ยอดอาจารย์มหาเมตตา บทที่ 981 การตัดสินเต๋าสวรรค์ปะทะหนึ่งกระบี่แยกโลกา

"หยุดเขา!" กระบี่ทั้งแปดนี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เซียวจิ่นเสอ แต่อยู่ที่หลานซาน อีกห้าคนที่อยู่ตรงนั้นสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลิงเทียนฟันกระบี่ของเขาออกไปทันทีและตะโกนอย่างเย็นชา

ในขณะนี้ พวกเขาได้วางเดิมพันทั้งหมดไว้ที่หลานซานแล้ว ตราบใดที่หลานซานสามารถไขความลับของเขตแดนกระบี่ได้ พวกเขาก็มีโอกาสที่จะถอดรหัสมัน

เหตุบังเอิญไม่ได้รับอนุญาตอย่างแน่นอน

ทั้งสี่โจมตีพร้อมกัน หนึ่งในนั้นสกัดกั้นกระบี่สองเล่มเพื่อป้องกันหลานซาน

มีเพียงเซียวจิ่นเสอเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ตรงจุดนั้นเพราะเขาซึ่งเป็นนักดาบที่ไม่มีใครเทียบได้ รู้ดีว่ากระบี่ทั้งแปดเล่มนี้ไม่ใช่วิชากระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของเย่ชิว

ใช่!

ความตื่นตัวโดยกำเนิดของอัจฉริยะของเต๋ากระบี่บอกเขาว่าจริงๆ แล้วของการเคลื่อนไหวอันทรงพลังของเย่ชิวไม่ใช่การโจมตีแปดครั้ง แต่เป็นการโจมตีหลังจากแปดการโจมตี

"ตรงนี้!"

ก่อนที่คนทั้งสี่ที่อยู่ข้างหน้าเขาจะชื่นชมยินดีที่พวกเขาสกัดกั้นกระบี่ทั้งแปดได้สำเร็จ พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าพลังแห่งกฎอันแปลกประหลาดกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในบริเวณโดยรอบ ในความมืด ราวกับว่าพวกเขาถูกแยกออกจากทุกสิ่งในโลกภายนอก พวกเขาทั้งสี่ตกตะลึงทันที

"แย่แล้ว!" เย่ฉิงซวนเป็นคนแรกที่โต้ตอบ ด้วยความช่วยเหลือจากหม้อหมื่นฉี เขารู้สึกถึงปราณกระบี่แล่นผ่านเขาอย่างคลุมเครือและบินไปทางหลานซาน เขาต้องการจะหยุดมัน แต่ก็สายเกินไป ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แต่หลิงเทียนและคนอื่นๆ ก็มาไม่ทันเช่นกัน

มีบางอย่างผิดปกติ! ความคิดนี้แวบขึ้นมาในใจพวกเขาทันที โดยไม่คาดคิด หลังจากเงียบไปนาน เซียวจิ่นเสอที่ถูกลืมก็เผยให้เห็นรอยยิ้มมาร

"ฮ่าฮ่า! **ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง? ช่างน่าเสียดาย! เจ้าค่อนข้างเจ้าเล่ห์ แต่เจ้าโชคไม่ดีเอาเสียที่ได้พบกับข้า" เซียวจิ่นเสอพูดอย่างมั่นใจ ถ้าเป็นคนอื่น พวกเขาอาจจะติดกับดักของเย่ชิวจริงๆ

การเคลื่อนไหวครั้งนี้ดีมาก อีกสี่คนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ตกหลุมพรางมัน น่าเสียดาย ในฐานะอัจฉริยะของเต๋ากระบี่ เขามองความคิดของเย่ชิวทะลุมานานแล้ว หากว่าเขาอยู่ในตำแหน่งเย่ชิวก็ตาม เขาก็จะยังทำเช่นนี้

นี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนในเต๋ากระบี่ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเย่ชิว ดังนั้น เขาจึงเดิมพันได้ถูกต้อง! ฉับพลัน ดวงตาของเซียวจิ่นเสอก็เปลี่ยนไป และเจตนากระบี่สังหารอันน่าสะพรึงกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ก็ปะทุขึ้นทันที

"เฮือก… "

"นี่อาจเป็นกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในตำนานของเต๋าสวรรค์ การตัดสินเต๋าสวรรค์?"

