บทที่ 9 แตงโมสุกแล้ว มาลองชิมกันเถอะ

ผู้ใหญ่บ้านชราได้รับฟังถ้อยคำและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเลขาธิการหลี่โม่แล้วก็ได้แต่จ้องมองชายหนุ่มตาค้าง

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าความคิดอ่านของหลี่โม่จะก้าวไกลถึงเพียงนี้

สมแล้วที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของหมู่บ้านเซิงหลง!

"เยี่ยม!"

ผู้ใหญ่บ้านตบโต๊ะฉาดใหญ่

"ถ้าอย่างนั้นปู่จะต้องอยู่ให้ได้อีกสักหลายปี เพื่อรอดูหลี่โม่เปลี่ยนหมู่บ้านเซิงหลงของเราให้กลายเป็นกลุ่มเศรษฐกิจรวมที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกด้วยตาตัวเอง"

เจ้าเฉียงเองก็ดูเหมือนจะได้รับแรงบันดาลใจจากลูกพี่โม่เช่นกัน เขาตบหน้าอกตัวเองดังปึกแล้วประกาศก้อง "พี่โม่ ผมสัญญา ต่อไปนี้พี่สั่งให้ทำอะไรผมจะทำตามทุกอย่าง! ใครกล้าขัดคำสั่งพี่ ผมจะอัดมันให้น่วมเลย!"

...

เย็นวันนั้นเมื่อกลับถึงบ้าน หลี่โม่โยนกระดูกที่นำกลับมาให้เจ้าหวางไฉ มันรีบคาบไปนอนแทะอย่างมีความสุขที่พื้น

เมื่อกลับเข้าห้อง หลี่โม่นั่งขัดสมาธิและเริ่มโคจรลมปราณตาม 'เคล็ดวิชาอายุวัฒนะ' ต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ครอบครัวหลี่กินมื้อเช้าเสร็จ กลุ่มชาวบ้านก็พากันเดินเข้ามาในบ้าน

ชาวบ้านกลุ่มนี้ล้วนเป็นเกษตรกรที่ปลูกแตงโม

"เลขาฯ หลี่โม่ ฉันได้ยินมาว่าเอ็งจะช่วยพวกเราขายแตงโมได้จินละ 2 หยวนกว่า? เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

"ใช่ๆ จริงหรือหลอก?"

"ปีก่อนๆ แตงโมของพวกเราขายได้แค่จินละ 0.75 หยวนเองนะ จะขายได้ถึง 2 หยวน ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย"

เมื่อได้ยินคำถามรัวๆ จากชาวบ้าน หลี่โม่จึงขอให้ทุกคนเงียบเสียงลงและฟังเขา

"ไม่ต้องห่วงครับทุกคน ในเมื่อผมพูดแล้ว ผมรับประกันว่าทำได้แน่นอน!"

"แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไร?"

"เลขาฯ หลี่โม่ รีบบอกมาเร็วเข้า! ขอแค่ขายแตงโมได้จินละ 2 หยวนกว่า ให้ทำอะไรพวกเราก็ยอมทั้งนั้น!"

"เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ ผมมีน้ำยาบำรุงสูตรพิเศษที่ช่วยเพิ่มรสชาติและความหอมหวานของแตงโมได้ พวกคุณแค่ทำตามวิธีของผม แล้วเอาน้ำยานี้ไปรดที่โคนต้นแตงโม จากนั้นผมจะเดินทางเข้าเมืองไปขายแตงโมให้ทุกคนด้วยตัวเอง! และรับประกันว่าจะขายได้ราคามากกว่า 2 หยวนต่อจินแน่นอน"

"ตกลง เลขาฯ หลี่โม่"

"พวกเราเชื่อฟังเอ็ง!"

