บทที่ 80 ชายทองตัวน้อย

"ตอนที่ภัยแมลงเพิ่งเริ่มต้น ฉันออกไปหาอาหาร แล้วเจอใบปลิวของฐานที่มั่นสวรรค์บนดิน ฉันนึกว่าเป็นศูนย์พักพิงที่ทางการสร้างขึ้น ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฝันร้าย......"

เจียงเฝ่ยร้องไห้ไม่ออก เลยก้มหน้าลง กำหมัดแน่น แสร้งทำท่าทางพยายามข่มอารมณ์อย่างหนัก

"ฉันโชคดี แกล้งป่วยหนีออกมาได้ แต่เหยื่อที่ยังติดอยู่ในสวรรค์บนดิน ยังต้องทนทุกข์ทรมานต่อไป"

"ฉันเห็นกับตา เด็กคนหนึ่งถูกปืนจ่อหัวคุกเข่ากับพื้น เลียนเสียงหมาเห่า เลียเท้าสกปรกของพวกมัน"

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเจียงเฝ่ยก็เจือความโกรธแค้นโดยไม่รู้ตัว แต่ความผิดพลาดนี้กลับทำให้ผู้กำกับหนิงคลายความระแวงลงไปบ้าง

แม่หนูคนนี้ ดูเหมือนไม่ได้กำลังเล่นละคร

ตอนนี้ภัยพิบัติรุนแรงไปทั่วทุกที่ ความไว้วางใจระหว่างทางการกับประชาชนสำคัญมาก

หากภาพลักษณ์ของทางการถูกทำลาย ต่อไปมีประกาศอะไร ก็จะไม่มีใครเชื่ออีก

แถมขบวนอพยพก็ต้องการเสบียงเพิ่มเติม

เนิ่นนาน

ผู้กำกับหนิงเอ่ยปาก "คุณยังจำทางไปสวรรค์บนดินได้ไหม?"

เขายอมเดิมพันสักตา

"จำได้ค่ะ" เจียงเฝ่ยหากระดาษและปากกามา วาดเส้นทาง รวมถึงแผนที่ของสวรรค์บนดิน

"พวกมันยึดครองทั้งหมู่บ้าน เสบียงเก็บไว้ที่โกดังทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน มีคนประมาณร้อยกว่าคน ถือปืนล่าสัตว์"

"ฉันแนะนำให้ฝังระเบิดตรงจุดพวกนี้ ถึงเวลาก็จุดระเบิดพร้อมกัน ระเบิดพวกนั้นทิ้ง สะดวกและประหยัดแรง แถมไม่กระทบถึงทิศตะวันออกของหมู่บ้านด้วย"

"ถ้าผู้กำกับหนิงไว้ใจฉัน ฉันนำทีมลอบเข้าไปได้ค่ะ"

หิมะทับถมหนาเกินไป เดินลำบาก ไม่เหมาะจะบุกเข้าไปซึ่งหน้าจริงๆ

ลอบเข้าไปเงียบๆ อย่างแรกคือไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย อย่างที่สองคือไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น แถมแม่หนูคนนี้ยังคุ้นเคยกับภูมิประเทศ

ผู้กำกับหนิงเห็นด้วยกับแผนของเจียงเฝ่ย "คุณเคยออกภารกิจกับทีมกู้ภัยของเชียนเหยา รู้ใจกันดี คนที่คุณต้องการให้คัดเลือกจากทีมเขา"

"หิมะซาเมื่อไหร่ก็ลงมือเลย"

"สมมติว่าทุกอย่างที่คุณพูดวันนี้เป็นเรื่องจริง ผมให้โควตาบ้านพักในฐานที่มั่นปลอดภัยกับคุณและเพื่อนได้"

บ้านพักในฐานที่มั่นปลอดภัยเป็นที่ต้องการมาก แย่งกันแทบตายก็อาจจะไม่ได้โควตา

ผู้รอดชีวิตทั่วไปได้นอนแค่โรงนอนรวม

เจียงเฝ่ยดีใจลึกๆ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยและอ่อนน้อม "ฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จค่ะ"

"ลาก่อนค่ะผู้กำกับหนิง"

มองดูแผ่นหลังของเจียงเฝ่ยที่เดินจากไป ผู้กำกับหนิงอดถามสวีเชียนเหยาที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้ "คุณคิดว่าเธอมาเป็นหน่วยกู้ภัยจะเป็นยังไง?"

