ยอดอาจารย์มหาเมตตา บทที่ 813 เข้าสู่การสังเวยเต๋ากับสิบสองวิหารสวรรค์

"หมิงเยว่!"

เมื่อหมอกจางหายไป ร่างงดงามในความว่างเปล่าก็เผยให้เห็นร่างที่แท้จริง ทุกคนก็ปะทุขึ้นทันที

"เหตุใดถึงเป็นนาง!" น้ำเสียงมังกรคะนองน้ำสั่นเทิ้มเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดเลยว่าครั้งนี้จะเป็นหมิงเยว่

นี่คือผู้หญิงที่เป็นตำนานที่สุดในเก้าสวรรค์สิบแผ่นดิน เป็นเวลาหลายปี ที่นางยืนอยู่ผู้เดียวและอยู่นำหน้าไปไกลยิ่ง ผู้คนมากมายต่างก็ชื่นชมนาง

ก่อนที่เหมืองมหาบรรพกาลจะเปิด ฝูซีรู้ว่าหมิงเยว่ก็เข้ามาเช่นกัน แต่เขาไม่เคยได้พบนางเลย เขาไม่เคยเห็นนางปรากฏตัวหลังจากคลังสมบัติหงส์แดงแท้จริงเปิดออก

ไม่มีใครรู้ว่าหมิงเยว่หายไปไหน ไม่ต้องพูดถึงว่านางไปอยู่ที่ใดในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา

ในขณะนี้ เพลิงศักดิ์สิทธิ์สามดวงสว่างขึ้นระหว่างคิ้วของหญิงสาวที่เย็นชาและสง่างามในชุดสีขาว นางเป็นเหมือนเทพเจ้าจากสวรรค์ทั้งเก้า บริสุทธิ์ สะอาด และไม่มีใครแตะต้องได้

"เพลิงศักดิ์สิทธิ์สามดวง!"

ณ เวลานี้ ทุกคนถึงกับตกตะลึง เพลิงศักดิ์สิทธิ์สามดวงหมายถึงอะไรหรือ? ก็หมายความว่านางได้เข้าสู่ขอบเขตปลิดเต๋าแล้ว

"เป็น… เป็นไปได้อย่างไร?"

ไม่เพียงแต่ทำให้ทุกคนตกตะลึงเท่านั้น แต่แม้เย่ฉิงซวนและหลิงเทียนก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน หมิงเยว่ได้จุดเพลิงศักดิ์สิทธิ์สามดวงได้สำเร็จและเข้าสู่ขอบเขตปลิดเต๋า

นี่เป็นความก้าวหน้าที่ท้าทายสวรรค์แบบใดกัน? ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือสิบสองวิหารสวรรค์ซึ่งมองเห็นได้อย่างเลือนลางที่อยู่ด้านหลังของนาง

"สิบสองวิหารสวรรค์!"

"พระเจ้า นางต้องประสบพบเจออะไรมาบ้าง? ถึงกับได้มีโอกาสที่ดีอะไรจนสามารถเปิดสิบสองวิหารสวรรค์ได้จริงๆ ?"

ทุกคนไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป หลังจากเย่ชิว อัจฉริยะของมนุษย์อีกคนหนึ่งสามารถทะลุพันธนาการได้สำเร็จและเปิดวิหารสวรรค์ทั้งสิบสองแห่งที่มีเพียงผู้สืบทอดของสิบอสูรเท่านั้นที่สามารถเปิดได้

เมื่อมีสิบสองวิหารสวรรค์เป็นแหล่งกำเนิด นางจึงจุดเพลิงศักดิ์สิทธิ์สามดวงและทะลวงผ่านเข้าไปได้สำเร็จ

ทุกคนตกอยู่ในความตื่นตระหนกและตกตะลึง เมื่อมองไปยังร่างชุดขาว อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าหมิงเยว่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในชีวิตและความตายอันโหดร้ายมากมายในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาแค่ไหน?