เซียวจิ่นเสอถือกระบี่ของเขาด้วยมือเดียว ด้วยการยกมือขึ้น เจตนากระบี่นับพันควบแน่นอยู่บนท้องฟ้า ปิดผนึกสนามรบทั้งหมดราวกับเทพ ในท้องฟ้า มันค่อยๆ รวมตัวกันเป็นร่างที่แท้จริงที่ว่างเปล่าซึ่งดูถูกสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

การตัดสินเต๋าสวรรค์! มันเป็นความลึกซึ้งที่แข็งแกร่งที่สุดของวิชากระบี่เต๋าสวรรค์ มันยังเป็นเต๋าที่เซียวจิ่นเสอศึกษาอย่างอุตสาหะมาหลายปีและหมกมุ่นอยู่กับมัน

เพื่อที่จะเข้าใจความลึกซึ้งของกระบี่เต๋าสวรรค์นี้ เขาต้องอยู่ในปิดด่านมาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว เป็นตัวตนที่สะดุดตาที่สุดเมื่อมันถูกถอด ออกจากปลอกในวันนี้

"ฮ่าฮ่า ดี! เยี่ยมมาก ใครสามารถแข่งขันกับการตัดสินเต๋าสวรรค์ได้? ภายใต้พลังกระบี่ของเต๋าสวรรค์ ทุกอย่างก็เหมือนมด ผู้ที่ซ่อนตัวไม่สามารถหนีจากการตัดสินของเต๋าสวรรค์ได้" ทันทีที่กระบี่นี้ปรากฏขึ้น นักพรตเทียนเฟิงก็ตบต้นขาของเขา ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นชัยชนะได้ในสายตา

เย่ชิว โอ้เย่ชิว เจ้าไม่คิดว่าเจ้าก้าวหน้าและอยู่ยงคงกระพันหรือ? เจ้าควรจัดการกับการตัดสินเต๋าสวรรค์อย่างไร?

หลานหวังชวนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขากังวลมาก เขาไม่ได้กังวลว่ากระบี่ของเซียวจิ่นเสอจะสามารถเอาชนะเย่ชิวได้หรือไม่ แต่กังวลสถานะปัจจุบันของหลานซาน

ทันทีที่อีกด้านของหวังชวนเปิด เขาได้เข้าสู่โลกภายในของเขตแดนกระบี่ภายนอกได้สำเร็จเพื่อวิเคราะห์กฎมหาเต๋าและพยายามหลอมรวมด้วยเคล็ดวิชาของตนเอง

ในขณะที่ทุกคนยังคงทำงานอย่างหนักเพื่อเอาชนะเย่ชิว เขาได้เริ่มพยายามหลอมรวมกับหวังชวนมหาเต๋าและเข้าใจขอบเขตหวังชวนของตนเองแล้ว ในฐานะอาจารย์ของหลานซาน หลานหวังชวนจะไม่รู้ความคิดของศิษย์ของเขาได้อย่างไร? เขาเป็นกังวล และฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่ออย่างไม่มีใครเทียบได้

"การตัดสินเต๋าสวรรค์!"

เซียวจิ่นเสอฟาดฟันกระบี่ออกไป ในขณะนั้น ทั้งสถานที่ก็ปะทุขึ้น พลังของกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวนั้นใกล้เคียงกับพลังของเหนือขอบเขตปลิดเต๋า แม้แต่นักพรตเทียนเฟิงก็ไม่กล้าบอกว่าเขาสามารถหนีรอดจากกระบี่นี้ได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

จะเห็นได้ว่ากระบี่ของเซียวจิ่นเสอน่ากลัวเพียงใด

อย่าประมาทอัจฉริยะเหล่านี้ และอย่าประเมินความแข็งแกร่งของพวกเขาด้วยการบ่มเพาะ การปะทุที่ปลายถนนมันเกินจินตนาการไปมาก

กระบี่ที่น่าตกตะลึงถูกฟันออกไป มารบนท้องฟ้าตามติดการร่ายรำของเซียวจิ่นเสอและฟาดลงอย่างดุร้าย

"หืม?" เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อยและจ้องมองไปที่เงายักษ์ที่มีร่างราวกับเทพเจ้า เขาตกอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง "เต๋าสวรรค์! กระบี่ไร้ใจใช้ชื่อของเต๋าสวรรค์ในการพิพากษา พลังของมันไม่เล็กจริงๆ "

เย่ชิวส่ายหัว ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ประเมินคนอื่นต่ำไป เคล็ดวิชาเต๋าสวรรค์ที่นักพรตเทียนเฟิงเข้าใจอย่างอุตสาหะมานับหมื่นปีจะง่ายดายขนาดนี้ได้อย่างไร?

