บทที่ 7 ฝึกให้ดี ต้องเป็นราชาทหารแน่นอน

บทที่ 7 ฝึกให้ดี ต้องเป็นราชาทหารแน่นอน

เช้าตรู่วันที่สอง

เสียงเพลงทหารดังกึกก้องบนสนามฝึก

"ความสามัคคี คือพลัง..."

"ความสามัคคี คือพลัง..."

ในหอพัก ทหารใหม่ค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้าน หาวพร้อมยืดเส้นยืดสาย

"เสียงปลุกดังแล้ว เร็ว รีบเข้า!" หลินฮุยลุกจากเตียงเป็นคนแรก รีบใส่เสื้อผ้า!

ทุกคนในหมู่ 1 ถือเขาเป็นแบบอย่างแล้ว

หลินฮุยทำอะไร พวกเขาก็ทำตาม

ทุกคนเหมือนทหารเก่าที่มีประสบการณ์ ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็วิ่งลงไปข้างล่างทันที

เมื่อคืนก่อนนอน หลินฮุยกำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว

ในกองทัพทำอะไรต้องเร็ว

ได้ยินนกหวีด ได้ยินเพลงทหาร ต้องตอบสนองเร็ว

เพราะแค่เร็ว ถึงจะไม่โดนว่า

เมื่อคืนหมู่อื่นโดนลงโทษหนักขนาดไหน พวกเขายังหวาดกลัวอยู่

ตะโกนเต็มสองชั่วโมง จนคอแห้งแหบถึงได้หยุด ช่างน่าสงสารมาก

และหลินฮุยบอกทุกคนว่า นี่เป็นแค่โทษเบาที่สุด ต่อไปจะมีการฝึกร่างกายที่น่ากลัวกว่า จนเฉินเออหูนอนไม่หลับทั้งคืน

เพื่อไม่ให้โดนลงโทษ ทุกคนมีความเห็นตรงกัน ตัดสินใจฟังหลินฮุย

หวังยงถึงจะไม่ชอบหน้าหลินฮุย แต่เขาก็ไม่อยากลำบากหรือถูกลงโทษ จึงยอมเชื่อคำพูดของหลินฮุย

ตึกๆๆ...

พอสวี่ต๋าลงมา หลินฮุยและคนอื่นๆ ก็เข้าแถวเรียบร้อยแล้ว

สวี่ต๋าดีใจมาก นี่ต้องเป็นฟ้าส่งทหารใหม่พวกนี้มาช่วยให้เขาได้เลื่อนเป็นนายทหารแน่ๆ!

ผ่านไปเกือบสองนาที หมู่อื่นถึงได้มาถึงอย่างเชื่องช้า เสร็จการรวมพล

จางเจี้ยนเถาเดินมาที่หมู่ 1 พยักหน้า "ดี ปฏิกิริยาเร็วมาก!"

จากนั้นเขามองคนอื่น พูดเสียงเข้มงวด "เรียนรู้จากหมู่ 1 บ้าง ทั้งที่เป็นทหารใหม่เหมือนกัน ดูพวกนายเป็นยังไง ดูพวกเขาเป็นยังไง?"

"โดยเฉพาะผู้บังคับหมู่แต่ละหมู่ ทหารใหม่ไม่รู้ พวกนายก็ไม่รู้เหรอ? ดูความแตกต่างระหว่างพวกนายกับหัวหน้าหมู่ 1 สิ!"

สีหน้าผู้บังคับหมู่ทุกคนแย่ลงทันที

ตั้งแต่เมื่อวานถึงวันนี้ คำชมหมู่ 1 พวกเขาได้ยินจนหูด้าน

หันไปดูทหารของตัวเอง ก็โกรธมาก!

เห็นสายตาอาฆาตของผู้บังคับหมู่ ทหารใหม่กลืนน้ำลายด้วยความกลัว

แย่แล้ว จะซวยอีกแล้ว!

สวี่ต๋ามองแถวข้างหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ

จางเจี้ยนเถาพูดเสียงดัง "ตอนนี้ฉันจะประกาศตารางเวลากิจวัตรประจำวันในช่วงหน่วยทหารใหม่ ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี!"

"เวลาตื่นนอน ฤดูร้อน 5:40 ฤดูหนาว 6:00 ทุกเช้ามีการออกกำลังกายครึ่งชั่วโมง อาจเป็นการฝึกร่างกาย การเข้าแถว หรือการฝึกอื่นๆ ส่วนนี้แต่ละหมู่จัดการเอง"

"หลังการออกกำลังกายเช้า มีการจัดระเบียบภายใน เวลายี่สิบนาที ต้องจัดระเบียบส่วนตัว สุขอนามัยส่วนตัว และสิ่งแวดล้อมของค่าย"

"เวลาอาหารเช้า 7:00 หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงเริ่มฝึกภาคเช้า เวลาอาหารกลางวัน 11:30-12:00"

"..."

