บทที่ 120 น้องสาวต่างมารดา แกล้งรวยแต่แป้ก

วันที่สองที่เปิดสาขาใหม่ ลูกค้าหลั่งไหลมาซื้อของเยอะมาก ยิ่งกว่าตอนมินิมาร์ทผิงอันเปิดตัวเสียอีก

ตั้งแต่วันสิ้นโลกมา ทุกคนกินเพื่อให้อิ่มท้อง ไม่ได้สนใจรสชาติอะไรมากนัก

ต้มบะหมี่หรือข้าวต้มกินกับน้ำเปล่า เป็นอาหารหลักของทุกบ้าน

ผ่านไปสิบวันครึ่งเดือน ถึงจะกัดฟันใช้คะแนนซื้อผักมาปรุงอาหารสักมื้อ

ตอนนี้ทองคำที่เคยไร้ค่า สามารถซื้อผักแห้ง ผลไม้แห้ง และเนื้อแช่แข็งได้ ทุกคนเลยแห่กันมาซื้อของที่สาขาใหม่เหมือนคนบ้า

ยอดขายของมินิมาร์ทผิงอันก็พลอยพุ่งไปด้วย

คนที่เบียดเข้าไปในสาขาใหม่ไม่ได้ ก็หันมาซื้อมินิมาร์ทผิงอันแทน

เจียงเฝ่ยแวะมาช่วยงานที่สาขาใหม่บ้างเป็นครั้งคราว เพื่อปรับตัวกับอุณหภูมิ 48 องศาเซลเซียส

กันไว้ก่อน เวลาต้องออกไปข้างนอกจริงๆ จะได้ไม่ป่วยเพราะอุณหภูมิเปลี่ยนกะทันหัน ถือโอกาสเก็บทองคำที่ร้านได้ด้วย

หกวันผ่านไป สองร้านทำยอดขายรวมทองคำได้ 465,232 กรัม

ความคืบหน้าการปลดล็อกโซนที่ 3 ของชั้น 3 อยู่ที่ 50%

เจียงเฝ่ยรีบขับรถกระบะไปที่สาขาใหม่

เถ้าแก่เหยารับปากว่าจะส่งทองคำให้สัปดาห์ละครั้ง วันนี้ครบกำหนดพอดี

ไม่รู้ว่าทองคำจากวงสังคมคนรวย จะช่วยปลดล็อกโซนที่ 3 ของชั้น 3 ได้รวดเดียวเลยหรือเปล่า

ตอนผ่านมินิมาร์ทผิงอัน เจียงเฝ่ยเหยียบเบรกกะทันหัน

มองผ่านหน้าต่างร้าน เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์คิดเงิน

ผมดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าประณีต นั่นคือน้องสาวต่างมารดาของเธอ——

เฉินเหวินเหวิน!

ลูกสาวที่เกิดจากพ่อสารเลวกับเมียน้อย

นอกจากเฉินเหวินเหวิน พ่อสารเลวยังมีลูกชายที่อายุน้อยกว่าเธอสองปี ชื่อเฉินเหวินฮ่าว

เฉินเหวินเหวินอยู่ที่ฐานที่มั่นปลอดภัย แสดงว่าครอบครัวของพ่อสารเลวก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วย

ชาติที่แล้ว เธอเจอพวกเขาแค่ครั้งเดียว ตอนอพยพไปกับทางการ

ครอบครัวพ่อสารเลวนั่งรถบ้านหรูที่ซื้อด้วยเงินมรดกแม่ของเธอ โยนเศษอาหารและขยะออกมาข้างนอก เหยียดหยามเธอเหมือนหมา

พอเฉินเหวินเหวินกับเฉินเหวินฮ่าวรู้ว่าเธอเป็นใคร ก็ยิ่งสรรหาวิธีมาทรมานสารพัด

โกนหัวเธอ เอาน้ำเสียจากถังเก็บของเสียในรถบ้านมาราดตัวเธอ จงใจฉีกแผลที่ตกสะเก็ดของเธอเล่น

ทุกครั้งเฉินเหวินเหวินจะแกล้งทำหน้าจนใจพูดว่า:

"น้องๆ แค่ล้อเล่นนิดหน่อย พี่ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เป็นพี่สาวภาษาอะไร?"

"ใจกว้างหน่อยสิคะ"

สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือไม่ได้กัดเนื้อพวกมันสักคำก่อนแยกจากกัน

ชาตินี้ฐานที่มั่นปลอดภัยรอดพ้นจากความหนาวเหน็บ ไม่ต้องอพยพ เฉินเหวินเหวินยังไม่รู้จักเธอ

เจียงเฝ่ยมีแผนในใจ ลงจากรถเดินไปที่มินิมาร์ทผิงอัน

พอใกล้ถึงประตู ก็ได้ยินเสียงแหลมปรี๊ด

"เราสั่งไวน์แดงชั้นดี พวกเธอเอาขยะอะไรมาให้?! เอาไปล้างเท้าเพื่อนฉันยังไม่คู่ควรเลย!"

