บทที่ 250 สุขสันต์วันเกิด

เจียงเฝ่ยเดินเข้าไปในเล้าไก่ นึกว่าลูกไก่ร้องเพราะตกใจเสียงวัวกับแพะ แต่กลับเห็นพี่ใหญ่ พี่รอง น้องสาม รุมล้อมรังฟางอยู่

ในรังมีไข่ไก่หนึ่งฟอง

ที่พื้นไม่ไกลกัน มีไข่อีกสิบกว่าฟอง

"กุ๊ก กุ๊ก!" น้องสามร้องเรียกเจียงเฝ่ย แล้วก้มลงใช้จงอยปากเขี่ยไข่ในรังเบาๆ เหมือนจะให้เธอมาดู

พอเดาได้ลางๆ เจียงเฝ่ยหยิบไฟฉายมาส่องไข่

เป็นไปตามคาด ไข่มีเชื้อ

ส่วน 12 ฟองที่พื้นเป็นไข่ธรรมดา

แค่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ

"น้องสามเก่งมาก!"

เจียงเฝ่ยลูบหัวน้องสามที่ชูคออย่างภูมิใจ แล้วนำไข่มีเชื้อไปใส่ตู้ฟักในโรงเรือน

น้องสามเป็นแม่มือใหม่ ไร้ประสบการณ์ ขืนปล่อยให้ฟักในเล้าไก่ เดี๋ยวจะเผลอเหยียบแตกซะเปล่าๆ

ในที่สุดก็จะได้ทดสอบสักทีว่า ลูกสัตว์ที่เกิดจากสัตว์เลี้ยง จะนับรวมในโควตาเลี้ยงสัตว์ของซูเปอร์มาร์เก็ตไหม

เติมอาหารและน้ำพุให้ไก่ ห่าน กระต่าย วัว แพะ เสร็จ เจียงเฝ่ยถึงไปเลือกของขวัญในโกดัง

และเก็บไข่ธรรมดาไว้บนชั้นวางของ เก็บไว้กินวันหลัง

หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงใบเล็กออกมา เจียงเฝ่ยเดินไปที่โซนเครื่องประดับ เลือกเพชรที่ซูหลิวหย่วนชอบใส่ลงไป

เพชรสีใส สีแดง สีน้ำเงิน สีเหลือง สีม่วง จัดไปให้ครบทุกสี

แต่ละเม็ดหนัก 5 กะรัตขึ้นไป

กล่องเล็กใส่ได้ 6 เม็ดพอดี ขอให้ซูหลิวหย่วนราบรื่นทุกประการ

ส่วนของขวัญลู่ยู่... เจียงเฝ่ยคิดหนัก

เพื่อนร่วมทีมไม่มีของที่ชอบเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะไม่มีความต้องการอะไร อาวุธก็เคยให้ไปแล้ว

งั้นให้เค้กวันเกิดแล้วกัน

ตัดสินใจได้ เจียงเฝ่ยออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เข้าครัวที่วิลล่า

เริ่มจากนำไข่ไก่ แป้งเค้ก แป้งข้าวโพด นมจืด น้ำมันข้าวโพด น้ำตาลทรายละเอียด ออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต

วัตถุดิบพวกนี้สำหรับทำเนื้อเค้กชิฟฟ่อน

คนเยอะ เจียงเฝ่ยตั้งใจจะทำเค้กสองชั้นขนาด 14 นิ้ว

โซนนมและไข่ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีวิปปิ้งครีมแท้ ตีขึ้นฟูแล้วเอามาแต่งหน้าเค้กได้เลย

วุ่นวายอยู่ค่อนบ่าย เจียงเฝ่ยนำเค้กที่ทำเสร็จไปแช่ตู้เย็นในโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

เผลอแป๊บเดียว ก็ถึงเที่ยงวันศุกร์

ลุงหลิวอุ้มกล่องกระดาษใบใหญ่มาที่วิลล่าหมายเลข 11

ในกล่องมีป้ายอวยพรวันเกิดสีสันสดใส ไฟประดับ สายไฟจิ๋ว ที่สูบลม ลูกโป่งสีโมแรนดีหลายถุง พลุกระดาษ กล้องโพลารอยด์ และฟิล์ม

"คุณเจียงครับ นี่เป็นของตกแต่งปาร์ตี้ที่นายน้อยให้เอามาส่งครับ"