สวีเชียนเหยาตอบโดยไม่ต้องคิด "เหมาะมากครับ เจียงเฝ่ยฉลาดและมีความสามารถ ไม่ใช่คนที่จะใช้อำนาจรังแกคนอ่อนแอ"

ผู้กำกับหนิงหัวเราะ "หาโอกาสเชิญเธอเข้าร่วมทีมกู้ภัยอย่างเป็นทางการซะ"

แม่หนูคนนี้ ถ้าไม่ทำงานให้ทางการก็น่าเสียดายแย่

—

ระหว่างทางกลับร้านค้า เจียงเฝ่ยบังเอิญเจอคนคุ้นหน้าสองคน

อวี๋ซวนเจียวกับเหอต้าหงกำลังขอเสบียงจากคนในทีมกู้ภัย

"สหายครับ แฟนผมร่างกายไม่ค่อยดี ขอของกินให้เธอเพิ่มหน่อยได้ไหมครับ?"

"ฉันปวดท้องจังเลย......"

"ขอโทษด้วยครับ อาหารของทุกคนต่อวันถูกกำหนดไว้แล้ว ให้พวกคุณเพิ่ม คนอื่นก็จะอด" คนทีมกู้ภัยพูดจบก็เดินหนีไป

เหอต้าหงอดไม่ได้ตบอวี๋ซวนเจียวฉาดใหญ่ "เธอร้องไห้ไม่เป็นเหรอ?"

"เมื่อกี้ถ้าแกล้งทำตัวน่าสงสารกว่านี้อีกนิด เขาก็ให้เราแล้ว!"

อวี๋ซวนเจียวกุมหน้าเงียบกริบ ในแววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ก่อนทางการจะลงมือปราบปรามความวุ่นวาย เธอเป็นคนออกไอเดียให้เหอต้าหงไปซ่อนตัวก่อน รอเรื่องเงียบ ค่อยปลอมเป็นผู้รอดชีวิตมารับบัตรประจำตัว

คณะกรรมการหมู่บ้านจึงยุบไป

เธอนึกว่าเหอต้าหงจะดีกับเธอขึ้นหน่อย ใครจะรู้ว่าไอ้เดรัจฉานนี่ ไม่กล้าลงมือปล้นต่อหน้าทางการ ก็บังคับให้เธอไปนอนกับผู้ชายแก่ๆ เพื่อแลกเสบียง!

ถ้าไม่เชื่อฟัง ก็โดนซ้อมน่วม บนตัวเธอตอนนี้ไม่มีที่ว่างดีๆ สักที่!

"เดี๋ยวฉันไปถามคนอื่นดู ว่ายอมเอาบิสกิตซื้อเธอสักคืนไหม"

เหอต้าหงลากอวี๋ซวนเจียวจะกลับไปที่ตึกพักอาศัย พอหันหลังกลับก็เห็นเจียงเฝ่ยอยู่ฝั่งตรงข้าม รู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที

เขาเคยรับปากเจียงเฝ่ยว่าจะสั่งสอนอวี๋ซวนเจียว แต่คนยังอยู่ดีมีสุข จะไม่ให้หน้าแตกได้ไง?

อวี๋ซวนเจียวไม่ปิดบังความอิจฉาริษยาและความเกลียดชังเลยแม้แต่น้อย

เสื้อผ้าของเด็กสาวสะอาดสะอ้าน ไม่เหมือนเธอ เสื้อนวมส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว

ความผิดของเจียงเฝ่ยทั้งนั้น!

ไม่อย่างนั้นเธอจะถูกลูกบ้านตึก A ยวี่หลานย่วนบีบให้ไปขอเสบียง จนหมดหนทางต้องเข้าร่วมคณะกรรมการได้ยังไง!

