บทที่ 70 นายกับลู่ยู่ เป็นใครกันแน่?

เจียงเจิ้งคังเช็ดน้ำตาแล้วรับปาก "ลุงจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้หลาน นอนตรงทางเดินก็ได้ ช่วงนี้ตึก A มีคนแปลกหน้าเข้ามาหลายคน ลุงแค่อยากได้ที่ปลอดภัย"

เจียงเฝ่ย: "ไม่ได้"

บุญคุณในชาติก่อน เธอชดใช้ให้หมดแล้ว ไม่มีหน้าที่ต้องรับเจียงเจิ้งคังไว้

ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นคนหูเบา แยกแยะผิดถูกไม่เป็น ถ้าเกิดปล่อยคนเลวเข้ามาจะทำยังไง?

เห็นเจียงเฝ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เจียงเจิ้งคังก็ไม่เซ้าซี้ เดินคอตกกลับห้อง 1701 อย่างเดียวดาย

ซูหลิวหย่วนที่เดินตามหลังมา แอบถามลู่ยู่เบาๆ "เธอกับผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกัน? ญาติเหรอ?"

ลู่ยู่: "รู้มาก ตายไว"

ซูหลิวหย่วนรีบเม้มปากแน่นทันที

ชั้น 22

เจียงเฝ่ยกับลู่ยู่เอาของที่ซูหลิวหย่วนขนมาไปวางไว้ที่ห้อง 2203 ชั่วคราว

หลิงเจ้าหรุยได้ยินเสียงก็ออกมาจากห้องนอน ยังไม่ทันได้ดีใจที่พวกเจียงเฝ่ยกลับมา ก็เห็นชายแปลกหน้านั่งทำตัวตามสบายอยู่บนโซฟา ลูบหัวเจ้าต้าหวงเล่น

"พี่เจียง พี่ลู่ เขาคือ?"

เจียงเฝ่ยกำลังจะอธิบาย ใครจะรู้ว่าเซียวชูเซี่ยที่ห้อง 2201 ยังไม่นอน วิ่งเข้ามากอดเธออย่างตื่นเต้น

"พี่สาว ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว!"

"หนาวไหมคะ? กินข้าวหรือยัง?"

เซียวชูเซี่ยยัดแผ่นแปะความร้อนที่เพิ่งแกะใส่มือเจียงเฝ่ย แล้วก็สังเกตเห็นซูหลิวหย่วนบนโซฟาเหมือนกัน

"คนคนนี้คือ?"

"ซูหลิวหย่วน ช่วงนี้เขาจะพักอยู่ที่ชั้น 22" เจียงเฝ่ยชะงักเสียงลง:

"ในเมื่อตื่นกันหมดแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงมาเจอกันที่ห้อง 2202 กินมื้อดึก แล้วประชุมกันหน่อย"

ก่อนหน้านี้มีทีมกู้ภัยอยู่ เธอไม่สะดวกถามเรื่องหัวกะโหลกดอกลิลลี่

ตอนนี้กลับบ้านตัวเองแล้ว ต้องถามให้รู้เรื่อง

คนพวกนั้นอันตรายมาก เธอไม่อยากนำความเดือดร้อนมาสู่ชั้น 22 อีก

แค่แก๊งเจิ้นหู่แก๊งเดียวก็เกินพอแล้ว

เจียงเฝ่ยกลับห้อง 2202 เปลี่ยนชุดกันหนาวก่อน แล้วเก็บทองคำสามกระเป๋าเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 90,000 กรัม]

[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ปลดล็อกโซนที่ 4 ของชั้น 2 [หมวดของสด——โซนอาหารทะเลมีชีวิต] สำเร็จ การปลดล็อกโซนสุดท้ายของชั้น 2 ต้องใช้ทองคำ 256,000 กรัม]

[ทองคำที่มีในปัจจุบัน: 10,400 กรัม]

[รางวัลแถมพิเศษ: วงล้อเสี่ยงโชค 1 ครั้ง ขอถามโฮสต์ว่าต้องการใช้หรือไม่?]

ซูเปอร์มาร์เก็ตมีสิ่งมีชีวิตได้จริงเหรอเนี่ย?!

