บทที่ 9 - ผู้บุกเบิกสุดซวย

บทที่ 9 - ผู้บุกเบิกสุดซวย

บทนี้เล่าผ่านมุมมองที่แตกต่างออกไป

บ่ายวันนี้ ผมจะไปตะลุยดันเจียนอีกครั้ง และผมจะเข้าไปในดันเจียนที่ชื่อว่า 'ห้องทดลองของหนูคลั่ง' ผมไม่ได้สนใจชื่อนักหรอก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นดันเจียนของฝ่ายอสุรกายเนื้อเยื่อ ผมเลยอยากเห็นว่าฝ่ายนี้มีสไตล์แบบไหน ทั้งการสร้างดันเจียนและประเภทของยูนิตกับกับดักที่ใช้

ดันเจียนนี้เป็นของผู้เล่นเลเวล 1 และตอนนี้ผมเลเวล 2 แล้ว ดังนั้นดันเจียนที่เลเวลต่ำกว่าย่อมไม่เป็นปัญหากับผมแน่ ผมจะกระทืบดันเจียนนี้ให้จมดิน!

ผมนำนักล่าออร์คหนึ่งตัวที่ติดตั้งขวานศึกและก็อบลินสองตัวที่ติดตั้งธนูมาด้วย นักล่าเลเวล 3 และก็อบลินเลเวล 2 ส่วนตัวผมเองน่ะเหรอ? ผมใช้แชมเปียนนักรบออร์คเลเวล 3 ด้วยพลังชีวิตมากกว่า 600 และพละกำลังเกิน 60 จากบัฟของแชมเปียน ไม่มีอะไรหยุดผมได้หรอก! วะฮ่าๆๆ!

สิ่งแรกที่ผมเห็นหลังเข้าดันเจียนคืออุโมงค์หินที่นำไปสู่ถ้ำขนาดใหญ่ "ดันเจียนใต้ดินสินะ? ไม่ต่างจากพวกคนแคระเท่าไหร่... ถึงคนแคระจะใช้อุโมงค์ขุดเจาะที่ดูชัดเจนกว่า แต่อันนี้ดูเป็นธรรมชาติ เอาเถอะ ไปกันดีกว่า!"

ผมเริ่มเดิน และก่อนจะถึงถ้ำ พลั่ก! มีอะไรบางอย่างตกลงมาใส่ผมและผมได้รับความเสียหายเล็กน้อย "นี่มันอะไรกัน?! ศพงั้นเหรอ? อี๋... แหวะ!" ผมไม่กังวลเรื่องดาเมจ เพราะพวกเราเผ่าออร์คมีทักษะติดตัวที่ยอดเยี่ยมชื่อว่า กระหายเลือด การมีพลังชีวิตต่ำถือเป็นบัฟสำหรับพวกเรา

กระหายเลือด (ทักษะติดตัวแบบมีเงื่อนไข)

หากคุณมีพลังชีวิตต่ำกว่า 50% เพิ่มความเร็วการโจมตี 20% และความเสียหายการโจมตีพื้นฐาน 30%

ตอนนี้ในถ้ำใหญ่ ผมเห็นร่างไม่กี่ร่างเดินไปมา พวกมันเคลื่อนที่เป็นกลุ่มเล็กๆ กลุ่มละสี่ตัว "เราจะได้ออกแรงกันแล้วพวก ไปกันเถอะ!"

ผมเริ่มวิ่งเข้าหากลุ่มที่ใกล้ที่สุด ระหว่างทาง ตัวหนึ่งพ่นอะไรบางอย่างใส่ผม ผมดูบันทึกการต่อสู้และเห็นว่าผมได้รับความเสียหายพิษ "พวกแกพ่นพิษได้สินะ ไม่มีอะไรต้องกังวล"

อีกสองวินาทีเราก็ปะทะกันในระยะประชิด ผมโจมตีก่อนและ... "ผมโจมตีพลาด!? เกิดอะไรขึ้น? เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้ผมมองไปทางศัตรูยากขึ้น!!" ศัตรูดูน่าขยะแขยงมาก มนุษย์ที่มีชิ้นส่วนของมนุษย์อื่นเย็บติดกัน แต่มันคงไม่ใช่รูปลักษณ์ที่ทำให้ผมโจมตีพลาดหรอก... ต้องมีอย่างอื่นเกิดขึ้นแน่ แต่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร

ด้วยการโจมตีครั้งถัดไป ผมลดเลือดศัตรูเหลือต่ำกว่าครึ่ง ครั้งที่สอง มันก็ตาย "เหอะ พวกมันอ่อนแอชะมัด!" ผมพูด จากนั้นผมก็ไล่ทุบศัตรูที่เหลือด้วยความช่วยเหลือจากนักล่าออร์ค