พูดตามตรง นางรู้สึกขอบคุณเย่ชิวมาก เพราะเขาเป็นคนแรกที่ทะลวงผ่านโซ่ตรวนนี้และเปิดเส้นทางนี้ เขาทำให้มหาเต๋ายอมรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้สำเร็จและยังสามารถเปิดสิบสองวิหารสวรรค์ได้อีกด้วย

ไม่เช่นนั้น หมิงเยว่คงจะไม่สามารถเปิดได้สำเร็จ นี่คือกรรมที่นางจะจดจำไว้อย่างมั่นคง

แม้ว่าเย่ชิวจะไม่ได้ทำเพื่อช่วยนาง แต่เพื่อความก้าวหน้าของตนเอง ไม่ว่าเขาจะทำมันโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม กรรมก็คือกรรม สิ่งที่นางเป็นหนี้ก็คือสิ่งที่นางเป็นหนี้ นางไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย นางเพียงทำตามหัวใจและตัดสินใจในสิ่งต่างๆ

เมื่อเข้าสู่ขอบเขตปลิดเต๋าด้วยสิบสองวิหารสวรรค์ได้ก็ทะลุขีดจำกัดของร่างกายไปแล้ว ในตอนนี้ ความแข็งแกร่งของนางเพิ่มขึ้นถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว

ความกดดันอันทรงพลังกดทับทุกคนที่อยู่ตรงนั้น จนกระทั่งสีหน้าของพวกเขาตึงเครียดและใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว

ชั่วขณะนั้น พวกเขารู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้าแห่งความตายที่เย็นชาและโหดเหี้ยม

"นกอมตะ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูถูกศาลาเยียวยาสวรรค์ของข้า!" หลังจากที่เงียบอยู่นาน หมิงเยว่ก็พูดอย่างเย็นชา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชาและเจตนาสังหาร

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ร่างของนกอมตะก็สั่นสะท้าน ราวกับว่ามันได้เห็นยมฑูต เขาเสียใจกับความเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้

บางทีเขาอาจไม่คาดคิดว่าหมิงเยว่จะมาปรากฏที่นี่ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือหมิงเยว่ได้จุดเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วสามดวงและเข้าสู่ขอบเขตปลิดเต๋า สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเจดีย์เล็กๆ ที่อยู่ข้างหลังนาง มันเหมือนกับภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับทุกคน น่ากลัวยิ่งกว่านั้นอีก

นกอมตะยังไม่ก้มหัวลงภายใต้แรงกดดันของหมิงเยว่ เขายังคงดื้อรั้นต่อไป "ฮึ่ม… แล้วถ้าข้าดูถูกเจ้าล่ะจะยังไง?"

"ถ้าอย่างนั้นข้าจะสังหารเจ้า" ทันทีที่นกอมตะพูดจบ หมิงเยว่ก็โจมตี นางไม่มีเวลาไปเสียให้กับอีกฝ่าย ฝ่ามือฟาดลงมาจากท้องฟ้าและพลังอันท่วมท้นพลันก็ตบออกไป

"โฮก!" ซูหยานคำรามด้วยความโกรธและช่วยนกอมตะต่อต้าน เขาเองก็ต้องการปะทะกับหมิงเยว่ ผู้หญิงในตำนานคนนี้ด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้ายอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋า และต่อหน้าหมิงเยว่ที่ได้เข้าสู่สิบสองวิหารสวรรค์ ไม่ว่าทั้งสองจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่สามารถทัดเทียมกับหมิงเยว่ได้

ในเวลาเพียงชั่วครู่ นกอมตะและซูหยานถูกยับยั้ง ไร้ความสามารถในการต่อสู้กลับ

"เฮือก…" เมื่อเห็นฉากนี้ ฝูซีหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ เขาดีใจมากที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดจาหยาบคายออกมา ไม่เช่นนั้น หากฝ่ามือนี้โดนเขา แม้แต่ร่างกายของมังกรที่แท้จริงก็อาจไม่สามารถต้านทานมันได้ "ดุร้ายเกินไป! ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมและไม่ค่อยพูดจา… นางไม่ควรล้อเล่นด้วย"

ทันใดนั้น ฝูซีก็ทำการประเมิน เขาแอบดีใจ โชคดีที่เขาไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง

"โฮก!" ด้วยเสียงร้องยาว นกอมตะที่ถูกตบจนแบนราบก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งและอยากจะต่อสู้ต่อไป

