บทที่ 220 เกรดแค่นี้ เพื่อนบ้านไม่แลหรอก

เจียงเฝ่ยไม่มีความคิดที่จะคืนต้าหวงให้ลู่ยู่เลยสักนิด

แมวเป็นของเธอแล้ว!

แต่ภายนอกกลับทำท่าทางจริงจังพูดว่า:

"ต้าหวงอยู่บ้านฉันนายวางใจได้ ไม่เป็นอะไรหรอก"

ส่งลู่ยู่กลับไปแล้ว เจียงเฝ่ยปล่อยไก่และห่านไปที่สนามหญ้า จากนั้นก็ไปที่ห้องว่างชั้นสองของวิลล่า นำของใช้แมวออกมาจัดห้องให้ต้าหวง ในใจก็คิดไปด้วยว่า——

ชั้นล่างมีห้องรับแขกทิศรับแดดห้องหนึ่งไม่เลว เก็บไว้ให้แม่คนช่างจ้อได้

ไม่รู้ว่าแม่คนช่างจ้ออยู่ที่เมืองใต้ดินจะสบายดีไหม...

ด้วยความเป็นห่วงเซียวชูเซี่ย เจียงเฝ่ยจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบวิทยุสื่อสารพิเศษเรียกหาม่อเหยียนอัน บอกว่าถ้าคนของเขาไปเมืองชางไห่ ให้เอาเสบียงไปให้อีกฝ่ายด้วย

"ฉันจะเอาเสบียงใส่ไว้ในรถบรรทุก จอดไว้ที่หน้าประตู นายว่างเมื่อไหร่ก็ส่งคนมาเอาไปนะ"

ม่อเหยียนอัน: "งั้นเดี๋ยวผมเรียกบอดี้การ์ดไปเลยครับ"

"คนของผมจะออกเดินทางในอีกหนึ่งชั่วโมง"

ตัดสายเสร็จ เจียงเฝ่ยรีบลงไปข้างล่าง นำรถบรรทุกออกมาจอดไว้หน้าประตูหนึ่งคัน

บรรจุอาหารกึ่งสำเร็จรูป ขนม นม น้ำผลไม้ เสื้อผ้าและรองเท้าจนเต็ม

ไม่นานนัก บอดี้การ์ดก็มา

ส่งกุญแจรถให้บอดี้การ์ด เจียงเฝ่ยก็กลับเข้าวิลล่าไปจัดของต่อ

วันรุ่งขึ้น

ม่อเหยียนอันใช้วิทยุสื่อสารติดต่อให้เจียงเฝ่ยออกมา

เสบียงในรถบรรทุกถูกขนย้ายไปแล้ว บอดี้การ์ดนำรถมาจอดคืนไว้ที่หน้าวิลล่าหมายเลข 11

กุญแจรถแขวนอยู่ที่กระจกมองหลัง

โซนวิลล่าเฟิงหลินมีบอดี้การ์ดของม่อเหยียนอันลาดตระเวนทั้งวันทั้งคืน ปลอดภัยมาก ไม่มีพวกคิดไม่ซื่อแอบเข้ามาขโมยของแน่

เห็นลุงหลิวอยู่ด้วย เจียงเฝ่ยไม่สะดวกเก็บรถบรรทุก เลยหยิบมาแค่กุญแจรถ

กำลังจะขึ้นรถกระบะ ม่อเหยียนอันก็เรียกเธอไว้

"พี่เจียงเฝ่ย ผมมีของขวัญชิ้นหนึ่งจะให้เพื่อนที่บาดเจ็บของพี่ครับ"

ลุงหลิวเปิดกระโปรงหลังรถ นำวีลแชร์ไฟฟ้าแบบตีนตะขาบออกมาสาธิตให้เจียงเฝ่ยดู: "คุณเจียงครับ วีลแชร์คันนี้สามารถขึ้นลงบันไดได้ ควบคุมการเคลื่อนที่ได้เอง ไม่ต้องมีคนเข็นครับ"

"วีลแชร์ยังมีเข็มขัดนิรภัย เวลาขึ้นลงบันไดปลอดภัยมาก ไม่ตกลงมาแน่นอนครับ"

"ต่อให้พวกคุณไม่อยู่ เพื่อนของคุณก็นั่งวีลแชร์ออกไปเที่ยวเล่นได้"

ม่อเหยียนอัน: "เอาอย่างนี้ไหมครับ เราพาเขาไปดูทำเลร้านด้วยกัน ให้ลองใช้วีลแชร์ดู?"

"งั้นฉันไปหาซูหลิวหย่วน"

เจียงเฝ่ยเข็นวีลแชร์ไฟฟ้าไปที่วิลล่าหมายเลข 9

ซูหลิวหย่วนที่นอนเบื่ออยู่บนโซฟา พอได้ยินสรรพคุณของวีลแชร์ ก็ลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นเต้น

"ไปๆๆ!"

