บทที่ 100: หมู่บ้านคิริเข้าร่วมสงคราม

บทที่ 100: หมู่บ้านคิริเข้าร่วมสงคราม

ข้างกายยูโตะ รันมารุกำลังใช้ เนตรสีแดง สอดส่องมองไปยังระยะไกลอย่างต่อเนื่อง คอยรายงานสถานการณ์การต่อสู้ที่เกิดขึ้นในจุดต่างๆ ให้ยูโตะฟัง

“ถึงจะเริ่มแผนเร็วไปหน่อยเพราะชั้นก็เถอะ แต่ผลงานของหมู่บ้านซึนะนี่มันน่าผิดหวังจริงๆ”

ยูโตะส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ

ตอนนี้กองกำลังต่างๆ ของหมู่บ้านซึนะถูกโคโนฮะกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น การใช้คำว่า ‘น่าผิดหวัง’ ถือว่าให้เกียรติพวกซึนะมากแล้วด้วยซ้ำ

ในฐานะหมู่บ้านนินจาขนาดใหญ่ กลับไม่มีกำลังรบระดับแนวหน้าโผล่มาให้เห็นเลยสักคน ไม่แปลกใจเลยที่ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ หมู่บ้านซึนะจะพ่ายแพ้ให้กับโคโนฮะที่ไม่ทันได้เตรียมตัวด้วยซ้ำ

บทบาทของยอดฝีมือในหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่การเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่าคืออิทธิพลและการเป็นศูนย์รวมจิตใจให้กับนินจาคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน

ตราบใดที่คนระดับนั้นยังไม่ตายในสนามรบ ต่อให้ฝ่ายตัวเองจะเสียเปรียบแค่นั้น เหล่านินจาก็ยังพร้อมจะสู้ถวายหัว

ไม่ใช่เป็นอย่างตอนนี้... พอโดนศัตรูกดดันเข้าหน่อย ก็ขวัญเสียตื่นตระหนก ไม่มีความกล้าแม้แต่จะสู้ตายเพื่อตอบโต้

ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้โคโนฮะยังไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ

กำลังรบในสนามรบตอนนี้ นอกจากหน่วยอนบุจำนวนมากและนินจาทั่วไปสายโฮคาเงะแล้ว ยังไม่มีนินจากลุ่มอื่นออกมาเลย

ไม่ต้องพูดถึง ‘ราก’ ของดันโซ หรือตระกูลเล็กๆ น้อยๆ... แม้แต่ตระกูลใหญ่อย่าง ฮิวงะ, อาคิมิจิ, นารา, อาบูราเมะ และอื่นๆ ก็ยังไม่ปรากฏตัว

พูดง่ายๆ ก็คือ ไอ้อันที่เรียกว่า แผนถล่มโคโนฮะ  เนี่ย ยังไม่ดีพอที่จะบีบให้โคโนฮะเผยขุมกำลังที่ซ่อนอยู่ออกมาได้เลย

“ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่สัตว์หาง... หรือบางที อาจจะฝากความหวังไว้ที่ท่านโอโรจิมารุด้วยสินะ”

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้ายูโตะ

น่าเสียดายที่ร่างสถิตหนึ่งหางตอนนี้ยังควบคุมสัตว์หางไม่ได้ด้วยซ้ำ และโอโรจิมารุเองก็ไม่ได้มีความคิดจะช่วยหมู่บ้านซึนะตั้งแต่แรกแล้ว

จะว่าไป หมู่บ้านซึนะควรจะขอบคุณชั้นนะ ถึงชั้นจะทำให้แผนพวกมันรวน แต่โอโรจิมารุก็ไม่สามารถแค่ ‘เล่นละคร’ ไปตามบทเดิมที่วางไว้ได้อีกแล้ว

“พวกของรันมารุล่ะ?”

ยูโตะก้มมองโคโนฮะเบื้องล่างแล้วเอ่ยถาม

“ท่านยูโตะครับ พี่สาวอาเมะยูริกับคนอื่นๆ มาถึงแล้วครับ!”

รันมารุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

สิ้นเสียงรันมารุ

ทันใดนั้น แสงสายฟ้าก็สว่างวาบขึ้นที่ทิศทางของ ประตูใหญ่โคโนฮะ ในระยะไกล ตามมาด้วยเสียงระเบิดตูมสนั่น

ประตูใหญ่ของหมู่บ้านโคโนฮะ... ถูกระเบิดกระจุย!

ณ สนามสอบจูนิน

ท่ามกลางวงล้อมของนินจาอนบุจำนวนมาก สีหน้าของโอโรจิมารุฉายแววไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

ด้วยสถานการณ์แบบนี้ การจะถอยหนีย่อมยากลำบากกว่าแผนเดิมที่วางไว้มาก

“โอโรจิมารุ... ตอนนี้แกไม่มีที่ให้หนีแล้ว”

แววตาของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ฉายความรู้สึกซับซ้อน น้ำเสียงสงบนิ่ง

“หนี? ทำไมชั้นต้องหนี? คิดว่าพวกแกจะหยุดชั้นได้งั้นเหรอ?”

โอโรจิมารุแลบลิ้นเลียริมฝีปาก น้ำเสียงเย็นเยียบ เขาขยับมีดคุไนในมือเล็กน้อย

คมมีดบาดเข้าที่ลำคอของฮิรุเซ็นเบาๆ เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผล

“ท่านรุ่นที่ 3!”

เหล่าอนบุรอบข้างต่างร้องอุทานเมื่อเห็นภาพนั้น

“ดูท่าเธอจะไม่ยอมมอบตัวสินะ... การร่วมมือกับซึนะเพื่อบุกโจมตีโคโนฮะ การกระทำแบบนี้ทำให้ชั้นผิดหวังในตัวเธอจริงๆ”

ฮิรุเซ็นไม่สนใจบาดแผลที่คอ น้ำเสียงของเขาเย็นชายิ่งนัก

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุดในชั่วพริบตา

แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดที่ดังขึ้นกะทันหันก็ดึงความสนใจของทุกคนไปทันที

ฮิรุเซ็นชำเลืองมองไปทางประตูใหญ่โคโนฮะ สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงกว่าเดิม

หรือว่าหมู่บ้านซึนะจะยังซ่อนกองกำลังไว้อีก?

ถ้าม่านพลังไม่ถูกทำลายไปก่อนหน้านี้ กองกำลังที่โผล่มาปุบปับแบบนี้ต้องถูกตรวจจับได้ทันทีที่เข้ามาใกล้ประตูใหญ่แล้วแท้ๆ

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างหูฮิรุเซ็น

“อาจารย์ซารุโทบิ... ถ้านับจากนี้อาจารย์ไม่ระวังตัวให้ดี โคโนฮะได้พินาศแน่”

ฮิรุเซ็นหน้าถอดสี ตะโกนลั่น: “ลงมือ!”

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!

สิ้นเสียงคำสั่งฮิรุเซ็น คุไนจำนวนมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนใจกลางวงล้อมทันที!

ร่างของฮิรุเซ็นระเบิดเป็นควัน ปุ้ง กลายร่างเป็นท่อนไม้และหายไปจากจุดเดิม

ส่วนร่างของโอโรจิมารุก็กลายเป็นกองโคลนเหลว ไหลกองลงกับพื้น

ร่างแยกโคลน!

ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เหล่านินจาอนบุต่างตะลึงงัน พวกเขามองไม่ทันเลยว่าโอโรจิมารุหลบหนีไปตอนไหน

“แกหนีไม่พ้นหรอก โอโรจิมารุ!”

สีหน้าของฮิรุเซ็นยังคงไม่เปลี่ยน แววตามุ่งมั่น เขาประสานอิน 3 ท่าในพริบตา แล้วตบฝ่ามือลงบนพื้นเต็มแรง

พื้นดินที่เคยราบเรียบจู่ๆ ก็ส่งเสียงดังทึบๆ จากนั้นโอโรจิมารุก็กระโจนขึ้นมาจากใต้ดินอีกครั้ง

“สมกับเป็นอาจารย์ซารุโทบิ... ถูกจับได้ซะแล้วสินะ?”

