บทที่ 140 จลาจลช้อป 0 บาท

เจียงเฝ่ยเปิดประตูห้อง 302

พวกลู่ยู่ก็ออกมาพอดี จึงลงไปดูสถานการณ์ที่หน้าประตูตึกชั้นหนึ่งพร้อมกัน

ชาวบ้านนับร้อยคน มือหนึ่งถืออาวุธทั้งมีด ไม้กระบอง อีกมือถือคบเพลิง เดินเอะอะโวยวายมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ของชุมชน

"ทุกคนก็เป็นคนเหมือนกัน! ทำไมพวกคนรวยถึงได้กินดีอยู่ดี?! แล้วทำไมพวกเราต้องทนทุกข์ทรมาน?! ใครอยากแย่งชิงเสบียงก็ตามพวกเรามา!"

"แต้มสะสมที่พวกเราทำงานหนักแทบตายกว่าจะได้มาในแต่ละเดือน แค่พอยาไส้ไปวันๆ แต่พวกคนรวยไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้กินหรูอยู่สบาย ไม่ยุติธรรม! เสบียงควรเอามาแบ่งปันกัน! ใครไม่เชื่อฟังไม่ให้ความร่วมมือ ฆ่าให้หมด!"

"ล้มล้างเขตคนรวย! ให้ผู้รอดชีวิตธรรมดาทุกคนมีข้าวกินมีน้ำดื่ม!"

"ล้มล้างเขตคนรวย!"

ไม่ใช่แค่คนในชุมชนที่ตะโกนสโลแกน คนที่ออกมาบนถนนก็ตะโกนเสียงดังเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นการจลาจลที่มีการจัดตั้ง

ฝูงชนเคลื่อนขบวนอย่างยิ่งใหญ่ไปยังเขตคนรวย แถวผู้คนยาวเหยียดขึ้นเรื่อยๆ

ลู่ยู่สีหน้าเคร่งเครียด: "พวกคุณกลับบ้าน ล็อคประตูให้แน่น อย่าออกมานะ ผมจะไปรายงานเรื่องนี้กับหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน"

ถ้าปล่อยให้พวกเขาก่อเหตุปล้นฆ่าตามใจชอบ กฎระเบียบของศูนย์หลบภัยคงตั้งไม่ได้อีกต่อไป

เมื่อถึงเวลานั้น ระเบียบสังคมพังทลาย ที่นี่จะกลายเป็นนรกเหมือนโลกภายนอก

มนุษย์จะเป็นเหมือนสัตว์ป่าที่ไร้สติ ปลดปล่อยตัณหาของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เผา ฆ่า ปล้นชิง หรือแม้กระทั่งกินเนื้อพวกเดียวกันเอง

"รถ MPV ของซูหลิวหย่วนยางระเบิดเพราะแดด ขับไม่ได้แล้ว ฉันซ่อนมอเตอร์ไซค์ไว้คันหนึ่ง คุณขี่ไปจะเร็วกว่า เดี๋ยวฉันไปเอามาให้"

พูดจบ เจียงเฝ่ยก็หาที่ปลอดคน เอามอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์ออกมาจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต เติมน้ำมันจนเต็ม แล้วหยิบเสื้อเกราะกันกระสุนออกมาตัวหนึ่ง ขี่กลับไปที่ตึก 2

ซูหลิวหย่วนและคนอื่นๆ กลับขึ้นห้องไปแล้ว

ลู่ยู่ขึ้นไปหยิบปืนลงมาสองกระบอก

"ระวังตัวด้วยนะ" เจียงเฝ่ยส่งกุญแจรถให้ลู่ยู่

มองส่งเขาจนลับสายตา เจียงเฝ่ยไม่ได้กลับขึ้นห้อง แต่สวมชุดกีฬาผู้ชายสีดำสนิทในโถงบันไดที่ไม่มีคน สวมหมวกไหมพรมสีดำแบบโจร

ยัดผมยาวๆ เข้าไปในหมวก แล้วเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าผ้าใบที่คล่องตัว

โอกาสช้อป 0 บาทดีๆ แบบนี้ ไม่ฉวยโอกาสกอบโกยทองคำหน่อยก็น่าเสียดายแย่

วันเวลาดีๆ ของครอบครัวพ่อสารเลว ควรจะจบลงได้แล้ว

เอามอเตอร์ไซค์ออกมาอีกคัน เติมน้ำมันเสร็จ เจียงเฝ่ยก็ใช้ทางลัด ขี่มุ่งหน้าสู่เขตคนรวย

เจ้าหน้าที่ทางการยังมาไม่ถึง แต่ฝูงชนที่บ้าคลั่งกลุ่มใหญ่ไปถึงก่อนแล้ว

รปภ. ที่ทางเข้าออกขวางคนพวกนี้ไม่อยู่ ถูกตีหัวแตกเลือดอาบสลบเหมือดกับพื้น

พวกเขาจุดไฟเผาวิลล่า รวมถึงดอกไม้และต้นไม้ปลอมในสวน

เจ้าของวิลล่าบางคนเดินออกมาถามด้วยความโกรธแค้น

"หยุดนะ! ใครอนุญาตให้พวกแกเผาสวนบ้านฉัน?! ฉัน......โอ๊ย!!!"