"นายน้อยติดธุระวันนี้ มาร่วมงานวันเกิดคุณซูกับคุณลู่ไม่ได้ ท่านฝากบอกว่าขอให้สนุกนะครับ"

"ฝากขอบคุณนายน้อยด้วยนะคะ" เจียงเฝ่ยรับกล่องมาวางไว้ในบ้านก่อน

บ่ายสี่โมงเย็น พวกซูหลิวหย่วนเลิกงานก่อนเวลา ขับรถกลับมา

รวมถึงหลิงเจ้าหรุย เซียวชูเซี่ย และแม่เซียว

เจียงเฝ่ยขอกุญแจบ้านลู่ยู่ไว้ตั้งแต่เช้า ทุกคนจึงถือของขวัญและของตกแต่งไปที่วิลล่าหมายเลข 10 เพื่อจัดสถานที่

หลิงเจ้าหรุยนำดอกกุหลาบแดงสด 14 ดอก และดอกยิปโซแห้งช่อใหญ่หลากสี 10 ช่อมาด้วย

"พี่เจียง ป้าเฉา น้าเซียว ชูเซี่ย กุหลาบสี่ดอกนี้ผมให้พวกพี่ครับ"

"เอากลับไปใส่แจกัน อยู่ได้ประมาณสิบวัน หรือจะแขวนกลับหัวทำดอกไม้แห้งก็ได้ครับ"

เจียงเฝ่ยรับดอกกุหลาบด้วยความประหลาดใจ: "นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้รับดอกกุหลาบ"

เซียวชูเซี่ย: "ฉันก็เหมือนกัน ขอบใจนะเจ้าหรุย!"

เฉาซิ่วหงและแม่เซียวยิ้มแก้มปริ

"ไม่นึกว่าอายุป่านนี้แล้ว จะยังมีคนให้ดอกไม้"

หลิงเจ้าหรุยเกาหัวแก้เขิน ปากหวาน: "ดอกไม้สวยๆ ก็ต้องคู่กับคนสวยสิครับ"

ซูหลิวหย่วนแซว: "แล้วคนหล่อไม่คู่ควรเหรอ?"

เจียงเสี่ยวสือเลียนแบบซูหลิวหย่วน: "เด็กก็ไม่คู่ควรเหรอฮะ?"

"ไว้ผมได้เงินเดือนเต็มเดือนเมื่อไหร่ มีให้ทุกคนแน่นอนครับ" หลิงเจ้าหรุยรับปาก

เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงกว่าลู่ยู่จะเลิกงาน ทุกคนเลิกแกล้งหลิงเจ้าหรุย เริ่มจัดห้องนั่งเล่น

เจียงเฝ่ยกลับบ้านไปเตรียมมื้อเย็น เก็บดอกกุหลาบเข้าตู้แช่ในซูเปอร์มาร์เก็ตกันเหี่ยว

ทุ่มตรง ลู่ยู่เลิกงานเดินออกจากศูนย์กู้ภัย ก็เห็นกู้หยุนซานยืนรออยู่ที่รถ

"พี่กู้มาได้ไงครับ?"

"นายลืมอีกแล้วสินะว่าวันนี้วันอะไร" กู้หยุนซานยิ้ม ยัดถุงใส่มือลู่ยู่

"สุขสันต์วันเกิดนะ เสี่ยวอวี่"

"กล่องสีเทาข้างในของนาย กล่องสีฟ้าของหลิวหย่วน"

"คนละสองกล่อง กล่องหนึ่งเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังปีที่แล้ว"

ลู่ยู่ชะงัก เพิ่งนึกได้ว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง

เขาถูกพ่อแม่ทิ้งไว้ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เกิด เลยไม่อินกับวันเกิดหรือเทศกาลครอบครัว

ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวหย่วนลากไปฉลองทุกปี และพี่กู้จำได้ส่งของขวัญให้ เขาคงไม่สนใจวันนี้เลย

"ขอบคุณครับพี่กู้ ไปกินข้าวเย็นที่บ้านผมไหมครับ?"