"เวลาอาหารเย็น 17:00-17:30 ถ้าต้องฝึกเพิ่มตอนกลางคืน จะมีสัญญาณนกหวีด"

"เน้นย้ำ ตอนค่ำ 19:00-19:30 ดูข่าว ปิดไฟนอน 21:30"

ทหารใหม่ทั้งหมดทำหน้าเศร้า

นี่มันต่างกับติดคุกยังไง?

หลินฮุยถอนหายใจอย่างจนใจ: พ่อนี่ก็จริงๆ ต้องส่งฉันมาทรมานที่นี่ อยู่ข้างนอกกินดื่มเที่ยวเล่น ไม่ดีกว่าเหรอ?

จางเจี้ยนเถาตะโกน "วันนี้วันแรกที่ฝึก วิ่งรอบสนามสองรอบก่อน เสร็จแล้วผู้บังคับหมู่พากลับไปจัดระเบียบภายใน ทุกคน ขวาหัน...หัน!"

ทุกคนหันขวาทันที วิ่งไปที่สนามฝึก

สองรอบจบเร็ว ผู้บังคับหมู่พาทหารใหม่กลับห้องพัก เริ่มเรียนการจัดระเบียบภายใน

เมื่อคืน พวกเขาเลียนแบบหมู่ 1 สอนทหารใหม่พับผ้าห่มไปแล้ว

แต่เพราะโดนลงโทษจนดึก ยังไม่ทันได้ฝึกมาก ไฟก็ดับ

บวกกับการนอนหนึ่งคืน ลืมไปเกือบหมด

เช้าตรู่ ทุกคนวุ่นวายไปหมด

บางหมู่ถึงกับเหมือนตลาดสด เสียงดังไปหมด

"โง่เหมือนหมู!"

"เมื่อคืนฉันสาธิตยังไง เรียนยังไงก็ไม่เป็นเลย?"

"ดูหมู่ 1 สิ แล้วดูหมู่ 5 ของเรา พวกนายเป็นทหารใหม่ที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยดูแล!"

ทหารใหม่โดนด่าจนไม่กล้ายกหัว ในใจอึดอัดมาก

เมื่อวานตอนมาถึง ผู้บังคับหมู่เป็นเหมือนพี่ชายใจดี

แต่ตอนนี้พี่ชายใจดีหายไป กลายเป็นคนดุร้าย

เปลี่ยนหน้ายังเร็วกว่าพลิกหนังสือ!

ในเวลาเดียวกัน หมู่ 1 ก็เริ่มทำงานอย่างเร่งรีบ

หลินฮุยรีบวิ่งไปที่เตียง เริ่มพับผ้าห่ม "เร็วๆ ทุกคนรีบพับผ้าห่ม เดี๋ยวต้องทำความสะอาดด้วย ประหยัดเวลา อย่าให้ล้าหลังหมู่อื่นเด็ดขาด!"

"เข้าใจ!"

ทุกคนแข่งกับเวลา

ใช้วิธีที่หลินฮุยสอน ไม่นานก็พับผ้าห่มเป็นรูปทรงคร่าวๆ

สำหรับเฉินเออหูที่หัวทึบ พับช้า

หลินฮุยก็เข้าไปช่วยเลย ช่วยเขาพับผ้าห่มอย่างรวดเร็ว

ไม่ผิดคาด ในหัวมีเสียงเตือน "ติ๊ง ทักษะการจัดระเบียบภายใน +1!"

หลินฮุยด่าในใจ "แม่ง รีบร้อนจนลืมเรื่องระบบไปเลย! ช่างมันก่อน!"

พอพับผ้าห่มเสร็จ จัดระเบียบส่วนตัวเรียบร้อย หลินฮุยรีบพูด "เร็ว ตามฉันไปทำความสะอาด!"

ทุกคนรีบวิ่งไปที่พื้นที่รับผิดชอบของหมู่ 1 หยิบอุปกรณ์แล้วเริ่มทำงาน

เฉินเออหูถูพื้นพลางยิ้มกับหลินฮุย "พี่ ดีที่มีพี่ ไม่งั้นผมพับผ้าห่มไม่ได้แน่ ต้องโดนด่าแน่ๆ"

หลินฮุยกระตุกมุมปาก คิดในใจว่าใครอยากช่วยนายพับ ฉันแค่ไม่อยากโดนลงโทษ

แต่เขาก็ยิ้มตอบ "นายต้องฝึกอีก อย่าทำให้ทุกคนล้าหลัง ฝึกเสร็จฉันจะสอนนาย!"

"ได้!" เฉินเออหูมองเขาเหมือนดูไอดอล "ผมฟังพี่ทุกอย่าง!"

หวังยงเบ้ปาก พูดอย่างรำคาญ "เออหู นายโง่จริงๆ พับผ้าห่มยังไม่เป็น เดี๋ยวมาหาฉัน ฉันสอนให้ รับรองสอนดีกว่าบางคน!"

หลินฮุยกลอกตา: นายก็แอบเรียนจากฉัน ยังมีหน้าพูดอีก!

