vi 7

“ฮาคิ?” โซโลมองเขาด้วยสายตาฉงน

“ฮาคิเป็นระบบพลังที่ชั้นเองก็ยังไม่เข้าใจดีนัก รู้แค่ว่ามันมีอยู่ แต่ไม่รู้วิธีฝึกเลย ยกเว้นอยู่แบบเดียว ซึ่งอาจต้องใช้เวลาฝึกถึงหนึ่งปี”

“ถ้ามีฮาคิ นายจะโจมตีผู้ใช้ผลปีศาจได้ทุกคน รู้จักโกลด์ โรเจอร์ไหม? แล้วรู้จักพลเรือโทการ์ป วีรบุรุษแห่งทหารเรือรึเปล่า?” เลียมถามขึ้น

ทันทีที่ถาม ลูฟี่ก็สั่นเล็กน้อย เหงื่อผุดเต็มใบหน้า

“หือ ลูฟี่ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” โซโลหันไปถาม

“ม-ไม่มีอะไร!” ลูฟี่ส่ายหัวทั้งยังโบกมือไปมา

“ชั้นรู้จักพวกเขานะ แล้วไงต่อ?” นามิถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“โลกนี้มีโจรสลัดที่ถือครองผลปีศาจระดับทำลายโลก ผลที่ดูดกลืนวิญญาณ หรือแม้กระทั่งผลที่ทำให้กลายเป็นมังกร และผลปีศาจเหล่านี้อยู่ในมือของบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก”

“แต่ในช่วงรุ่งเรือง พลเรือโทการ์ปกับโกลด์ โรเจอร์ยังแข็งแกร่งกว่าคนเหล่านั้น ทั้งที่ไม่มีพลังจากผลปีศาจเลย นั่นแหละคือพลังของฮาคิ เข้าใจหรือยัง?” เลียมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งสามคนก็เบิกตากว้าง

“โซโล นายออกเรือมาก็เพื่อเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใช่ไหม?” เลียมหันไปถาม

โซโลพยักหน้า ดวงตาเริ่มจริงจังขึ้น

“นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกตอนนี้สามารถต่อกรกับพวกนั้นได้เลย ชั้นไม่แน่ใจว่าเขาจะแพ้หรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ เขาต่อสู้ได้แน่นอน ชั้นไม่ได้อยากบั่นทอนกำลังใจนาย แต่ระหว่างนายกับเขาตอนนี้...ช่องว่างมันมากขนาดนี้เลย”

เลียมพูดพลางวางมือลงบนเรืออีกข้างหนึ่งชูขึ้นเหนือหัว

โซโลเบิกตาโพลง

“เป็นไปไม่ได้! จะมีช่องว่างขนาดนั้นได้ยังไง!” เขาตะโกนลั่น

เลียมปรบมือเบา ๆ แล้วพูด “นั่นแหละ นายยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฮาคิเลย ผลปีศาจก็ช่วยเพิ่มพลังได้จริง แต่ฮาคิน่ะ...มันยกระดับทุกอย่างขึ้นอีกขั้นหนึ่งเลยนะ”

“ถ้าให้อธิบายง่าย ๆ ก็คิดว่า พลังเต็มที่ของนายคือคนที่ใช้ฮาคิ ส่วนนามิคือคนที่ไม่มีฮาคิเลย”

“แต่ไม่ได้หมายความว่านายไม่ควรสู้เขานะ จริง ๆ แล้วชั้นอยากให้นายสู้ จะได้รู้ว่าความต่างระหว่างพวกนายอยู่ตรงไหน...แต่…”

“แต่?” โซโลถาม

“เขาอาจฆ่านายได้เลยก็ได้น่ะสิ” เลียมถอนหายใจแล้วตอบ

เมื่อลูฟี่กับนามิได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยน ลูฟี่ยังคงนิ่ง แต่ นามิกลับตกใจสุดขีด

“นายไม่ได้จะไปสู้กับเขาเร็ว ๆ นี้ใช่ไหม?” เธอถามเสียงสั่น

โซโลหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ตอบ แต่สุดท้ายก็ลืมตาแล้วพูดว่า

“ชั้นออกเรือมาก็เพื่อสานฝัน ถ้าชั้นตาย ก็ถือเป็นความผิดของตัวเอง ยังไงชั้นก็จะสู้! อยากรู้ว่าช่องว่างของพวกเราห่างกันแค่ไหน!”

หน้าจริงจังของเลียมเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เขาหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ชั้นรู้อยู่แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้ นายมันโคตรเท่!”