ชายคนหนึ่งใช้ขวานจามเข้าที่ร่างของเจ้าของบ้านทันที

ภรรยาเจ้าของบ้านที่เดินตามออกมา กรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามวิ่งหนีอย่างลนลาน แต่ถูกกระชากผม กดลงกับพื้นแล้วรุมซ้อม

"ให้พวกแกเสวยสุขอยู่ที่นี่! รู้ไหมว่าพวกกูต้องใช้ชีวิตบัดซบขนาดไหน?! ตีอีแก่นี่ให้ตาย!"

เพื่อนบ้านข้างๆ เห็นเหตุการณ์ผ่านหน้าต่าง รีบล็อคประตูบ้านอย่างแน่นหนา

ฝูงชนที่บ้าคลั่งเปิดประตูไม่ได้ ก็ช่วยกันพังประตูเข้าไป แล้วบุกเข้าไปปล้นชิงข้าวของอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า ในครัวมีของกินเยอะแยะเลย! เป็นของพวกเราหมดแล้ว!"

"แม่งเอ๊ย! ยังเปิดโคมไฟระย้าอวดรวยอีก! ทุบให้แหลก!"

"ก๊อกน้ำมีน้ำไหลด้วย! ไหลแรงกว่าที่ห้องนอนรวมของพวกเราตั้งเยอะ!"

ปัง ปัง ปัง——!

เจ้าของบ้านบางคนตุนปืนไว้ เปิดหน้าต่างยิงใส่ฝูงชนที่พยายามเข้ามาใกล้ แต่ไม่อาจข่มขวัญคนอื่นได้

กลับยิ่งทำให้ฝูงชนบ้าคลั่งกว่าเดิม

"เอาศพมาบังกระสุน! ทุกคนบุกเข้าไป! มันฆ่าพวกเราทุกคนไม่ได้หรอก!"

"ลุย!!!"

แสงไฟจากเปลวเพลิงที่ลุกโชน ส่องให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโลภทีละใบ

ผลไม้ ผัก เนื้อสัตว์ น้ำดื่ม......เป็นของพวกเขา! เป็นของพวกเขาทั้งหมด!

เสียงกรีดร้องโหยหวนผสมปนเปกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดังระงมไปทั่วเขตคนรวย

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่รอบๆ เจียงเฝ่ยเก็บมอเตอร์ไซค์เข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วมุ่งหน้าไปยังวิลล่าที่ฝูงชนบ้าคลั่งจากไปแล้ว เพื่อหาทองคำ

เจ้าของบ้านเดิมถูกฆ่าตายหมดแล้ว

บวกกับพวกนั้นปล้นแต่ของกินและน้ำ ไม่สนใจทองหยองหรือเครื่องประดับ เลยสะดวกเจียงเฝ่ยในการเก็บตก

[ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 36,000 กรัม]

[ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 110,000 กรัม]

[ตรวจพบทองคำ: 25,900 กรัม]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นต่อเนื่อง จนกระทั่งปลดล็อกสำเร็จ

[ติ๊ง——ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกโซนสุดท้ายของชั้น 3 ซูเปอร์มาร์เก็ตสำเร็จ: โซนของแห้ง——โซนอาหารหมักดอง]

[ติ๊ง——ปลดล็อก 5 โซนใหญ่บนชั้น 3 ของซูเปอร์มาร์เก็ตกลืนทองครบแล้ว อัปเกรดเป็น lv4 จำนวนสินค้าเริ่มต้นแต่ละชนิด: 400 เติมสินค้าที่ขาดโดยอัตโนมัติ]

[ทองคำที่มีในปัจจุบัน: 3,600 กรัม ทองคำที่ต้องใช้ปลดล็อกโซนแรกของชั้น 4: 16,384,000 กรัม]

[รางวัลพิเศษ: น้ำพุขนาดจิ๋ว]

[รางวัลพิเศษ: วงล้อเสี่ยงโชค 2 ครั้ง โฮสต์ต้องการใช้หรือไม่?]

เจียงเฝ่ยสนใจน้ำพุขนาดจิ๋วมาก แต่จังหวะไม่ดี ข้างนอกวุ่นวายเละเทะไปหมด รอปลอดภัยก่อนค่อยดู

กวาดของใช้ได้ในวิลล่าจนเกลี้ยง เจียงเฝ่ยไปต่อที่หลังถัดไป

เพิ่งจะเจอทองคำแท่งหนึ่งกล่องในห้องแต่งตัว จู่ๆ ก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง

"พี่ชาย ยกทองกล่องนี้ให้ผมเถอะ ผมเอาเสบียงอย่างอื่นแลก"

เจียงเฝ่ยหันกลับไป

คนที่ยืนอยู่ที่ประตูคือหวังขาเป๋กับหน้าบากและพรรคพวก

เธอยกมือเปิดหน้ากากขึ้น

"เชี่ย! ลูกพี่!"