"เสร็จแล้ว!"

"งานฉันก็เสร็จแล้ว พื้นถูจนสะท้อนแสงแล้ว!"

"ฉันก็เสร็จแล้ว!"

ไม่นาน ทุกคนก็ทำความสะอาดพื้นที่รับผิดชอบเสร็จ

สวี่ต๋ายิ้มจนปิดปากไม่ได้ รีบวิ่งไปรายงานจางเจี้ยนเถา

หลินฮุยเห็นเขาไปแล้ว รีบรวมทุกคนมา

"ทุกคนฟังฉันให้ดี จริงๆ แล้วการจัดระเบียบภายในเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ทหารที่ดีต้องใส่ใจเรื่องต่อไปนี้ หนึ่งคือการจัดระเบียบภายใน ไม่ต้องอธิบายมาก พวกนายก็เห็นแล้ว"

"สอง คือการยืนตรงแบบทหาร การเดินเป็นแถว ท่าทางต้องพร้อมเพรียง ได้มาตรฐาน"

"สาม คือการเชื่อฟังคำสั่ง ส่วนอื่นๆ... แค่พอใช้ได้ก็พอ ไม่จำเป็นต้องดีเกินไป"

"แค่ทุกคนทำตามที่ฉันบอก ฉันรับรองว่าพวกนายจะสบายๆ จนได้ย้ายหน่วย!"

ทหารใหม่คนหนึ่งถามอย่างสงสัย "หลินฮุย ทำไมนายรู้เยอะจัง?"

เฉินเออหูภูมิใจ "พี่ของผมฉลาดไงล่ะ เขาเป็นอัจฉริยะ!"

"เฮอะ!" หวังยงกลอกตาอย่างดูถูก

หลินฮุยยิ้ม "จริงๆ แล้ว ที่บ้านฉันมีคนเคยเป็นทหาร ฉันเลยรู้มากกว่านิดหน่อย"

หวังยงพูดประชดทันที "ไม่แปลกใจที่รู้เยอะขนาดนี้ ที่แท้ก็มีคนในครอบครัวนี่เอง"

หลินฮุยไม่อยากพูดกับเขามาก "ยังไงก็ตาม ฉันทำอะไร พวกนายก็ทำตาม ทำตามฉันทุกอย่าง"

"ได้ แค่ไม่โดนลงโทษ พวกเราฟังนายทั้งหมด!"

ทุกคนพยักหน้า เริ่มมองหลินฮุยเป็นหัวหน้าหมู่ 1 โดยปริยาย

หวังยงได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

เขาเกลียดคนเมืองที่ชอบเป็นใหญ่ ชอบเป็นหัวหน้าพวกนี้ที่สุด

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้คนอื่นรู้มากกว่า

ตอนนั้น เสียงนกหวีดดังขึ้นกะทันหัน

ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว

ทุกคนเก็บอุปกรณ์ รีบวิ่งตามหลินฮุยออกไป

รอบนี้ผู้บังคับหมู่ทุกคนก็จำบทเรียนได้แล้ว พอได้ยินเสียงนกหวีดก็รีบพาทหารใหม่ไปรวมพล

แต่พอเดินผ่านห้องพักหมู่ 1 ผู้บังคับหมู่ทุกคนตกตะลึง

"แม่ง เพิ่งวันที่สอง พับผ้าห่มเป็นรูปทรงแล้ว?"

"เฮ้ย ถ้าไม่บอก นึกว่าห้องทหารเก่าซะอีก!"

ไม่ผิดคาด หมู่ 1 ยังคงเป็นหมู่ที่ใช้เวลาน้อยที่สุดในกลุ่มทหารใหม่

หัวหน้าหมู่ 2 อดไม่ได้ที่จะมองสวี่ต๋าอย่างอิจฉา "สมแล้วที่เป็นหัวหน้าหมู่ 1! ทหารเก่าก็คือทหารเก่า ทักษะเหนือกว่าพวกเราเยอะ รอบนี้นายได้เลื่อนเป็นนายทหารแน่เลยสินะ"

สวี่ต๋ายิ้มอย่างภูมิใจ "ไม่ขนาดนั้นหรอก พวกนายแค่เรียนรู้จากฉัน อนาคตก็จะเหมือนฉันเอง ฮ่าๆๆๆ..."

หวังยงที่ยืนอยู่ข้างหลังค่อยๆ ถุยในใจ

เฮอะ! ไร้ยางอาย!

ชัดๆ ว่าไอ้เจ้าหลินฮุยสอน เกี่ยวอะไรกับนาย

สวี่ต๋ามองหลินฮุยที่ยืนอยู่หัวแถว หลังตรงเหมือนมีไม้ถูพื้นเสียบอยู่ มุมปากยิ้ม "ไอ้หนูนี่เป็นคนโดดเด่นแน่ๆ แค่ฝึกให้ดี อนาคตต้องเป็นราชาทหารแน่!"

(จบบทที่ 7)