“อย่ามาชมเขาเลย! เขากำลังจะโยนชีวิตทิ้งต่างหาก!” นามิหันไปตะโกนใส่เลียม

“ใจเย็นสิ! กัปตันของพวกเราก็เคยพูดไว้ใช่ไหม? ถ้าอยากรับมือกับโจรสลัด นายต้องยอมรับความตายได้ตลอดเวลา ไม่ว่าตัวเองจะเป็นโจรสลัด หรือแค่รับมือกับพวกโจรสลัด ถ้ายังไม่พร้อมตาย ก็ไม่มีวันชนะพวกมันได้หรอก” เลียมพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่

ตึก!

นามิทรุดลงคุกเข่าเงียบ ทุกคนมองเธอ แต่ไม่มีใครพูดอะไร จนเลียมเปิดปาก

“แต่ก็ไม่ได้แปลว่านายจะต้องตายจริง ๆ นะ หมายถึง...กับกัปตันแบบเขา แล้วก็นักดาบแบบเขา ชั้นว่าอย่างน้อยในทะเลอีสต์บลู เรารอดได้แน่ เพราะไม่มีใครโค่นสองคนนั้นได้ ยกเว้น...คน ๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นทหารเรือ”

นามิเงยหน้าขึ้นถาม “นายรู้อะไรเยอะจัง นายเคยเป็นใครมาก่อนกันแน่?”

เลียมยิ้มและตอบว่า “ก็เคยบอกแล้วไง ว่าชั้นมันพวกช่างรู้ ชั้นรวบรวมข้อมูลมาเยอะ ทั้งนักล่าค่าหัวโซโล แล้วก็ลูฟี่ หมวกฟาง”

“แล้วนายรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเราบ้าง?” โซโลถามต่อ ด้วยแววตาอยากรู้ เขาเริ่มรู้สึกว่าเลียมมีความลับมากกว่าที่เห็น

“ก็รู้พอควร แต่ก็เท่าที่พอจะหาข้อมูลได้นั่นแหละ อย่างนาย ชั้นรู้ว่าเป้าหมายคือล้ม ‘นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก’ แต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพ่อแม่เลย”

“ส่วนกัปตันของพวกเรา ชั้นรู้เรื่องครอบครัวของเขา แต่ก็แค่ชื่อ กับพลังของพวกเขาแค่นั้นเอง” เลียมตอบ

โซโลกับนามิหันไปมองลูฟี่ด้วยสายตาเคลือบแคลง แต่เจ้าตัวก็หันหลังและผิวปากเฉไฉ พวกเขาจึงหันความสนใจกลับไปหาเลียม โดยเฉพาะนามิ หัวใจเธอเต้นแรงอย่างประหลาด

“ว่าแต่ ชั้นยังไม่ได้พูดถึง ‘ผลปีศาจสายโซออน’ เลย ผลนี้แตกต่างจากอีกสองแบบตรงที่ผู้ใช้จะได้รับพละกำลังมหาศาลตั้งแต่ต้นโดยไม่ต้องฝึกอะไรเลย แถมยังสามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ได้อีก”

“สายโซออนแบ่งเป็นสามระดับ — ปกติ, โบราณ, และตำนาน แบบปกติน่ะหาได้ทั่วไป ส่วนแบบโบราณจะหายากหน่อย และมีพลังของสัตว์ยุคก่อนประวัติศาสตร์”

“แต่ถ้าเป็นแบบตำนาน ก็จะมีพลังของสัตว์ในเทพนิยาย เช่น ‘มังกร’ ที่พูดถึงก่อนหน้านี้ ผลปีศาจในอีสต์บลูอาจไม่มาก แต่ถ้าไปแกรนด์ไลน์ล่ะก็...มีเกลื่อน” เลียมอธิบายแล้วก็เงียบไป

“โฮ่! ฟังแล้วชั้นอยากเจอกับพวกนั้นไว ๆ เลย นายว่าไงโซโล?” ลูฟี่ตะโกนด้วยแววตาตื่นเต้น

“ฟังดูน่าสนุกดีนะ” โซโลยิ้ม

“ไม่มีอะไรสนุกเลยสักนิด!” นามิตะโกนกลับ แต่ก็รีบหันกลับไปมองเลียม เธอแอบคาดหวังว่าเขาจะเปิดเผยเรื่องของเธอบ้าง...แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย

แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อว่าเขาไม่รู้อะไร โดยเฉพาะหลังจากที่เขารู้เรื่องทั้งหมดนี่ เธอจึงเริ่มสับสน และตัดสินใจว่าต้องถามเขาทีหลัง

แต่เธอก็ยังมีคำถามอีกข้อหนึ่งในใจ

“เลียม นายตัวก็เล็ก พละกำลังก็ไม่มี แล้วรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน?”