"ช้าๆ หน่อย" เจียงเฝ่ยพยุงซูหลิวหย่วนนั่งลงบนวีลแชร์

วีลแชร์ไฟฟ้าชาร์จไฟมาเต็ม ซูหลิวหย่วนลองขับในห้องนั่งเล่นไม่กี่นาที ก็เรียนรู้วิธีใช้ได้อย่างรวดเร็ว

พอกดปุ่มควบคุมที่ที่วางแขน วีลแชร์ก็พุ่งฟิ้วออกไปเลย

เจียงเฝ่ย: "......"

"วิ่ง" เร็วใช้ได้เลยแฮะ

ตีนตะขาบของวีลแชร์สามารถขึ้นลงรถได้ แต่พื้นที่รถกระบะของเจียงเฝ่ยเล็กเกินไป ซูหลิวหย่วนเลยเลือกตู้สินค้าด้านหลังที่กว้างขวาง

ถือซะว่านั่งรถเปิดประทุนแล้วกัน!

มั่นใจว่ายึดวีลแชร์ไฟฟ้าของซูหลิวหย่วนแน่นหนาดีแล้ว เจียงเฝ่ยก็ขึ้นนั่งฝั่งคนขับรถกระบะ

ขับตามรถตู้ธุรกิจของม่อเหยียนอัน ออกจากโซนวิลล่า

ตลอดทางไม่กล้าเหยียบคันเร่ง กลัวจะเหวี่ยงซูหลิวหย่วนข้างหลังกระเด็นออกไป

ร้านของม่อเหยียนอันล้วนตั้งอยู่ในย่านการค้าที่คึกคักและเจริญรุ่งเรืองของฐาน

แต่ทว่า ไม่พื้นที่เล็กไป ก็จัดวางผังไม่เหมาะสม

เดินดูอยู่ค่อนวัน สุดท้ายเจียงเฝ่ยก็ถูกใจห้างสรรพสินค้าเล็กๆ สูงสามชั้นบนถนนสายหลัก

ไม่เพียงมีที่จอดรถใต้ดิน ยังมีโกดังขนาดใหญ่เบิ้ม

ประตูหลังของโกดัง ทะลุออกไปซอยเล็กๆ ด้านนอก รอบข้างไม่มีบ้านคน สะดวกเวลาเธอเข้าออกเติมของ

ภายในห้างตกแต่งเสร็จแล้ว เดิมทีทำเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ไม่เหมือนห้างสรรพสินค้าทั่วไปที่มีล็อกร้านค้าแยก

แต่ละชั้นเป็นพื้นที่โล่งกว้าง วางชั้นวางของเปล่า ตู้โชว์ ตู้กระจก ตู้แช่แข็ง ตู้แช่เย็นไว้เต็มไปหมด สามารถเปิดขายได้เลย

ลิฟต์และบันไดเลื่อน ถูกดัดแปลงเป็นบันไดธรรมดา

เจียงเฝ่ยไม่คิดว่าเป็นข้อเสีย

นอกจากจะเปลืองน้ำมันแล้ว ช่องว่างของบันไดเลื่อนยังดูดเชือกรองเท้าหรือชายกระโปรงยาวเข้าไปได้ง่าย ก่อให้เกิดอุบัติเหตุ

ถ้าไม่ดูแลรักษาให้ดี ยังอาจเกิดเหตุขัดข้อง ดูดคนเข้าไป เนื้อหนังหลุดลุ่ย

ก่อนวันสิ้นโลกก็มีเหตุการณ์ "บันไดเลื่อนกินคน" เกิดขึ้นหลายครั้ง เธอไม่กล้าใช้จริงๆ

เวลานั้นซูหลิวหย่วนถามเจียงเฝ่ย: "หัวหน้า คุณกะจะขายอะไรครับ?"

เขารู้แล้วว่าเจ้านายเบื้องหลังของหัวหน้าไม่ใช่ม่อเหยียนอัน แต่เป็นตัวเธอเอง

เจียงเฝ่ยคิดสักครู่: "อาหาร, เครื่องดื่มน้ำดื่ม, ผักผลไม้, สัตว์น้ำจืด, ถั่วและผลไม้แห้ง, ของใช้ในชีวิตประจำวัน, เครื่องประดับ บุหรี่ และเหล้า"

ซูหลิวหย่วนวางแผนทันที: "เราแบ่งเป็นสองโซนได้ครับ"

"ชั้นหนึ่งกับชั้นสองเน้นขายชาวบ้านทั่วไปและชนชั้นกลาง"

"ชั้นบนสุดเน้นบริการคนรวยในฐาน ขายสินค้าเกรดพรีเมียม"

เชื่อมั่นในหัวการค้าของซูหลิวหย่วน เจียงเฝ่ยพยักหน้าตกลง: "วันนี้ถ้านายว่างก็ลองวางแผนสินค้าที่จะขายแต่ละชั้น แล้วตั้งราคาไว้นะ"

"คืนนี้เราจะขนของกัน"

ม่อเหยียนอัน: "แล้วชื่อห้างล่ะครับ?"