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับชางไห่แล้ว มาเมืองหลวงรอบนี้เสียเวลาไปเยอะ"

เพื่อจะมอบของขวัญให้ลู่ยู่ในวันเกิด กู้หยุนซานถึงยอมอยู่ต่ออีกหลายวัน

เพราะไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่

เสียดายที่ทางเมืองใต้ดินเร่งยิกๆ งานกองพะเนินรอให้เขาไปจัดการ ไม่งั้นคงอยู่รอฉลองวันเกิดหลิวหย่วนต่อแล้วค่อยกลับ

กู้หยุนซานตบไหล่ลู่ยู่ แววตาเปี่ยมความเมตตา: "ดูแลตัวเองดีๆ ถ้าอยู่เมืองหลวงไม่ไหว ก็กลับบ้านเราได้ตลอดนะ"

"ที่ที่มีฉันอยู่ คือบ้านของนายกับหลิวหย่วนเสมอ"

"เดินทางปลอดภัยครับ" ลู่ยู่กอดกู้หยุนซาน

พอกู้หยุนซานไปแล้ว ลู่ยู่ขึ้นรถแกะกล่องสีเทา

กล่องหนึ่งบรรจุปืนพกที่สร้างขึ้นอย่างประณีต

อีกกล่อง คือเข็มกลัดที่เขาเคยคืนให้องค์กรตอนลาออก

ด้านหน้าเป็นรูปหัวกะโหลกกับดอกลิลลี่ ด้านหลังสลักชื่อเขา

ทหารรับจ้างแห่งรัตติกาลทุกคนมีเข็มกลัดประจำตัว เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แสดงตัวตน

ในกล่องมีกระดาษโน้ตเล็กๆ——

【เก็บไว้เป็นที่ระลึก】

ลู่ยู่เก็บเข็มกลัดอย่างทะนุถนอม สตาร์ทรถขับกลับโซนวิลล่าเฟิงหลิน

ไปเอากุญแจคืนที่บ้านเจียงเฝ่ย ไขประตูวิลล่าหมายเลข 10 เข้าไป กำลังจะเปิดไฟ

ปัง!

ลู่ยู่ชักปืนที่เอวออกมาตามสัญชาตญาณ ไฟในห้องนั่งเล่นสว่างพรึ่บ

กระดาษสายรุ้งโปรยปรายลงมา

ซูหลิวหย่วนและคนอื่นๆ ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ในมือถือพลุกระดาษ ตะโกนพร้อมกัน:

"สุขสันต์วันเกิด——!"

วินาทีถัดมา พอเห็นปืนในมือลู่ยู่ ทุกคนก็หน้าเหวอ

เซียวชูเซี่ยพูดเสียงอ่อย: "พี่ลู่ พวกเราแค่แอบทำเซอร์ไพรส์ ไม่ถึงกับต้องยิงกันหรอกมั้งคะ..."

"ฉันนึกว่ามีคนบุกรุก" ลู่ยู่เก็บปืนอย่างเก้อเขิน

ทันใดนั้นเสียงร้องเพลงหวานใสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู~"

ลู่ยู่หันกลับไปมอง

เจียงเฝ่ยยืนอยู่ตรงบันได สองมือประคองเค้กสองชั้นก้อนโต

บนยอดเค้กปักเทียนไขสองเล่มที่จุดไฟสว่างไสว

แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าเธอ ดูอบอุ่นนุ่มนวล

เวลาเดียวกัน ทุกคนก็ร่วมร้องเพลงวันเกิด

หลิงเจ้าหรุยและเหยาจินสวมหมวกปาร์ตี้ให้ลู่ยู่และซูหลิวหย่วน พาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

บนพื้นเต็มไปด้วยลูกโป่งหลากสีและกลีบกุหลาบสดใส

โต๊ะกินข้าวถูกย้ายมากลางห้อง ด้านบนแขวนป้ายอวยพรวันเกิด

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศ และดอกยิปโซช่อใหญ่

ลู่ยู่ราวกับสมองหยุดทำงาน ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

จนกระทั่งเจียงเฝ่ยวางเค้กลงบนโต๊ะ

เสียงเพลงจบลง

"ลู่ยู่ ซูหลิวหย่วน อธิษฐานแล้วเป่าเทียนพร้อมกันเลย"

