บทที่ 3 ค้นพบโอกาสทางธุรกิจ

หมู่บ้านเซิงหลงมีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่น แม้จะมีอาณาเขตกว้างขวาง ทว่าพื้นที่ส่วนใหญ่กลับเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน

นี่เป็นหนึ่งในสาเหตุหลักที่ทำให้หมู่บ้านเซิงหลงไม่สามารถพัฒนาได้เสียที

เมื่อต้องเผชิญกับสภาพภูมิประเทศที่มีแต่ขุนเขาล้อมรอบ การสร้างถนนจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

คนโบราณว่าไว้ อยากรวยต้องถอดกางเกง... ถุย! อยากรวยต้องสร้างถนนต่างหาก

สถานที่ที่ไม่มีถนนหนทางเข้าถึง จะหวังให้ร่ำรวยได้อย่างไร?

มันก็เป็นแค่ฝันกลางวันเท่านั้นแหละ

ขณะที่เดินผ่านยอดเขาแห่งหนึ่ง หลี่โม่เหลือบไปเห็นดงต้นพุทราป่าขนาดใหญ่ ผลพุทราบนต้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าพวกมันสุกงอมเต็มที่แล้ว

พุทราป่าในหมู่บ้านเซิงหลงมักจะสุกเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสองเดือน

เนื่องจากรสชาติของมันไม่ค่อยถูกปาก ชาวบ้านจึงไม่นิยมเก็บมากิน นานวันเข้าจึงกลายเป็นป่าพุทราขนาดใหญ่ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ

ในฐานะคนที่เติบโตมาในหมู่บ้านเซิงหลงตั้งแต่เด็ก เขาคุ้นเคยกับต้นพุทราป่าพวกนี้เป็นอย่างดี

เดี๋ยวนะ... พุทราป่า?

ทันใดนั้น หลี่โม่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เมล็ดพุทราป่า หรือที่เรียกกันในตำรายาว่า 'ซวนจ่าเหริน' เป็นสมุนไพรจีนที่มีมูลค่าสูงมาก ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่างทางกลไกตลาด ราคาของเมล็ดพุทราป่าในตอนนี้พุ่งสูงขึ้นไปถึงจินละ 180 หยวน!

เมื่อทอดสายตามองภูเขาทั้งลูกที่ปกคลุมไปด้วยต้นพุทราป่า หลี่โม่ก็มองเห็นขุมทรัพย์มหาศาลที่ไม่มีใครคาดคิด

และเมื่อพูดถึงสมุนไพรจีน หลี่โม่ก็นึกขึ้นได้อีกว่า ยังมีพื้นที่ผืนใหญ่ในหมู่บ้านที่มี 'ฝูหลิง' หรือโป่งรากสน ขึ้นเองตามธรรมชาติอยู่อีกมากมาย

เวลานี้ใกล้จะเข้าสู่ช่วงซานฝู หรือช่วงที่ร้อนที่สุดของปี ผู้คนต่างกุลีกุจอหาวิธีขับความชื้นและดูแลสุขภาพ

และฝูหลิงก็เป็นสินค้าจำเป็นสำหรับการขับความชื้นออกจากร่างกาย!

ราคาตลาดของฝูหลิงเพาะปลูกทั่วไปอยู่ที่จินละ 19 หยวน แต่ส่วนใหญ่ที่วางขายกันมักเป็นของปลอมที่ทำจากแป้งมันสำปะหลัง

แต่ฝูหลิงในหมู่บ้านเซิงหลงเป็นฝูหลิงป่าของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นราคาจะต้องสูงกว่านั้นแน่นอน!

นี่เป็นช่องทางทำเงินอีกทางหนึ่ง!

"ติ๊ง... ยินดีด้วย โฮสต์ค้นพบช่องทางธุรกิจ ภารกิจใหม่เริ่มทำงาน: ขอให้โฮสต์รวบรวมเงินหนึ่งล้านหยวนภายในเวลาครึ่งเดือน รางวัลภารกิจ: 'น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผลไม้'"

เมื่อได้ยินภารกิจใหม่จากระบบ หลี่โม่ก็พาเจ้าหวางไฉมุ่งหน้าไปยังที่ทำการหมู่บ้านทันที

ประจวบเหมาะกับที่ผู้ใหญ่บ้านคนเก่า หรือปู่รอง ก็อยู่ที่ที่ทำการพอดี

"ปู่รองครับ เมื่อกี้ผมเดินสำรวจรอบหมู่บ้านแล้วเจอช่องทางทำเงินบางอย่างครับ"

"หืม? หลี่โม่ เอ็งเจอช่องทางทำกินอะไรล่ะ?"

"ในหมู่บ้านเรามีป่าพุทราอยู่ เมล็ดพุทราป่าเป็นสมุนไพรจีนราคาแพงครับ ผมเลยคิดว่าจะให้ชาวบ้านไปเก็บเมล็ดพุทราพวกนี้มา แล้วผมจะรับซื้อเพื่อรวบรวมไปขายต่อ"

"นอกจากนี้ ตรงที่ดินใกล้ลำธารในหมู่บ้านก็มีฝูหลิงป่าขึ้นอยู่เยอะมาก ฝูหลิงก็เป็นสมุนไพรจีนเหมือนกัน เราเก็บไปขายได้ครับ!"