"ห้างสรรพสินค้าขนาดย่อมผิงอัน"

สิ่งที่เธอต้องการมาตลอดคือความสงบสุข (ผิงอัน)

เรื่องทำป้ายชื่อและเครื่องคิดเงิน มอบหมายให้ม่อเหยียนอันรับผิดชอบ ทั้งสองนัดเจอกันตอนสองทุ่ม

ยังพอมีเวลา เจียงเฝ่ยขับรถพาซูหลิวหย่วนไปที่บริษัทรักษาความปลอดภัยสำนักงานใหญ่

หนึ่งคือที่นั่นอยู่ใกล้ศูนย์กู้ภัย เธออยากถามว่าทีมกู้ภัยรับพนักงานชั่วคราวไหม จะได้พกปืนได้อย่างถูกกฎหมาย

สองคือถือโอกาสแวะไปดูว่าลู่ยู่สัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้าง

—

เวลานี้ ที่บริษัทรักษาความปลอดภัยสำนักงานใหญ่

ลู่ยู่ถือใบประวัติส่วนตัวเพิ่งเดินออกมา จู่ๆ รถสปอร์ตสีแดงก็วิ่งผ่านหน้าไป

วินาทีถัดมา รถสปอร์ตก็กลับรถขับย้อนมา จอดที่ริมถนน

โหย่วเฉิงอวี่ในชุดสูทสีชมพู ลงมาจากรถ สั่งลู่ยู่: "พาฉันไปหาเจียงเฝ่ยหน่อย"

คราวที่แล้วที่เจียงเฝ่ยจากไป เขากำชับเจ้าหน้าที่ตรงทางเข้าออกไว้แล้ว ว่าถ้าเจอเธอมาเมืองหลวง ให้รีบแจ้งเขาทันที

ผลคือเมื่อวานเขาเมา เลยคลาดกัน

รู้แค่ว่าเจียงเฝ่ยกับเพื่อนๆ ถูกม่อเหยียนอันรับตัวไป

ม่อเหยียนอันไม่มีทางบอกที่อยู่เขาแน่ วันนี้เขาเลยแต่งตัวจัดเต็ม ออกมาเสี่ยงดวง ไม่นึกว่าจะเจอเพื่อนเจียงเฝ่ย

ตอนที่ผู้กำกับหนิงนำทีมมาเมืองหลวงคราวก่อน เขาเคยเจอคนคนนี้ที่ร้านอาหาร

หน้าตาโดดเด่น เขาอยากลืมยังยาก

แต่ก็ไม่หล่อเท่าเขาหรอก!

โหย่วเฉิงอวี่คิดอย่างอิจฉา

มาแบบไม่ประสงค์ดี ลู่ยู่จึงลองเชิงถามจุดประสงค์ของโหย่วเฉิงอวี่: "คุณหาเจียงเฝ่ยมีธุระอะไรเหรอครับ?"

"ก็ต้องนัดกินข้าว จีบหล่อนน่ะสิ"

"นี่ นายเป็นเพื่อนหล่อน รู้ไหมว่าหล่อนชอบอะไร?"

พูดยังไม่ทันจบ โหย่วเฉิงอวี่ก็พูดอย่างหลงตัวเอง: "ช่างเถอะ ไม่สำคัญ แค่มีหน้าตาอย่างฉันก็พอแล้ว"

แววตาของลู่ยู่เย็นชาลงวูบหนึ่ง เพียงชั่วพริบตา ก็กลับมาอ่อนโยนสุภาพเหมือนเดิม

"เจียงเฝ่ยอยู่ในตรอกตรงนั้น รถเข้าไม่ได้ เราเดินไปกันเถอะครับ"

"เดี๋ยวก่อน" โหย่วเฉิงอวี่กลับไปหยิบช่อกุหลาบแดงที่วางอยู่เบาะข้างคนขับ ส่องกระจกเช็คความหล่อ

ไม่พบจุดบกพร่อง ก็เดินตามลู่ยู่ไปที่ตรอก ถามไปประโยคหนึ่ง

"หล่อนมาทำอะไรแถวนี้?"

"เจียงเฝ่ยอยากเปิดร้าน เลยมาเลือกทำเล" ลู่ยู่มองไปรอบๆ

ไม่มีคน เหมาะแก่การลงมือ

โหย่วเฉิงอวี่ขมวดคิ้ว: "ทำไมฉันไม่เห็นรู้ว่าแถวนี้มีร้านค้า? นายหลอกฉันหรือเปล่า... อื้อๆๆ!!!"

พูดยังไม่ทันจบ โหย่วเฉิงอวี่ก็ถูกลู่ยู่ปิดปาก

หมัดหนักๆ ประเคนใส่ตัวเขา รัวหมัดใส่ไม่ยั้ง

จนกระทั่งโหย่วเฉิงอวี่นอนร่อแร่ แม้แต่เสียงร้องโหยหวนยังเปล่งไม่ออก ลู่ยู่ถึงยอมปล่อยมือ

ปล่อยให้อีกฝ่ายนอนกองกับพื้น เหยียบกุหลาบแดงจนแบนติดดิน

เกรดแค่นี้ เพื่อนบ้านไม่แลหรอก

ลู่ยู่จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยให้เรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอเดินออกจากตรอก รถกระบะที่คุ้นตาก็ขับเข้ามาพอดี