เนื่องจากเชี่ยวชาญกฎเต๋าสวรรค์มากกว่า จึงไม่สามารถประมาทความแข็งแกร่งของเซียวจิ่นเสอได้ อาจกล่าวได้ว่าหากไม่มีเย่ชิว เซียวจิ่นเสอคงจะชนะงานชุมนุมเยียวยาสวรรค์ในปีนี้ได้สำเร็จอย่างแน่นอน

สิ่งเดียวที่อาจเป็นภัยคุกคามได้น่าจะเป็นหลานซาน ซึ่งยังไม่ได้เปิดเผยความแข็งแกร่งของตนเอง น่าเสียดาย ที่สวรรค์ไม่ได้อยู่รอบๆ ! แม้ว่าเซียวจิ่นเสอจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ไร้ประโยชน์

เย่ชิวรู้สึกเสียใจเล็กน้อยด้วยซ้ำ ไม่มีทางเลือก! พรสวรรค์ของเจ้ายอดเยี่ยมมาก แต่ใครบอกให้เจ้าเจอคนโกง?

"การตัดสินเต๋าสวรรค์หรือ? ฮ่าฮ่า ข้าจะใช้กระบี่นี้เพื่อแข่งขันกับเจ้า" ด้วยรอยยิ้มจางๆ เย่ชิวเพิกเฉยต่อกระบี่ที่ซ่อนอยู่ซึ่งถูกทำลายโดยกระบี่ของเซียวจิ่นเสอ ด้วยการยกมือขึ้น บริเวณโดยรอบก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีเลือด

เจตนาสังหารอันเยือกเย็นนั้นเต็มท้องฟ้าในทันที ทำเอาตัวสั่นไปทีเดียว

"กลิ่นอายความโหดเหี้ยม?" สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าเจตนาสังหารที่น่าตกตะลึงกำลังกลืนกินปราณเซียนของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา มันเป็นการรุกรานอย่างมาก "เคล็ดวิชากระบี่นี่มันอะไรกัน?"

ไม่มีใครเคยเห็นเคล็ดวิชากระบี่แปลกๆ เช่นนี้มาก่อน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล ทันใดนั้น ลมแรงก็พัดมา และหมอกเลือดก็รุนแรงยิ่งขึ้น บนท้องฟ้า พลังแห่งกฎลดลงทีละน้อย

"แย่แล้ว!" ทุกคนตกตะลึงและตระหนักว่าค่ายกลของพวกเขาถูกรบกวนโดยสิ้นเชิง เย่ชิวแยกพวกเขาออกได้อย่างง่ายดายและตัดเป็นพื้นที่อิสระต่างๆ

"บัดซบ!" เย่ฉิงซวนสาปแช่ง เขารู้สึกได้ว่าเพื่อนร่วมกลุ่มอยู่ข้างๆ แต่เขามองไม่เห็นพวกเขา

สถานการณ์กะทันหันนี้ทำให้ทุกคนไม่ระวังตัว พวกเขาสับสนและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ศิษย์พี่หญิง นี่มันการเคลื่อนไหวอะไรกัน? มันดูทรงพลังมาก" หลิงหลงก็ถามอย่างสงสัยเช่นกัน นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกระบี่ และคนที่อยู่บนอัฒจันทร์ที่รู้เกี่ยวกับกระบี่มากที่สุดก็คือหลินชิงจู้อย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เพียงแต่นางรู้จักกระบี่เท่านั้น แต่นางยังสืบทอดเต๋ากระบี่ของเย่ชิวทั้งหมดอีกด้วย ไม่มีใครรู้จักเคล็ดวิชากระบี่ใดดีไปกว่านาง ในช่วงเวลานั้น ทุกคนมองไปที่หลินชิงจู้ นางขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากผ่านไปนาน นางก็ค่อยๆ พูด "หนึ่งกระบี่แยกโลกา!"

"อะไรนะ! นี่คือเคล็ดวิชากระบี่อะไร? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน?"

"นั่นคือเคล็ดวิชามหาเซียนงั้นหรือ?"

ทุกคนต่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเคล็ดวิชากระบี่นี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เท่าที่พวกเขารู้ เย่ชิวน่าจะเก่งเคล็ดวิชากระบี่พงไพรมากที่สุดไม่ใช่หรือ?

เหตุใดเขาถึงใช้เคล็ดวิชากระบี่นี้ซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน?

(**สำนวน ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง หมายความว่า ผู้ที่ไร้วิสัยทัศน์ มักเล็งผลระยะสั้นโดยไม่ระวังว่าจะมีผลร้ายในระยะยาวรออยู่)

-----------------------------------------

ต้องขออภัยที่เมื่อวานมาลงไม่ทันนะครับ วันเสาร์เข้ากรุงเทพแล้วกลับมาดึกมากครับ