"หลี่โม่ ของพวกนี้มันจะขายได้สักกี่ตังค์กันเชียว? จะหวังรวยจากของป่าพวกนี้ไม่ได้หรอกนะ" ปู่รองจุดยาสูบขึ้นสูบพลางส่ายหน้า

เนื่องจากข้อมูลข่าวสารที่เข้าไม่ถึงและการศึกษาที่จำกัด ชาวบ้านจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้ แม้แต่ปู่รองเองก็ไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของมัน

"ปู่รองครับ เมล็ดพุทราป่าจินนึงราคาตลาดตอนนี้ร้อยกว่าหยวนแล้วนะ! ส่วนฝูหลิงก็จินละสิบกว่าหยวนเชียวนะครับ"

"แค่ก แค่ก..."

ปู่รองสำลักควันยาสูบทันที แกไอโขลกๆ สองสามทีแล้วจ้องมองหลี่โม่ตาถลน

"เอ็งว่าเท่าไหร่นะ?"

"ปู่รอง ผมบอกว่าราคาเมล็ดพุทราป่าตอนนี้ร้อยกว่าหยวนต่อจิน ส่วนฝูหลิงก็สิบกว่าหยวนต่อจินครับ!"

"งั้นเราจะมัวรออะไรอยู่ล่ะ? ข้าจะรีบเกณฑ์คนไปเก็บเดี๋ยวนี้แหละ!"

"ตกลงครับปู่รอง เรื่องเกณฑ์คนผมรบกวนปู่ด้วยนะ บอกพวกเขาว่าผมรับซื้อเมล็ดพุทราป่าจินละ 60 หยวน ส่วนฝูหลิงจินละ 8 หยวน มีเท่าไหร่ผมรับซื้อไม่อั้น!"

"ได้ๆ หลี่โม่ เอ็งรออยู่นี่นะ เดี๋ยวข้าจะเดินไปประกาศข่าวนี้ให้รู้กันทุกบ้านเลย"

หลังจากเห็นปู่รองเดินออกไป หลี่โม่ก็หยิบเครื่องคิดเลขออกมาเริ่มคำนวณ

การรับซื้อของพวกนี้ต้องใช้เงินทุน และต้องคำนวณต้นทุนจมและค่าความเสี่ยงด้วย

เพราะเมล็ดพุทราที่ชาวบ้านเก็บมายังมีความชื้น ไม่สามารถขายในราคาจินละ 180 หยวนได้ทันที

ฝูหลิงป่าเองก็เช่นกัน

ปัจจัยเหล่านี้ต้องนำมาพิจารณาทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ครอบครัวของเขาหาเงินสดมาหมุนได้มากสุดก็แค่สามหมื่นหยวน ซึ่งมันไม่พอแน่ๆ

ดังนั้น เขาจำเป็นต้องหาเงินทุนตั้งตัว

หลี่โม่จำได้ว่าทั้งรัฐบาลท้องถิ่นและระดับประเทศมีนโยบายสนับสนุนให้บัณฑิตจบใหม่สามารถกู้เงินเพื่อประกอบอาชีพอิสระได้โดยปลอดดอกเบี้ย

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่โม่ก็รีบกลับบ้าน

ในช่วงบ่าย เขาขี่มอเตอร์ไซค์ของพ่อ พกเอกสารและหลักฐานที่เกี่ยวข้องมุ่งหน้าไปยังอำเภอหนิงอัน

และก็เป็นไปตามคาด จากการสอบถามเขาทราบว่ามีนโยบายนี้อยู่จริง

เขาได้รับอนุมัติสินเชื่อปลอดดอกเบี้ยจำนวน 300,000 หยวน โดยใช้ใบปริญญาบัตรและหลักฐานการเป็นเลขาธิการหมู่บ้านเซิงหลงยื่นประกอบ

ทางอำเภออนุมัติและดำเนินการโอนเงินรวดเร็วมาก เงินกู้ 300,000 หยวนเข้าบัญชีของเขาในเช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อมีเงินทุนตั้งต้น หลี่โม่ก็เบิกเงินสดจากธนาคารในอำเภอแล้วตรงดิ่งไปยังที่ทำการหมู่บ้านทันที

ในเวลานี้ มีฝูงชนมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้าที่ทำการหมู่บ้านกันอย่างเนืองแน่น

เมื่อวานนี้ หลังจากได้ยินสิ่งที่ปู่รองประกาศ ชาวบ้านยังรู้สึกกังขา วันนี้พวกเขาเลยแห่กันมาที่ที่ทำการเพื่อขอคำยืนยันจากปากเลขาฯ หลี่ให้แน่ใจ

"เลขาฯ หลี่โม่มาแล้ว!"

