บทที่ 81: อูทากาตะผู้ตะลึงงัน กับสามหางผู้ลำพองใจ

บทที่ 81: อูทากาตะผู้ตะลึงงัน กับสามหางผู้ลำพองใจ

ร่างมหึมาของไอโซบุพัดพาคลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นมาจากก้นทะเลสาบ มวลน้ำมหาศาลท่วมทับผืนป่าโดยรอบไปกว่าครึ่งก่อนที่ตัวมันจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเต็มตัวเสียอีก

“โฮกกกกก!!”

ไอโซบุส่งเสียงคำรามต่ำดังก้องกังวาน

พร้อมกันนั้น ร่างเต่ายักษ์ของมันก็ทะยานขึ้นเหนือผิวน้ำ หัวขนาดมหึมาชูชันขึ้นจ้องมองไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ถึงขุมพลังเมื่อครู่

ความเงียบงัน!

นอกเหนือจากเสียงหยดน้ำที่ไหลรินจากกระดองเต่ายักษ์ของไอโซบุแล้ว ทั่วทั้งโลกดูราวกับจะตกอยู่ในความเงียบสงัด

“โอ้ ไม่เจอกันนานเลยนะ สามหาง!”

ยูโตะส่งยิ้มกว้างพร้อมโบกมือทักทายสามหางอย่างต่อเนื่อง ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นเขา

ตูม!!

ผืนน้ำในทะเลสาบแตกกระจายเป็นคลื่นยักษ์อีกครั้ง ไอโซบุมุดกลับลงไปในน้ำด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนโผล่ขึ้นมาเสียอีก มันแหวกว่ายหนีลงสู่ก้นบึ้งอย่างไม่คิดชีวิต

บ้าเอ๊ย! บ้าที่สุด!

ไม่ใช่ว่าเจ้านั่นถูกผนึกไปแล้วเรอะ? ไอ้เวรตะไลที่ไหนไปปลดปล่อยมันออกมาฟะ?!

หนี!

สำหรับเรื่องความแค้นหรือการต่อต้านนั้น ไอโซบุไม่มีความคิดเหล่านั้นอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย

ที่มันเลือกเกาะแห่งนี้เป็นที่กบดาน ไม่ใช่แค่เพราะสภาพแวดล้อมดีเท่านั้น แต่เพราะมันเชื่อว่าที่ก้นทะเลสาบมีทางน้ำใต้ดินเชื่อมต่อออกไปสู่ทะเลเปิดได้

ตอนนี้ ในหัวของไอโซบุมีเพียงความคิดเดียว: รีบไหลตามน้ำออกทะเลไปให้เร็วที่สุด เพราะนั่นเป็นหนทางรอดเดียวที่มันจะไม่ถูกยูโตะจับตัวได้

ที่ริมฝั่งทะเลสาบ

เมื่อเห็นไอโซบุดำดิ่งหนีลงน้ำไปด้วยความเร็วสูง มือที่กำลังโบกทักทายของยูโตะก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“ดูเหมือนชั้นจะไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับเท่าไหร่แฮะ”

ยูโตะลดมือลงแล้วถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

แต่ว่า... วันนี้นายคงหนีไปไหนไม่ได้หรอกนะ

“โซ่ผนึกทองคำ!”

แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง!

โซ่จักระขนาดใหญ่สามเส้นพุ่งทะลวงออกจากร่างของยูโตะ ทิ่มแทงลงไปในจุดที่กว้างที่สุดของทะเลสาบอย่างรุนแรง

ฟุ่บ...