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย แม้แต่โซโลกับลูฟี่ก็มองมาด้วยความอยากรู้

เลียมยิ้มกว้างแล้วถามกลับว่า “รู้จัก บิ๊กนิวส์ มอร์แกน มั้ย?”

“ใคร?” นามิขมวดคิ้ว

“หนังสือพิมพ์ที่เธออ่าน กับพวกนกที่เอาข่าวมาส่งน่ะ ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของเขา มอร์แกนคือคนที่ทำให้โกลด์ โรเจอร์กลายเป็น ‘ราชาโจรสลัด’” เลียมพูดอย่างลึกลับ

“อะไรนะ?” ทั้งสามคนพูดพร้อมกันอย่างตกใจ

เลียมกลอกตาแล้วพูดต่อ “ทำไมคนถึงเรียกโรเจอร์ว่า ‘ราชาโจรสลัด’ ล่ะ? เพราะมันมีตำแหน่งนี้อยู่ก่อนงั้นเหรอ? ไม่ใช่! มอร์แกนเป็นคนตั้งชื่อนี้หลังจากเขาได้วันพีซต่างหาก”

“ก่อนจะมาอีสต์บลู ชั้นเคยทำงานให้เขา มันเป็นชีวิตที่มีความสุขเลยนะ ข่าวจะมาหาเรา แล้วเราก็แค่จัดเรียง พิมพ์ลงหนังสือพิมพ์”

“แน่นอนว่าเนื้อหาทั้งหมดถูกรัฐบาลโลกควบคุมหมด อยากให้ลงอะไรก็ต้องลง ไม่อยากให้ลงอะไรก็ต้องลบ”

“แต่ มอร์แกนไม่ใช่คนที่จะปล่อยข่าวตื่นเต้นให้หายไปได้ง่าย ๆ ชั้นก็เริ่มรู้แล้วว่า ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป รัฐบาลอาจจะเล่นงานเราแน่ และก็รู้อยู่แล้วว่าชั้นอ่อนแอแค่ไหน”

“ชั้นเลยลาออก แล้วด้วยความช่วยเหลือของเขา ชั้นก็มายังทะเลที่อ่อนแอที่สุดในโลก — อีสต์บลู”

“แต่ชั้นยังอยากผจญภัย ยังอยากฝึกให้แข็งแกร่งขึ้น แล้วจะมีวิธีไหนดีกว่าไปร่วมทีมกับคนที่แข็งแกร่งที่สุดในอีสต์บลูล่ะ ทั้งได้เวลา ทั้งได้การผจญภัยแบบสนุก ๆ ชั้นเลยเข้าร่วมกับลูฟี่”

เลียมแต่งเรื่องโกหกในหัวไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่เข้าร่วมกลุ่มหมวกฟาง เพราะในฐานะคนที่รู้เรื่องอนาคต เขาไม่อาจเก็บความลับเงียบตลอดเวลาได้

งั้นก็สร้างภูมิหลังที่ไม่มีใครตรวจสอบได้ไปเลยจะดีกว่า

“ไม่แปลกใจเลยที่นายรู้เยอะ นายทำงานกับองค์กรใหญ่ขนาดนั้น แต่...มันจริงเหรอเลียม? รัฐบาลเปลี่ยนข้อมูลที่เราได้รับจริง ๆ เหรอ?” นามิถาม

เลียมพยักหน้าแล้วพูดว่า “ไม่รู้เหรอว่า โกลด์ โรเจอร์จริง ๆ แล้วชื่อ โกล ดี. โรเจอร์ ชั้นไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับตัวอักษร D หรอก แต่ได้ยินมาว่า พวกที่มี D คือ ‘ศัตรูของพระเจ้า’...แน่นอนว่าหมายถึงรัฐบาลโลก”

“งั้น...ลูฟี่?” นามิกับโซโลหันไปมองเขาด้วยความสับสน

เลียมยิ้มและยักไหล่ “ก็แค่ข่าวลือน่ะ ไม่มีพระเจ้าอยู่ในโลกนี้หรอก...ถึงกัปตันของเราจะพิเศษก็ตามที”

“ไอ้พิเศษบ้าอะไรเล่า!” นามิกับโซโลโวยขึ้นพร้อมกัน

จบตอน