ใครคนหนึ่งในฝูงชนตะโกนขึ้น ทุกสายตาจับจ้องไปทางด้านนอกของที่ทำการ

หลี่โม่จอดรถมอเตอร์ไซค์ สะพายเป้ใบใหญ่เดินเข้ามาในที่ทำการหมู่บ้าน

"หลี่โม่ เมื่อวานเอ็งบอกว่าจะรับซื้อเมล็ดพุทราป่าจินละเท่าไหร่นะ?"

"60 หยวนครับ จ่ายเงินสดทันที มีเท่าไหร่รับหมด!"

"แล้วฝูหลิงล่ะ?"

"จินละ 8 หยวน จ่ายสดเหมือนกันครับ มีเท่าไหร่รับหมด!"

"งั้นเมล็ดพุทราของฉันนี่ได้กี่บาท?"

ชาวบ้านบางคนหลังจากได้ยินปู่รองประกาศเมื่อวาน ก็รีบเข้าป่าไปเก็บพุทรามาทันที วันนี้เลยหิ้วติดมือมาด้วยเพื่อลองเชิงดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

หลี่โม่รับถุงจากชาวบ้านคนนั้นมา เปิดดูคุณภาพ และเมื่อยืนยันว่าไม่มีของเน่าเสียปนอยู่ ก็ให้คนนำไปชั่งน้ำหนักทันที

"ทั้งหมด 6 จินครึ่ง คิดเป็นเงิน 390 หยวนครับ" พูดจบ หลี่โม่ก็ควักเงินสดปึกใหญ่ออกมานับจ่ายให้ต่อหน้าทุกคน

เมื่อเห็นว่าหลี่โม่เอาจริงและจ่ายเงินสดๆ ชาวบ้านต่างก็แตกฮือรีบวิ่งกรูเข้าไปในป่าพุทรากันจ้าละหวั่น

เมล็ดพุทราจินละ 60 หยวน นี่มันบ้าไปแล้ว ไม่ต่างอะไรกับแจกเงินฟรีเลยไม่ใช่เหรอ?

ทุกคนต่างกลัวว่าถ้าไปช้า เงินกองนี้จะถูกคนอื่นแย่งเก็บไปหมดเสียก่อน

ในระหว่างที่ชาวบ้านแยกย้ายกันไป หลี่โม่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มติดต่อหาคนรับซื้อสมุนไพรจีน

เรื่องนี้จะประมาทไม่ได้ เพราะเดี๋ยวนี้บนโลกออนไลน์มีมิจฉาชีพเยอะ ต้องระมัดระวังรอบคอบ

หลังจากคัดกรองอยู่พักใหญ่และยังหาคนรับซื้อที่ไว้ใจได้ไม่เจอ หลี่โม่จึงตัดสินใจโทรไปที่เบอร์ติดต่อทางการของ 'เซี่ยกั๋ว ฟาร์มาซูติคอล กรุ๊ป' (กลุ่มบริษัทยาแห่งชาติ)

ปลายสายเมื่อได้ยินเรื่องปริมาณเมล็ดพุทราป่าและฝูหลิงป่า ก็รีบจัดแจงส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อเดินทางมายังหมู่บ้านเซิงหลงทันที

เพราะในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เมล็ดพุทราป่าขาดตลาดอย่างหนัก และฝูหลิงป่าเองก็เป็นสมุนไพรที่หายาก

คุ้มค่าที่จะส่งคนมาดูด้วยตัวเอง

เมื่อชาวบ้านในหมู่บ้านเริ่ม "กอบโกยเงิน" จากหลี่โม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ จำนวนคนที่เข้าร่วมขบวนการเก็บเมล็ดพุทราและฝูหลิงก็เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

แค่ลงแรงเก็บของพวกนี้มันจะเหนื่อยสักแค่ไหนเชียว?

เมื่อเทียบกับการไปขายแรงงานแทบตายในเมือง เงินก้อนนี้เหมือนได้มาเปล่าๆ เลยด้วยซ้ำ

ภายในเวลาเพียงสองวัน หลี่โม่รับซื้อเมล็ดพุทราป่าไปแล้ว 2,500 จิน และฝูหลิงป่าอีก 12,000 จิน

ซึ่งทำให้หลี่โม่ต้องจ่ายเงินออกไปถึง 246,000 หยวน

ในขณะที่เขากำลังกังวลว่าเงินที่เหลืออาจจะไม่พอรับซื้อของล็อตต่อไป คนที่ทางเซี่ยกั๋ว ฟาร์มาซูติคอล กรุ๊ปส่งมาก็โทรหาเขาพอดี

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ ฉันเซี่ยตงเสวี่ย เป็นฝ่ายจัดซื้อสมุนไพรจากเซี่ยกั๋ว ฟาร์มาซูติคอล กรุ๊ป ตอนนี้ฉันถึงอำเภอหนิงอันแล้วค่ะ รบกวนคุณนำตัวอย่างเมล็ดพุทราและฝูหลิงมาให้เราตรวจสอบคุณภาพหน่อยได้ไหมคะ?"

"ไม่มีปัญหาครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากวางสาย หลี่โม่ก็ตักเมล็ดพุทราและฝูหลิงตัวอย่างใส่ถุง ก่อนจะบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าสู่อำเภอหนิงอันทันที