เธอไม่คิดว่าหลี่โม่จะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้

เธอรับซื้อแตงโมนี้ในราคา 6 หยวนต่อจิน แล้วนำไปขายต่อได้ในราคาอย่างน้อยสิบกว่าหยวน หรืออาจจะแพงกว่านั้นได้สบายๆ

ทว่า สิ่งที่เสิ่นหลานไม่รู้ก็คือ หลี่โม่เองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะเสนอราคาให้ถึง 6 หยวนต่อจิน หลี่โม่คิดไว้ว่าแค่เธอให้ 3 หยวนต่อจินก็หรูมากแล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ราคาในใจของอีกฝ่าย!

ดังนั้น ทั้งคู่จึงตกลงกันได้ทันที และเสิ่นหลานก็ได้เชิญหลี่โม่เข้าไปเซ็นสัญญาที่โรงแรมเมเปิ้ลฟอเรสต์