เจียงเฝ่ยรีบเข้าไปที่ชั้น 2 ของซูเปอร์มาร์เก็ตทันที

หมอกขาวบริเวณใกล้โซนอาหารทะเลแช่เย็นจางหายไปแล้ว มีตู้กระจกเลี้ยงสัตว์น้ำแบบขั้นบันไดวางอยู่

ชุดหนึ่งมี 5 ชั้น แต่ละชั้นมีตู้กระจกขนาดเล็กแบบเปิดโล่ง 20 ตู้

ชั้นล่างสุดวางอยู่บนพื้น ตู้ชั้นบนวางอยู่บนชั้นวางที่ทำขึ้นพิเศษ

ในตู้กระจกแต่ละตู้มีปั๊มออกซิเจนและเครื่องกรองน้ำในตัว

ทั้งหมดมี 10 ชุด

ในตู้มีปลา กุ้ง ปู หอย เป๋าฮื้อ ปลิงทะเล ตะพาบ และสัตว์น้ำอื่นๆ ที่ยังมีชีวิตกระโดดโลดเต้น กระทั่งมีปูอลาสก้า กุ้งมังกรสีน้ำเงิน

ต่างจากเมื่อก่อน จำนวนอาหารทะเลในตู้มีน้อยมาก แต่ละชนิดมีแค่ราวสี่ห้าตัว

อย่างตู้ปูอลาสก้า ก็มีแค่สองตัว

"ระบบ แกยักยอกอาหารทะเลฉันหรือเปล่า?"

[ตู้กระจกหนึ่งตู้ ไม่สามารถเลี้ยงสัตว์น้ำจำนวนเกินหนึ่งร้อยตัวได้]

[เมื่อจำนวนอาหารทะเลในตู้กระจกปัจจุบันต่ำกว่า 2 ระบบจะเติมให้อัตโนมัติ จนกว่าจะครบจำนวนเริ่มต้น 100 ตัวของแต่ละชนิด]

"งั้นต่อไปซูเปอร์มาร์เก็ตจะมีไก่เป็ดตัวเป็นๆ ไหม?"

ระบบเงียบกริบ แกล้งตายอีกแล้ว

เจียงเฝ่ยจำต้องล้มเลิกความคิดที่จะลองเชิง เลือกใช้ "วงล้อเสี่ยงโชค"

หลังจากเสียงดนตรีประหลาดที่คุ้นเคยจบลง——

[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ ได้รับ "จุ๊บๆ นะเป็ด" (ชินชินเป็ด)]

[คำใบ้เล็กๆ: "จุ๊บๆ นะเป็ด" เป็นแม่ยายของ "สู้ๆ นะเป็ด" และเป็นแม่ของ "พยายามเข้านะเป็ด" พวกมันเป็นครอบครัวใหญ่ที่ปรองดองและมีความสุขนะจ๊ะ~]

เจียงเฝ่ย: "......"

ฉันว่าแกมัน "ไร้ประโยชน์นะเป็ด" มากกว่า!

เจียงเฝ่ยโยนเข็มกลัดเป็ดทิ้งอย่างไร้อารมณ์ แล้วกระทืบซ้ำ

ผิดคาด เข็มกลัดแข็งแรงมาก ทั้งที่ดูเหมือนทำจากพลาสติกแท้ๆ

เจียงเฝ่ยไปหยิบมีดทำครัวมาฟันใส่เข็มกลัด

เข็มกลัดไม่เป็นไร แต่คมมีดกลับบิ่นไปนิดหนึ่ง

"?!" เจียงเฝ่ยอึ้ง

เข็มกลัดเป็ดเฮงซวยนี่แข็งขนาดนี้เลยเหรอ?

ลองเปลี่ยนเป็นเลื่อยไฟฟ้าดู

เข็มกลัดยังคงสมบูรณ์ไร้ริ้วรอย เป็ดตัวน้อยที่ทำปากจู๋ตาหยีบนนั้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยความเจียมตัวของเจียงเฝ่ย

นึกขึ้นได้ว่าในโกดังมีเครื่องประดับเพชร เจียงเฝ่ยหยิบแหวนเพชรวงโตออกมา ใช้เข็มกลัดทุบลงไป

เพชร แร่ธาตุที่แข็งที่สุดชนิดหนึ่ง แตกละเอียด

นี่มันของดีนี่นา!