โอโรจิมารุปรายตามองคราบเลือดบนแขนตัวเอง แล้วแสยะยิ้มเย็นชาใส่ฮิรุเซ็น

“วิชาของเธอ ชั้นเป็นคนสอนให้เอง... วันนี้ชั้นจะขอเรียกคืนทั้งหมด”

น้ำเสียงของฮิรุเซ็นเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

“จุ๊ๆ... อาจารย์ซารุโทบิ แทนที่จะมาจ้องเล่นงานชั้น ลองหันไปดูข้างหลังหน่อยไหม?”

โอโรจิมารุเอ่ยด้วยรอยยิ้มยียวน ท่าทางดูผ่อนคลาย

“ฮ่าๆๆ! ท่านผู้นี้ ออกมาได้สักทีโว้ย!”

เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากหนึ่งในลานประลองสอบจูนิน

จักระอันทรงพลังระเบิดออกกะทันหัน ตามมาด้วยร่างร่างหนึ่งที่ขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่ตามองทัน

ในชั่วพริบตา ร่างของ หนึ่งหาง ชูคาคุ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

เนื่องจากยูโตะสั่งให้เริ่มแผนถล่มโคโนฮะก่อนเวลา กาอาระจึงยังคงนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ชม

บากิ  รีบดึงตัวคันคุโร่และเทมาริถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว มองไปที่ยาคุชิ คาบูโตะ ซึ่งกำลังถอยฉากอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด:

“นี่มันหมายความว่ายังไง!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาโกรธเกรี้ยวของเทมาริและคันคุโร่

คาบูโตะขยับแว่นตา รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา:

“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ หมู่บ้านโคโนฮะเขาเตรียมตัวมาดีครับ ทั้งฝั่งท่านโอโรจิมารุและฝั่งซึนะของพวกคุณต่างก็โดนเพ่งเล็งกันหมด”

“ในสถานการณ์แบบนี้ แผนเดิมที่วางไว้คงใช้ไม่ได้แล้ว... ไหนๆ ก็ไหนๆ ให้สัตว์หางอาละวาดก่อนเวลาเลยดีกว่า บางทีอาจจะพอพลิกสถานการณ์ได้บ้าง”

คาบูโตะเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ:

“ยิ่งไปกว่านั้น... ตอนนี้มี กองกำลังที่สาม เข้ามาร่วมแจมด้วยแล้ว ถ้าหมู่บ้านซึนะของพวกคุณไม่รีบโชว์ของให้เต็มที่ เกรงว่าไอ้แผนถล่มโคโนฮะเนี่ย... คงจะไม่เกี่ยวกับพวกคุณอีกต่อไปแล้วล่ะครับ”

กองกำลังที่สาม?

บากิสะดุ้งโหยง มองคาบูโตะด้วยความตกใจ

“อย่าบอกนะว่าพวกคุณคิดว่าไอ้ที่ม่านพลังโคโนฮะระเบิด หรือที่ประตูใหญ่โดนถล่มเมื่อกี้ เป็นฝีมือของคนฝั่งเรา? ในแผนไม่เห็นมีระบุเรื่องพวกนี้ไว้เลยนะครับ”

คาบูโตะผายมือออกอย่างช่วยไม่ได้

“ใครกัน?” สีหน้าของบากิเคร่งเครียดขึ้นทันที

“ช่วงนี้มีหมู่บ้านนินจาไหนบ้างล่ะครับ... ที่มีเรื่องกระทบกระทั่งกับโคโนฮะรุนแรงที่สุด?”

คาบูโตะฉีกยิ้มกว้าง

“หมู่บ้านคิริ!”

บากิร่างสั่นสะท้าน ค่อยๆ เอ่ยชื่อนั้นออกมาทีละคำ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═