ในขณะที่หลี่โม่กำลังจะไปขับรถพ่นน้ำเพื่อเตรียมผสมน้ำยาบำรุง หลี่เฉียงหรือเจ้าเฉียงก็โผล่มาที่บ้านพอดี

"พี่โม่ มีงานอะไรให้ทำไหม? ผมมาช่วยแล้ว"

หลี่โม่จำได้ว่าเจ้าเฉียงมีใบขับขี่และขับรถเป็น เขาจึงมอบหมายหน้าที่ขับรถพ่นน้ำให้เจ้าเฉียงรับผิดชอบ

เขาจึงพูดว่า "เจ้าเฉียง มาได้จังหวะพอดี ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพานายไปขับรถพ่นน้ำทำงานกัน"

"พ่อครับ แม่ครับ พวกพ่อไปรอที่ไร่แตงโมก่อนเลยนะ เตรียมถังกับกระบวยไว้ด้วย"

"ได้เลย"

ช่วงต้นเดือนกรกฎาคมเช่นนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดสำหรับแตงโม ในช่วงไม่กี่วันนี้ น้ำและแสงแดดต้องเพียงพอ ไม่เช่นนั้นรสชาติและความหวานของแตงโมจะได้รับผลกระทบ ช่วงนี้จึงเป็นช่วงที่ชาวสวนแตงโมยุ่งที่สุด

ภายใต้การกำกับดูแลของหลี่โม่ ชาวบ้านช่วยกันรดน้ำแตงโมด้วย 'น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผลไม้' ที่เจือจางแล้วจนทั่วทุกแปลง

ไม่กี่วันต่อมา ขนาดของแตงโมก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีแตงโมแต่ละลูกหนักประมาณ 15 จิน แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน แต่ละลูกกลับโตขึ้นจนหนักกว่า 20 จิน!

"เลขาฯ หลี่โม่ น้ำยาบำรุงที่เอ็งให้มานี่มันวิเศษจริงๆ! แค่ไม่กี่วัน แตงโมโตขึ้นผิดหูผิดตาเลย"

"ใช่! แถมสีผิวของแตงโมยังดูสวยขึ้นด้วย"

"ที่สำคัญที่สุดคือ แตงโมพวกนี้โตขนาดเท่ากันหมดเลย ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มีแต่ลูกบิดๆ เบี้ยวๆ ดูไม่น่าจะขายได้ราคา"

"แตงโมปีนี้ ต่อให้ขายไม่ได้จินละ 2 หยวน ก็คงได้เงินมากกว่าปีก่อนๆ เยอะโขอยู่"

ราคาของแตงโม นอกจากรสชาติแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกก็สำคัญ แตงโมที่รูปทรงสวยงามสม่ำเสมอย่อมขายได้ราคาดีกว่าลูกที่บิดเบี้ยวแน่นอน

"พ่อครับ ดูจากประสบการณ์ของพ่อ แตงโมพวกนี้กินได้หรือยัง?"

พ่อของหลี่โม่นั่งยองๆ ลง ใช้มือตบลูกแตงโมเบาๆ เพื่อฟังเสียง

เสียงที่เกิดจากการตบแตงโมที่ปลูกบนภูเขานั้นจะไม่ดังกังวานใส แต่จะออกเสียงทึบๆ หน่อย

"แปลกแฮะ ตามประสบการณ์ปีก่อนๆ แตงโมพวกนี้น่าจะต้องรออีกหลายวันกว่าจะสุก แต่ปีนี้ทำไมเสียงมันฟ้องว่าสุกแล้วล่ะ?"

พ่อของหลี่โม่รู้สึกฉงนใจเล็กน้อย จึงตัดสินใจเด็ดเถาแตงโมออกมาลูกหนึ่ง

"ลองผ่าดูดีกว่าว่าสุกหรือไม่สุก"

พ่อของหลี่โม่หยิบมีดพับเล็กๆ ที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจออกมา กรีดลงไปบนผิวแตงโมแล้วตบแรงๆ ทีหนึ่ง

เปรี๊ยะ!

แตงโมก็ปริออกแยกเป็นสองซีกทันที

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รีบชะโงกหน้าเข้ามาดูเนื้อแตงโมข้างใน

สีของเนื้อแตงโมสวยงามมาก เป็นสีชมพูเข้มดูน่ากินสุดๆ เมล็ดก็น้อย แถมเมล็ดที่มีอยู่ก็ดูอวบอิ่มสมบูรณ์

"ฉันปลูกแตงโมมาหลายปี ไม่เคยเห็นเนื้อแตงโมสีสวยขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"นั่นสิ สีสวยกว่าแตงโมพันธุ์พิเศษที่เห็นในทีวีเสียอีก!"