โดยไม่คาดคิด หมิงเยว่ฟาดอย่างเย็นชาอีกครั้งและทำให้เขากลายเป็นฝุ่น เขาไม่มีทางสู้กลับได้เลย แม้ว่ากายาเซียนจะสามารถฟื้นคืนชีพได้อย่างไม่มีจำกัด แต่เขาก็ไม่สามารถทนต่อการโจมตีอันบ้าคลั่งของหมิงเยว่ได้

ภาพฉากที่โหดร้ายอย่างไม่มีใครเทียบได้ทำให้ทุกคนที่อยู่ข้างหน้าตกตะลึง

นกอมตะกลัวมาก! เขาไม่คิดว่าหมิงเยว่จะแข็งแกร่งขนาดนี้ แม้วิธีการไม่ได้หรูหราเท่าของเย่ชิว แต่วิธีการต่อสู้ของนางมักจะยุติการต่อสู้ด้วยวิธีที่ง่ายที่สุดและหยาบคายที่สุด

ผลก็คือ ไม่ว่าเจ้าจะมีกี่กระบวนท่า เจ้าก็ไม่มีเวลาใช้มัน

ด้วยเสียงร้องยาวอีกครั้ง นกอมตะหลุดออกมาเป็นอิสระอีกครั้ง คราวนี้ เขาไม่ได้โจมตี แต่เขาพ่นลูกบอลเพลิงออกมา เพื่ิอที่จะหลบหนี

คาดไม่ถึงว่า หมิงเยว่จะเพิกเฉยต่อลูกบอลเพลิงและยกมือขึ้นเบาๆ เจดีย์ขนาดเล็กข้างหลังของนางก็มาถึงมือนางแล้ว

ด้วยปางมือที่เรียบง่าย เจดีย์เล็กก็ขยายใหญ่ขึ้นและปกคลุมท้องฟ้า

"ไม่!" ท่ามกลางความสิ้นหวัง นกอมตะยังคงดิ้นรนอย่างขมขื่น อย่างไรก็ตาม ภายใต้การยับยั้งของเจดีย์เล็กๆ เขาไม่สามารถหลบหนีได้เลย

นี่เป็นเพราะว่าเจดีย์เล็กนั่นมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวอยู่ ภายใต้การควบคุมของหมิงเยว่ ความแข็งแกร่งของมันถึงขีดจำกัดแล้ว

ในเวลาเพียงชั่วครู่ แสงศักดิ์สิทธิ์สูงสุดก็ปกคลุมนกอมตะ

"รวบรวม!" ทันทีที่นางพูดจบ นกอมตะผู้หยิ่งผยองอย่างเหลือทนก็ถูกดูดเข้าไปในเจดีย์เล็กโดยตรง

"นี่…"

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง

นกอมตะผู้หยิ่งผยองอย่างเหลือทนถูกปราบอย่างง่ายดาย? ก่อนหน้านี้ ทุกคนคงเคยเห็นแล้วว่านกอมตะนั้นทรงพลังขนาดไหน อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิดว่าหมิงเยว่จะยับยั้งเขาในเวลาเพียงไม่กี่นาที

"สวรรค์! ผู้หญิงคนนี้ดุร้ายเกินไปแล้ว" ณ เวลานี้ ฝูซีอดไม่ได้ที่จะบ่นจากก้นบึ้งของหัวใจ

จะมีใครในโลกที่สามารถปราบผู้หญิงดุร้ายเช่นนี้ได้? นางโหดร้ายเกินไป

หมิงเยว่จ้องมองทุกคนอย่างเย็นชาขณะที่นางยับยั้งนกอมตะด้วยมือข้างเดียว ในที่สุด สายตาก็หยุดที่ฝูซี นางพูดอย่างเย็นชา "มีใครอยากท้าทายศาลาเยียวยาสวรรค์ของข้าอีกบ้าง? เข้ามาสิ ข้าจะตอบรับเอง"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ทั้งสถานที่ก็เงียบลง

"เวรเอ๊ย! อย่ามองข้านะ ข้าไม่อยากท้าทายพวกเขา" ฝูซีตื่นตระหนกและรีบพูดเมื่อเห็นหมิงเยว่มองเขาอย่างเย็นชา

ข้าเป็นเพียงคนที่สัญจรผ่านไปมา