เจียงเมิ่งอี๋ผลักไวน์แดงที่โจวหว่านฉิงเอามาวางไว้บนโต๊ะอย่างรังเกียจ

ที่แท้เพื่อนสนิทของเจียงเมิ่งอี๋ ก็คือเฉินเหวินเหวินนี่เอง

โจวหว่านฉิงใจเย็น "ถ้าคุณลูกค้าไม่ชอบไวน์แดงในร้านเรา ยังมีแชมเปญ เหมาไถ และเหล้าผลไม้อีกนะคะ"

"หว่านฉิง เธอไปพักเถอะ ไม่ต้องต้อนรับพวกนี้หรอก เดี๋ยวจะเอามาร์กหน้า เดี๋ยวจะเอาไวน์แดง สมองน่าจะมีปัญหา ไล่ลูกค้าเราหนีหมดแล้ว"

ซูหลิวหย่วนตอกกลับเจียงเมิ่งอี๋กับเฉินเหวินเหวินอย่างไม่เกรงใจ

เจียงเมิ่งอี๋ตาขวาง "นายว่าใคร?!"

"พวกเราเป็นลูกค้านะ! ลูกค้าคือพระเจ้า! ทำกับพระเจ้าแบบนี้ได้ยังไง?"

พรึ่บ——

ซูหลิวหย่วนดึงลิ้นชักออก หยิบปืนขึ้นมา

"จะไปไหม?"

"แก! ถ้าแกกล้ายิง หน่วยลาดตระเวนข้างนอกจับแกแน่!" เจียงเมิ่งอี๋ปากเก่ง แต่ตัวสั่นรีบลากเฉินเหวินเหวินเดินออกไป

พอดีกับที่เจียงเฝ่ยเดินสวนเข้ามา

เจียงเมิ่งอี๋เห็นเธอ ความแค้นก็พุ่งปรี๊ดกลบความกลัว

เพราะเรื่องที่หอพักโรงพยาบาล เธอโดนไล่ออก เสียสิทธิ์บ้านพักและสวัสดิการทุกอย่าง

ไม่อยากไปนอนโรงนอนรวม ก็ต้องเกาะขาเฉินเหวินเหวิน เป็นลูกไล่ เป็นที่ระบายอารมณ์ ชีวิตไม่ได้สุขสบายเลย

บังเอิญมารู้ว่าเจียงเฝ่ยกับเซียวชูเซี่ยเป็นเพื่อนรักกัน เธอถึงเข้าใจว่า วันนั้นสองคนนั้นจงใจแกล้งเธอ!

เธอเลยแกล้งทำตัวน่าสงสารยุยงเฉินเหวินเหวิน ให้มาหาเรื่องมินิมาร์ทผิงอัน

เห็นปืนที่ซูหลิวหย่วนยังไม่ได้เก็บ เจียงเมิ่งอี๋ก็เกิดแผนชั่ว "พนักงานร้านเธอพกของอันตรายผิดกฎ เธอเป็นทีมกู้ภัยกลับไม่สนใจ แถมยังปล่อยให้เขารังแกผู้รอดชีวิตธรรมดา ฉันจะไปร้องเรียน!"

"เว้นแต่เธอจะคุกเข่าโขกหัวให้ฉัน! ขอให้ฉันยกโทษให้!"

เจียงเฝ่ย: "ไม่มีหลักฐานมาใส่ร้ายฉัน ฉันจับเธอส่งหน่วยลาดตระเวนได้นะ"

"ตาบอดหรือไง มองไม่เห็นปืนที่มันถือ...... อ๊ากกก!!!"

เจียงเมิ่งอี๋โดนฉีดน้ำใส่หน้าเต็มๆ

ซูหลิวหย่วนเขย่าปืนในมือ ยิ้มเยาะ "ไม่เคยเห็นปืนฉีดน้ำเหรอ?"

"เอาไว้ขู่พวกคนบ้าไร้สมองอย่างเธอไง"

ปืนฉีดน้ำนี่เขาดัดแปลงมาจากปืนจริง เอาไว้ตบตา

ปืนจริงซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก

ถ้าปืนฉีดน้ำเอาไม่อยู่ เขาค่อยหยิบของจริง

เจียงเมิ่งอี๋โกรธจนหน้าแดงก่ำ จับมือเฉินเหวินเหวิน ยุแหย่ "เหวินเหวิน พวกมันแกล้งฉัน! เมื่อกี้มันยังด่าเธอว่าสมองมีปัญหาด้วย! เป็นโรคจิต!"

สำหรับแผนตื้นๆ ของเจียงเมิ่งอี๋ เฉินเหวินเหวินรู้ทันหมด แค่เล่นตามน้ำมาหาเรื่องสนุกๆ ไม่ได้สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายหรอก

แต่เจียงเมิ่งอี๋เป็นคนของเธอ

รังแกเจียงเมิ่งอี๋ ก็เหมือนตบหน้าเธอ ไม่เห็นหัวเธอ

อีกอย่าง เธอก็ยอมไม่ได้ที่โดนด่า

เฉินเหวินเหวินเชิดหน้าพูดอย่างถือดี "ทีมกู้ภัยวิเศษนักเหรอ? ถ้าไม่มีพวกเรา พวกแกจะได้เปิดร้านไหม? ไปกินลมกินแล้งซะไป!"