หากเนื้อแตงโมมีสีแดงสดจัดจนเกินไป นั่นย่อมไม่ใช่สีตามธรรมชาติ แต่เกิดจากสารเคมีและเทคโนโลยีเร่งโต สีเนื้อแตงโมตามธรรมชาตินั้นจะออกไปทางชมพูเข้ม ไม่ใช่แดงสด

ดูเหมือนว่าน้ำยาปรับปรุงคุณภาพผลไม้ที่ระบบให้มาจะเป็นของดีจริงๆ

แน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการชิมรสชาติ

พ่อของหลี่โม่ใช้มีดเล็กๆ เฉือนเนื้อแตงโมชิ้นหนึ่งส่งให้หลี่โม่ หลี่โม่รับมาแล้วส่งเข้าปากโดยไม่ลังเล เขาเชื่อมั่นว่าน้ำยาปรับปรุงคุณภาพผลไม้จากระบบจะไม่มีปัญหาใดๆ

ทันทีที่แตงโมเข้าปาก ประสาทสัมผัสรับรสของเขาก็สัมผัสได้ถึงรสชาติของน้ำแตงโมที่ระเบิดออกมา ทำเอาเขาตาโตด้วยความตะลึง

หวานเจี๊ยบ!

รสสัมผัสของเนื้อแตงโมที่เข้มข้นและหอมหวานอบอวลไปทั่วทั้งปาก เป็นรสชาติที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนแม้จะเคยกินแตงโมในเมืองใหญ่มาแล้วก็ตาม

มันเหมือนกับคนที่เกิดมาไม่เคยกินแตงโม แล้วเพิ่งได้ลิ้มรสความมหัศจรรย์ของมันเป็นครั้งแรก

เมื่อกลืนเนื้อแตงโมลงคอ เขาเกิดความรู้สึกอิ่มเอิบใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อา!"

ความอร่อยทำให้เขาเผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว

"อร่อย! ทุกคนรีบชิมเร็วเข้า!"

ชาวบ้านมองปฏิกิริยาของหลี่โม่ด้วยความงุนงงเล็กน้อย

มันก็แค่แตงโมไม่ใช่เหรอ?

ดูท่าทางเลขาฯ หลี่โม่กินแตงโมสิ ราวกับว่ากำลังเสพสุขจากการกินเนื้อสัตว์ชั้นดีอย่างนั้นแหละ ไม่สิ ต้องบอกว่าเหมือนเลขาฯ หลี่โม่ไม่เคยกินแตงโมมาก่อนในชีวิตเสียมากกว่า

รสชาติแตงโมมันก็เหมือนๆ กันหมดไม่ใช่หรือไง? จะมีอะไรพิเศษนักหนา?

มันจะอร่อยขนาดนั้นเชียวเหรอ?

พ่อของหลี่โม่เฉือนแตงโมแจกจ่ายให้กับทุกคน ชาวบ้านรับไปถือไว้ด้วยความสงสัย

สีสันของเนื้อแตงโมดูยั่วน้ำลายก็จริง แต่พวกเขาก็ยังกังขาว่ารสชาติมันจะเลิศเลอเหมือนท่าทางของเลขาฯ หลี่จริงหรือ

ทุกคนลองเอาแตงโมเข้าปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ

วินาทีถัดมา สีหน้าของพวกเขาก็ถอดแบบมาจากหลี่โม่เมื่อครู่นี้ไม่มีผิด

เผลอๆ จะดูตกตะลึงกว่าเสียอีก!

หลังจากเจ้าเฉียงกลืนเนื้อแตงโมลงคอ เขาก็ร้องลั่นทันที "คุณพระช่วย! ทำไมแตงโมนี่มันถึงอร่อยขนาดนี้? เหลือเชื่อจริงๆ!"

ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เริ่มสรรเสริญเยินยอกันไม่ขาดปาก

"เลขาฯ หลี่โม่ น้ำยาบำรุงที่เอ็งให้มามันสุดยอดเกินไปแล้ว แค่ดูจากหน้าตาและรสชาติของแตงโมนี่ ฉันเชื่อสนิทใจเลยว่ามันขายได้จินละ 2 หยวนแน่นอน"