เจียงเฝ่ยพิจารณาเข็มกลัดเป็ดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

ขนาดเท่าฝาขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ เป็นทรงกลม

นอกจากเอาไว้ปาหัวคนสะดวกดีแล้ว ยังมีประโยชน์อะไรอีก?

หรือว่าต้องสะสมให้ครบจำนวนหนึ่ง เอามาต่อเป็นเสื้อเกราะกันกระสุน?

นึกภาพเป็ดเกาะเต็มตัว เจียงเฝ่ยก็อดตัวสั่นไม่ได้

อุจาดตาไปหน่อย

นึกไม่ออกว่าจะเอาไปใช้อะไรดี เจียงเฝ่ยเก็บเข็มกลัดขยะวิเศษไว้ ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต

หยิบอุปกรณ์หม้อไฟที่กินคราวก่อนออกมา พร้อมมะพร้าวที่ตุนไว้ และไก่เหวินชางสดๆ จากซูเปอร์มาร์เก็ตสองตัว

ไก่ชนิดนี้เนื้อนุ่มสด เอามาทำสุกี้ไก่มะพร้าวอ่อนรสชาติจะสดชื่นหอมหวาน

ส่วนผัก เจียงเฝ่ยเลือกชนิดเดียวกับที่กินคราวก่อน

วันนี้มีเนื้อไก่กับมะพร้าวแล้ว ก็ไม่เอาเนื้อวากิวกับอาหารทะเลออกมา

กินซ้ำเดิมบ่อยๆ เดี๋ยวจะเลี่ยน

อีกอย่าง ลังสองใบของหวังขาเป๋ อย่างมากก็ใส่ของกินได้แค่นี้

วันหน้าถ้าอยากกินดีกว่านี้ ไม่ไปขอลังหวังขาเป๋ให้เขารับสมอ้างไป ก็ต้องแอบกินคนเดียว

คิดได้ดังนั้น เจียงเฝ่ยก็หยิบไก่เหวินชางออกมาเพิ่มอีกตัว

รอบนี้กินให้สะใจไปเลย!

เจียงเฝ่ยเตรียมของเกือบเสร็จ พวกลู่ยู่ก็มาถึง

หลิงเจ้าหรุยกับเซียวชูเซี่ยไปอุดรอยรั่วประตูหน้าต่างอย่างชำนาญ

พอเห็นเครื่องเคียงมากมายและเนื้อไก่มะพร้าวสดๆ บนโต๊ะ ซูหลิวหย่วนก็อ้าปากค้าง

"พวกคุณกินกันหรูขนาดนี้เลยเหรอ......"

"ขอผมเข้าร่วมกลุ่มด้วยได้ไหม? ผมดัดแปลงอาวุธเป็นนะ!"

ไม่เพื่ออะไรหรอก เพื่อเนื้อคำนี้แหละ!

เจียงเฝ่ยมองซูหลิวหย่วนที่ท่าทางกะล่อนอย่างสงสัย "นายรู้วิธีดัดแปลงอาวุธ?"

"ลู่ยู่เป็นพยานให้ผมได้! ปืนพวกนั้นที่เขาใช้ ผมเป็นคนโมดิฟายให้ทั้งนั้นแหละ!"

ลู่ยู่พยักหน้า "ซูหลิวหย่วนไม่เพียงดัดแปลงเป็น ยังสร้างอาวุธได้ด้วย แค่ฝีมือการต่อสู้ห่วยแตกหน่อย"

เจียงเฝ่ยเริ่มสนใจ

ที่เธอมีอาวุธเยอะแยะ ถ้าดัดแปลงให้ร้ายกาจขึ้นได้ ความปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แต่ว่า......

เจียงเฝ่ยรินน้ำให้ซูหลิวหย่วนแก้วหนึ่ง "นายอยากเข้าร่วมทีมก็ได้ แต่ต้องพูดความจริงกับฉัน นายกับลู่ยู่ เป็นใครกันแน่?"