"พวกแก รีบขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะสั่งคนมาพังร้าน!"

"อุ๊ย กลัวจังเลย" เจียงเฝ่ยพูดประชด เดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบไวน์แดงที่เจียงเมิ่งอี๋วางไว้เมื่อกี้ขึ้นมา แกล้งทำหน้าดูถูก:

"เข้าร้านฉันตั้งนาน เลือกโน่นเลือกนี่ ไม่ซื้อสักบาท ยังจะให้ฉันขอโทษ หน้าด้านไปหน่อยมั้ง?"

"นี่ไวน์แดงโรมาเน่-กงติ (Romanee-Conti) เกรดพรีเมียม แพงกว่าลาฟิต (Lafite) อีก ของดีก็ดูไม่ออก หรือว่าไม่มีปัญญาซื้อเลยมาเก๊กท่า?"

แกะหลงเข้ามาแล้ว ต้องเชือดสักหน่อย!

ซูหลิวหย่วนผสมโรง "แต่งตัวดีซะเปล่า ที่แท้ก็ถังแตก"

โจวหว่านฉิงเสียงนุ่มนวล "ฉันว่าพวกเธอคงไม่ได้หน้าใหญ่ใจโตหรอกค่ะ อาจจะแค่อยากมาเปิดหูเปิดตา จะได้กลับไปคุยโวกับคนอื่นได้"

เจียงเสี่ยวสือแลบลิ้นปลิ้นตา "ยาจก!"

เจียงเฝ่ย: "......?"

เสี่ยวสือไปติดคำพูดติดปากเหยาจินมาตอนไหนเนี่ย???

สี่คนรุมด่าเจ็บแสบ

เจียงเมิ่งอี๋ไม่มีทองคำ จำต้องกล้ำกลืนความโกรธ

เฉินเหวินเหวินไม่ยอม แค่นเสียงหัวเราะ "ฉันไม่มีเงิน?"

"กบในกะลา ไวน์ขวดนี้ฉันเอา"

คว้าไวน์แดงจากเจียงเฝ่ย เฉินเหวินเหวินทุ่มลงพื้นแตกกระจาย

เจียงเมิ่งอี๋อึ้ง "เหวินเหวินทำอะไรเนี่ย?"

"จ่ายเงินฟังเสียงเล่น ไวน์เกรดแค่นี้ไม่คู่ควรให้ฉันดื่มหรอก" เฉินเหวินเหวินเชิดหน้าอย่างหยิ่งยโส:

"คิดเงิน"

เจียงเฝ่ย: "ทั้งหมด 70,000 กรัมทองคำ"

เฉินเหวินเหวินชะงัก "ป้ายในตู้โชว์เขียนว่าขวดละ 19,999 กรัมทองคำไม่ใช่เหรอ"

พ่อฟังเธอเล่าว่าจะไปมินิมาร์ทผิงอันที่กำลังดัง ให้ทองคำแท่งมาแค่ 50 กิโล ถือว่าช่วยซื้อของเข้าบ้าน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พ่อไม่มีทางยอมให้เธอแตะต้องทองคำแท่งแน่ๆ

นั่นเป็นของที่เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน

"เพื่อนเธอตะโกนโวยวายเหมือนหมาบ้า ไม่คิดค่าเสียหายทางจิตใจเหรอ? พื้นเลอะเทอะไม่ต้องคิดค่าทำความสะอาดเหรอ?"

เจียงเฝ่ยหยิบวิทยุสื่อสารออกมา "ถ้าจ่ายไม่ไหว ฉันจะเรียกหน่วยลาดตระเวนมาจัดการ"

"ใครบอกว่าฉันจ่ายไม่ไหว!" เฉินเหวินเหวินกระซิบสั่งเจียงเมิ่งอี๋:

"เธอขับรถกลับบ้านฉัน ไปขอทองคำแท่งจากพ่อ บอกว่าฉันซื้อของเยอะ เงินไม่พอ"

ขาดแค่ 20 กิโล อย่างมากก็โดนด่า!

เจียงเมิ่งอี๋เดินออกจากร้านไปทำตาม

"เธอไปเอาทองคำแล้ว อีกเดี๋ยวก็กลับมา"

เฉินเหวินเหวินพูดจบ ประตูร้านก็เปิดออกอีกครั้ง

"หลิวหย่วน ลุงเห็นรถเฝ่ยเฝ่ยข้างนอก ใช่หลานมาหรือเปล่า? ลุงมีเรื่องจะคุยด้วย......"

เจียงเจิ้งคังหยุดพูด ขมวดคิ้วมองเฉินเหวินเหวิน เหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง

"เธอ...... เป็นลูกสาวของฟางเยี่ยนใช่ไหม?"