"คุณก็มาปล้นซ้ำเติมกับเขาด้วยเหรอ?"

เจียงเฝ่ยแก้: "นี่เรียกว่าเก็บตก"

"คุณจะเอาทองไปทำไม?"

หวังขาเป๋ตอบทันควัน: "เก็บไว้ให้คุณไง พวกเราเก็บของดีๆ ได้เพียบเลย มีทองอีกตั้งหลายกล่องแน่ะ"

"ลูกพี่ เราแบ่งเขตกันไหม? ไม่งั้นค้นซ้ำกัน คุณกับผมจะเสียเที่ยวเปล่า"

เจียงเฝ่ย: "เดี๋ยวฉันจะไปวิลล่าทางทิศตะวันออก"

ครอบครัวพ่อสารเลวอยู่ทางนั้น เธอจะไปก่อเรื่องสักหน่อย

"ได้ งั้นผมพาพี่น้องไปทางทิศตะวันตก รอจลาจลจบแล้ว ผมค่อยเอาทองไปส่งที่ร้านคุณนะ"

หวังขาเป๋พาคนจากไป เจียงเฝ่ยเก็บทองคำแท่งเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต สวมหน้ากาก แล้วค้นวิลล่าต่อ

ค้นมาตลอดทางจนถึงบ้านตระกูลเฉิน ได้ทองคำมาทั้งหมด 2,456,000 กรัม

เนื่องจากฝูงชนบ้าคลั่งวิ่งไปที่โซนใจกลางวิลล่า ยังไม่ทันได้ปล้นบ้านโซนขอบๆ บ้านตระกูลเฉินเลยแค่โดนเผาสวน

เห็นเฉินเฟิงผิงแอบออกมา กำลังจะเปิดประตูโรงรถ เจียงเฝ่ยรีบพุ่งเข้าไป ฟาดเขาจนสลบเหมือดอย่างรวดเร็ว

หยิบกุญแจที่ตกพื้น เจียงเฝ่ยเปิดโรงรถ

รถออฟโรด 1 คัน รถบ้านหรูขนาดเล็ก 1 คัน จักรยานเสือภูเขา 5 คัน รวมถึงยางอะไหล่ ที่สูบลม แม่แรง และอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ

เจียงเฝ่ยเก็บเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมด

ค้นตัวเฉินเฟิงผิงเจอกุญแจประตูวิลล่า เจียงเฝ่ยหยิบปืนออกมา เปิดประตูเดินเข้าไปอย่างเปิดเผย

"พ่อ พวกเราไปกันได้หรือยังคะ?"

เฉินเหวินเหวินกับฟางเยี่ยนที่รออยู่ในห้องรับแขกรีบเดินเข้ามา

พอเห็นว่าเป็นคนแปลกหน้าสวมหน้ากากโจร ทั้งสองก็ถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

"แก แกเป็นใคร?!"

ปัง ปัง ปัง!

เจียงเฝ่ยยิงเข้าที่เข่าฟางเยี่ยนสองนัด และยิงเข้าที่ไหล่เฉินเหวินเหวินอีกหนึ่งนัด

"กรี๊ดดดด!!!"

ทั้งสองล้มลงไปร้องโหยหวนที่พื้น วินาทีถัดมาก็ถูกเจียงเฝ่ยปาอิฐใส่จนสลบ

หนวกหูชะมัด

หยิบมีดสั้นออกมา เจียงเฝ่ยแทงตาฟางเยี่ยนจนบอดสนิทอย่างโหดเหี้ยม

ชอบคุกเข่าแกล้งร้องไห้บีบน้ำตาต่อหน้าแม่เธอไม่ใช่เหรอ?

งั้นต่อไปก็ใช้ชีวิตแบบคุกเข่า ร้องไห้น้ำตานองหน้าทุกวันไปซะเถอะ

ส่วนเฉินเหวินเหวิน เจียงเฝ่ยโกนผมและคิ้วที่เพิ่งงอกของเธอทิ้งอีกครั้ง

พ่นน้ำหอมสุนัขเมินใส่สองครั้งติด เฉินเหวินเหวินกลิ่นเหม็นเข้าเนื้อไปแล้ว

เจียงเฝ่ยไม่อยากเปลืองรุ่นเข้มข้นพิเศษ จึงแทงมีดซ้ำลงไปที่แผลบนไหล่ของเธอ

ฟางเยี่ยนพิการแล้ว จะไม่เหลือคนดีๆ ไว้ดูแลหล่อนสักคนได้ยังไง?

ซ่อนความอำมหิตในแววตา เจียงเฝ่ยถือปืนเดินหาเฉินเหวินฮ่าวกับหญิงชราแซ่เฉิน

ตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นสามไร้ร่องรอยของทั้งสองคน

กระโดดหน้าต่างหนีไปแล้วเหรอ?