ไอโซบุที่กำลังตะเกียกตะกายว่ายหนีอยู่ที่ก้นทะเลสาบพลันได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังไล่หลังมา มันอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

วินาทีถัดมา ความเร็วในการว่ายน้ำที่เดิมทีก็สูงลิบอยู่แล้วของไอโซบุกลับพุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น

แต่โชคร้าย โซ่จักระหนาทึบสามเส้นกลับปรากฏขึ้นขนาบข้างไอโซบุด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ก่อนจะมัดตรึงร่างของมันไว้อย่างแน่นหนา

ไม่ว่าไอโซบุจะดิ้นรนขัดขืนเพียงใด มันก็ไม่อาจต้านทานพลังอำนาจของ โซ่ผนึกทองคำ ได้เลย

โซ่จักระเริ่มหดตัวดึงรั้งร่างมหึมาของไอโซบุลากกลับมาหายูโตะ ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามอย่างสิ้นหวังของไอโซบุที่ดังก้องไปทั่ว

ไม่นานนัก ไอโซบุก็ถูกลากมากองอยู่ตรงหน้ายูโตะ

ยูโตะเดินเข้าไปตบหัวยักษ์ของไอโซบุอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขราวกับได้พบเพื่อนเก่า

ไอโซบุนอนหมอบราบกับพื้นอย่างว่าง่าย ไม่ไหวติง ยอมให้ยูโตะตบหัวเล่นอยู่ตรงหน้า

แม้ว่ายูโตะจะยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม และมันสามารถอ้าปากกลืนเขาลลงท้องได้ในคำเดียว แต่ไอโซบุก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดทำเช่นนั้น

อยู่นิ่งๆ ไว้ดีกว่า จะได้ไม่โดนอัด

ผ่านไปสักพัก ยูโตะก็เริ่มรู้สึกขำที่เห็นไอโซบุนอนเงียบกริบไม่พูดไม่จา

ถ้าใครมาเห็นภาพนี้เข้าคงได้ตกตะลึงจนตาค้าง... สัตว์หางกลายเป็นเด็กดีเชื่อฟังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“เอาล่ะ งั้นเรามาคุยกันหน่อยดีกว่า”

ยูโตะยักไหล่พร้อมหัวเราะเบาๆ ขณะจ้องมองไอโซบุ

เดิมทียูโตะกะว่าเจอหน้ากันคงต้องมีการลงไม้ลงมือกันสักยก แล้วค่อยเจรจาเงื่อนไขหลังสู้เสร็จ

แต่ในเมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ก็คงไม่ต้องสู้กันแล้ว เขาคงไม่ใจร้ายไปไล่อัดมันโดยไม่มีเหตุผลหรอก

... ... ... ...

ณ หมู่บ้านคิริ

อูทากาตะนั่งอยู่บนกิ่งไม้ด้วยท่าทางหดหู่ นานๆ ครั้งก็เป่าฟองสบู่ลอยเล่นออกมาสองสามลูก

ในอดีต สถานที่แห่งนี้เคยเงียบสงบและร่มรื่น ไม่มีใครย่างกรายเข้ามานอกจากเขา

แต่ตั้งแตาท่านยูโตะมาที่นี่ อูทากาตะก็สังเกตเห็นว่าเริ่มมีคนแวะเวียนมายังที่ของเขามากขึ้นเรื่อยๆ

เริ่มจากคิมิมาโร่ ต่อด้วยรันมารุ แล้วก็ตามมาด้วยพวกคนอย่าง ริงโกะ อาเมะยูริ

และตอนนี้ แม้แต่ซาบุสะกับฮาคุก็เข้ามาร่วมก๊วนด้วย

ที่นี่กำลังจะกลายเป็นแหล่งซ่องสุมของเจ็ดดาบนินจาแห่งคิริไปซะแล้ว

“อยู่ข้างบนงั้นเหรอ?”

ยูโตะเงยหน้ามองอูทากาตะที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้แล้วโบกมือเรียก

เสียงทักของยูโตะทำให้อูทากาตะสะดุ้งโหยง เขารีบก้มมองลงไปที่โคนต้นไม้ แม้ว่าเมื่อครู่เขาจะเหม่อลอยไปบ้าง...

แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่ายูโตะมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

อูทากาตะรีบกระโดดลงจากกิ่งไม้มายืนข้างกายยูโตะ แล้วเอ่ยทักทายด้วยความเคารพ:

“ท่านยูโตะ!”

ยูโตะพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ ด้วยความสงสัยและเอ่ยถาม: “แล้วเจ้าพวกนั้นหายไปไหนกันหมด?”

“ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ลานฝึกด้านหลังครับ”

อูทากาตะรู้ทันทีว่ายูโตะหมายถึงใคร จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ยูโตะพยักหน้าแล้วหันตัวจะเดินไปยังลานฝึก แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาหาอูทากาตะแล้วพูดว่า:

“ฝากดูแลเจ้านี่แป๊บนึงนะ”

พูดจบ ยูโตะก็คว้าเต่าขนาดเท่าฝ่ามือที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา แล้วโยนใส่ใส่มืออูทากาตะหน้าตาเฉย

อูทากาตะยืนงงเป็นไก่ตาแตก รีบยื่นมือข้างหนึ่งออกไปรับเต่าที่ลอยมา แต่ทว่า... วินาทีที่มือของอูทากาตะสัมผัสโดนตัวเต่า

สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที จากที่ใช้มือเดียวรับ เขารีบประคองด้วยสองมือสุดแรงจนตัวโก่งงอลงไปตามน้ำหนัก

หนักชะมัด!!

ตัวแค่ฝ่ามือ แต่น้ำหนักกลับมหาศาลเกินจินตนาการ

“นี่มันตัวอะไรครับเนี่ย?” น้ำหนักที่กดทับทำเอาหน้าของอูทากาตะแดงก่ำจนต้องเอ่ยถาม

แต่ยูโตะไม่ทันได้เห็นใบหน้าแดงๆ ของอูทากาตะ เพราะทันทีที่โยนเต่าไปให้ เขาก็เดินหันหลังมุ่งหน้าไปยังลานฝึกเรียบร้อยแล้ว

“สามหาง”

เสียงตอบเรียบๆ ลอยเข้าหูอูทากาตะ

สำหรับยูโตะแล้ว สามหางเปรียบเสมือนแบตเตอรี่สำรอง และในเมื่อเจ้าสามหางยอมคุยรู้เรื่อง ยูโตะก็ขี้เกียจเกินกว่าจะดูดกลืนมันเข้าร่าง

อีกอย่าง การแบกรับจิตสำนึกของสิ่งมีชีวิตอื่นไว้ในตัวก็เป็นเรื่องชวนอึดอัดพิลึกสำหรับยูโตะ

ในมุมมองของเขา การให้สามหางเกาะบนไหล่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการดูดซับเข้าร่างกาย

เพราะสัตว์หางก็คือก้อนพลังงาน ตราบใดที่มันอยู่บนไหล่ ยูโตะจะดูดซับมันเมื่อไหร่ก็ได้

ในทางกลับกัน เมื่อได้ยินคำตอบของยูโตะ...

อูทากาตะก้มมองเต่าขนาดเท่าฝ่ามือในมือตัวเอง ร่างกายพลันแข็งทื่อ เหงื่อเย็นไหลพรากทั่วแผ่นหลังในพริบตา

ราวกับสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของยูโตะหายไปแล้ว ไอโซบุที่เคยสงบเสงี่ยมก็ค่อยๆ ชูหัวอันหยิ่งผยองขึ้นมา มองอูทากาตะด้วยสายตาเหยียดหยาม: “ไอ้หนู วางชั้นลงซะ”

อูทากาตะตัวสั่นเทิ้ม รีบวางสามหางลงกับพื้นพร้อมหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แม้จะตัวแค่ฝ่ามือ แต่มันหนักอึ้งจนน่ากลัว

นี่คือสามหางในตำนาน... ถึงแม้อูทากาตะจะเป็นร่างสถิต แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่หวาดกลัวสัตว์หางตัวอื่น

เมื่อได้ลงมาแตะพื้น ไอโซบุก็แสดงสีหน้าพอใจ มันเหลือบมองอูทากาตะแวบหนึ่ง ก่อนที่ประกายความประหลาดใจจะฉายชัดในแววตา

มันคาดไม่ถึงเลยว่าไอ้หนูนี่จะเป็นร่างสถิตของไซเคน

บางที ชั้นอาจจะทักทายไซเคนได้บ้างล่ะนะ ไอโซบุคิดอย่างเจ้าเล่ห์

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═ โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═