เหอต้าหงทักทายอย่างกระตือรือร้น "บังเอิญจังครับคุณเจียง"

"คุณพักที่ไหน เดี๋ยวผมเดินไปส่ง"

ถือโอกาสดูด้วยว่าผู้หญิงคนนี้มีเสบียงเท่าไหร่ หาจังหวะกอบโกยได้ไหม

นึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋ายังมีผ้าแดงอยู่อีกผืน แววตาเจียงเฝ่ยฉายแววร้ายกาจ

พวกหมาเวรเหมาะจะไปสวรรค์บนดินที่สุดแล้ว

"ไสหัวไป อย่าตามฉันมา"

เจียงเฝ่ยชักมีดสั้นออกมาขู่เสียงเย็น จงใจทำผ้าแดงหล่น

ราวกับไม่รู้ตัวว่าทำของหล่น เจียงเฝ่ยเดินจากไปไกล

อวี๋ซวนเจียวรีบวิ่งไปเก็บขึ้นมา กำลังจะดูตัวหนังสือบนผ้าแดง เจียงเฝ่ยก็กลับมา

"คืนมา"

เห็นเจียงเฝ่ยแสดงท่าทีตื่นตระหนก อวี๋ซวนเจียวคิดว่าของในมือต้องเป็นของดีแน่ๆ เลยซ่อนไว้ข้างหลัง

"พี่มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าเป็นของพี่?"

"ฉันเก็บได้จากพื้น ก็ต้องเป็นของฉัน"

เจียงเฝ่ยยกมีดสั้นขึ้น

อวี๋ซวนเจียวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ฉันจะบอกให้นะ แถวนี้มีคนของทางการเต็มไปหมด พี่กล้าฆ่าฉัน พี่ก็หนีไม่รอดหรอก!"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

ทิ้งคำขู่รอดไรฟันไว้ เจียงเฝ่ยเดินจากไปอย่าง "เจ็บใจ" แถมยังเอามีดจิ้มหิมะหนาๆ ระบายอารมณ์ เหมือนหงุดหงิดมาก

อวี๋ซวนเจียวกางผ้าแดงออก เหอต้าหงเข้าไปดูด้วย

"เข้าร่วมฐานที่มั่นสวรรค์บนดิน กินอิ่มนอนอุ่น ข้าวร้อนทุกมื้อ......" อวี๋ซวนเจียวหวั่นไหว

"เราไปที่นี่กันเถอะ!"

"ใครจะไปรู้ว่าฐานที่มั่นปลอดภัยเป็นยังไง สู้ไปกินข้าวร้อนๆ ที่ฐานที่มั่นดีกว่าตามขบวนอพยพไปกินบิสกิตแห้งๆ"

"ถ้าที่นั่นดี เราก็อยู่ต่อ ถ้าไม่เวิร์ค เราค่อยกลับมาก็ได้"

เธอไม่อยากใช้ชีวิตอดอยากอีกแล้ว!

เหอต้าหงฟังแล้วก็ว่ามีเหตุผล "ไป เรากลับไปแอบเก็บของกัน อย่าให้ใครเห็น"

อวี๋ซวนเจียวและเหอต้าหงไม่มีความสงสัยเลยแม้แต่น้อย

นี่มันของของเจียงเฝ่ยเชียวนะ เธอจะไปที่ที่ไม่ดีได้ยังไง?

—

หลอกคนโง่ไปได้สองคน เจียงเฝ่ยอารมณ์ดีสุดๆ พอมาถึงถนนเส้นที่ร้านค้าตั้งอยู่ จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นก้อนทองคำเคลื่อนที่

ชายสวมเสื้อโค้ทขนมิงค์ลายเสือดาว สวมหมวกหนังขอบทอง นิ้วทั้งสิบที่สวมถุงมือ เต็มไปด้วยแหวนทองวงโต

บนข้อมือยังมีกำไลทองคำหน้ากว้างอีกสองวง

หนักอึ้งจนรู้สึกว่าใส่แล้วน่าจะเอ็นข้อมืออักเสบได้

เหมือนกลัวคนอื่นไม่เห็น สร้อยคอทองคำเส้นเท่าตะเกียบก็ห้อยโชว์อยู่ข้างนอก

200 กรัม...... 500 กรัม...... 700 กรัม......

เจียงเฝ่ยประเมินน้ำหนักเครื่องประดับทองแต่ละชิ้น ดวงตาค่อยๆ เป็นประกาย

มนุษย์ทองคำนี่นา!