พูดจบ เจียงเฝ่ยก็ดึงลู่ยู่นั่งลง

ซูหลิวหย่วนบังคับวีลแชร์มาข้างๆ ลู่ยู่

ทั้งสองกุมมือประสานกันที่หน้าอก อธิษฐานในใจเหมือนกันว่า——

ขอให้เพื่อนๆ ปลอดภัยสุขภาพแข็งแรง และขอให้วันสิ้นโลกจบลงโดยเร็ว

ลู่ยู่และซูหลิวหย่วนเป่าเทียนดับ

"มา เจ้าภาพสองคนตัดเค้กเลย" เซียวชูเซี่ยส่งมีดให้ทั้งสองคน

ตัดแบ่ง 10 ชิ้น ซูหลิวหย่วนนั่งวีลแชร์ไม่สะดวกเดินแจก ลู่ยู่จึงลุกขึ้นเดินแจกให้ทุกคน

เจียงเฝ่ยทำเค้กครีมธรรมดา มีแค่ชั้นบนสุดที่ปูด้วยผลไม้สดเต็มหน้า แต่วัตถุดิบชั้นดี ทำให้หอมหวานไม่เลี่ยน

ทุกคนละเลียดกินทีละคำ ลิ้มรสเค้กที่หาทานยากในวันสิ้นโลกอย่างตั้งใจ

เห็นเจียงเสี่ยวสือใช้นิ้วจิ้มครีมกินทีละนิดไม่กล้ากินคำโต เจียงเฝ่ยจึงบอกอย่างเอ็นดู:

"ถ้าชอบกิน วันหลังว่างๆ น้าจะทำให้กินอีก"

บ้านเรารวย!

"พี่สาวจงเจริญ!" เซียวชูเซี่ยถึงกล้าตักกินคำโตๆ

กินเค้กเสร็จ ทุกคนก็มอบของขวัญให้ลู่ยู่และซูหลิวหย่วน

ล้วนเป็นอาวุธป้องกันตัว ของตั้งโชว์สวยๆ ที่หาซื้อได้ในฐานเมืองหลวง

พอเห็นกล่องเพชรที่เจียงเฝ่ยให้ ซูหลิวหย่วนแทบจะกระโดดตัวลอย กรีดร้องด้วยความตื่นเต้น:

"กรี๊ดดด หัวหน้าผมรักคุณที่สุดเลย!"

"รอขาผมหายก่อนนะ ผมจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้คุณ! ล้างเท้า นวดหลัง บีบไหล่ รินชา สั่งมาได้เลย!"

เจียงเฝ่ย: "......ไม่ต้องหรอก"

"นายดูแลห้างผิงอันให้ดีก็พอ"

ซูหลิวหย่วน: "ไม่มีปัญหา!"

ลู่ยู่กลับไปที่รถหยิบถุงที่กู้หยุนซานให้มา: "พี่กู้กลับชางไห่ไปเมื่อเย็น อยู่รอฉลองวันเกิดนายไม่ทัน"

"ในถุงเป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้วกับปีนี้ที่เขาให้มา"

ซูหลิวหย่วนแกะกล่อง

กล่องหนึ่งเต็มไปด้วยเพชรสีสวย

กล่องสุดท้าย คือเข็มกลัดที่เขาเคยคืนให้องค์กร

"พี่กู้ส่งของขวัญวันเกิดให้พวกเราทุกปี แต่ตัวเองไม่ยอมฉลองวันเกิด บอกว่ากลัวแก่ขึ้นอีกปี" ซูหลิวหย่วนหัวเราะแซว

เจียงเสี่ยวสือถามอย่างสงสัย: "พี่ชายสุดหล่อฮะ ลวดลายบนเข็มกลัดหมายความว่ายังไงเหรอฮะ?"

"เป็นลายสัญลักษณ์ประจำตัวพวกพี่น่ะ บนตัวพวกพี่ก็มีนะ"

ซูหลิวหย่วนยกขาซ้ายข้างที่ไม่เจ็บขึ้น ถลกขากางเกงหลวมๆ ให้เจียงเสี่ยวสือดูรอยสักที่น่อง

"คนอื่นในองค์กรสักที่คอ แต่พี่กับลู่ยู่ไม่ชอบ เลยสักในที่ร่มผ้าแทน"

เจียงเฝ่ยมองไปที่ลู่ยู่

เธอเคยเห็นแผ่นหลังและไหปลาร้าของเพื่อนร่วมทีมแล้ว ไม่มีรอยสัก

เลยเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

"รอยสักนายอยู่ตรงไหน?"