เมื่อผมหันกลับไป ผมเห็นก็อบลินสองตัวกำลังพัวพันกับอีกกองร้อยของมอนสเตอร์พวกนั้น พวกมันถูกรุมและสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก "นี่สินะเหตุผลที่ผมไม่เห็นลูกธนูยิงมาทางเรา" ก็อบลินยิงไม่ได้เพราะติดพันในการต่อสู้ระยะประชิด

ผมกลับไปหาก็อบลินและเริ่มทุบศัตรู โดยมีออร์คอีกตัวตามมาติดๆ ในชั่วพริบตา ศัตรูชุดใหม่ก็ตายเกลี้ยง

"พวกมันลดเลือดก็อบลินไปได้ต่ำกว่าครึ่งเลยแฮะ... เป็นการโจมตีประสานงาน หรือแค่ดวงซวยที่พวกมันเดินมาใกล้พอจะเปิดฉากกับก็อบลินกันนะ? ช่างเถอะ ผมไม่รู้ ไปต่อกันดีกว่า"

เราฆ่าศัตรูกลุ่มที่สามและเป็นกลุ่มสุดท้ายในถ้ำอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ผมเห็นว่ามีทางเข้าอุโมงค์หลายทางในถ้ำ ทางหนึ่งต้องนำไปสู่แกนกลางดันเจียนแน่ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดันเจียนนี้เลย เลยได้แต่สุ่มเลือกมาสักทาง

มีทางแยกมากมายเชื่อมต่อกับอุโมงค์อื่น... และสักพักผมก็ไม่รู้แล้วว่าตัวเองกำลังไปไหน ผมเดินหน้าต่อ จนกระทั่งมาถึงถ้ำใหญ่ "เชี่ยเอ้ย! ถ้ำเดิมนี่หว่า! ผมกลับมาที่จุดเดิมเป๊ะ!" ผมมองเห็นซากศพน่าขยะแขยงของศัตรูที่เราฆ่าไปก่อนหน้านี้ "เอาวะ ลองเสี่ยงดวงกับอุโมงค์อื่นดู"

ผมเข้าอุโมงค์อีกแห่ง อันนี้เป็นทางตรง และนำไปสู่ถ้ำเล็กๆ ถ้ำนี้ไม่มีทางออกอื่นนอกจากทางที่เข้ามา "ไม่รู้สิ ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีถ้าจะอยู่ที่นี่ต่อ มันดูน่าสงสัยเกินไป... ว่างเปล่าเกินไป กลับกันเถอะ"

ตอนกำลังกลับ พลั่ก! ศพอีกร่างตกลงมา คราวนี้ทับก็อบลินตัวหนึ่งตายคาที่ "เวร! เราไม่ได้เข้าไปในห้อง ดังนั้นก็อบลินที่เดินตามหลังผมมาตลอด ตอนนี้เลยเดินนำหน้าผม!"

มีบางอย่างผิดปกติ ผมดวงซวยขนาดนั้นเลยเหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า งั้นผู้เล่นที่ออกแบบดันเจียนนี้เป็นอัจฉริยะจอมชั่วร้ายงั้นสิ? ไม่งั้นเขาจะทำนายได้ยังไงว่ากับดักที่สองนี้จะโดนยูนิตอ่อนแอที่มักเดินตามหลังตัวเก่งๆ? แล้วก็การโจมตีขนาบข้างเมื่อกี้ ผมเคยพยายามทำในดันเจียนตัวเองแล้วมันยากมากที่จะตั้งค่า AI ให้ทำแบบนั้น ผมทำไม่สำเร็จด้วยซ้ำ เจ้าของดันเจียนนี้ทำให้มันเวิร์กได้ยังไงกับยูนิตที่มีปัญญาแค่ 1 และสื่อสาร 0-1? ผมตรวจสอบพวกมันหลังจากตายแล้วและพวกมันโง่เกินกว่าจะโจมตีประสานงานได้... หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นอย่างนั้น...

อ้อ ขอบคุณการตรวจสอบที่ทำให้ผมเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับการโจมตีที่พลาดไป มันเป็นเพราะทักษะที่ชื่อว่า 'น่าขยะแขยงจนทนมองไม่ได้' เป็นทักษะที่น่ากลัวมากสำหรับพวกโจมตีระยะประชิดอย่างผม แต่พวกมันอ่อนแอเกินไป ทักษะนี้เลยแทบไร้ประโยชน์

ผมตัดสินใจเดินช้าลง และสังเกตสิ่งรอบข้าง พยายามมองหากับดักที่อาจเจอ

หลังจากกลับมาที่ถ้ำ ผมเลือกอุโมงค์อื่นเพื่อสำรวจต่อ อีกครั้งที่มีทางแยกมากมายเชื่อมต่อกับอุโมงค์อื่น แต่คราวนี้ผมเดินช้าลงและจำเส้นทางเพื่อไม่ให้หลงอีก อุโมงค์บางแห่งมีน้ำท่วมขังบางส่วน ผมตัดสินใจเลี่ยงพวกนั้นไปก่อน เผื่อมีอะไรซ่อนอยู่ใต้น้ำ ผมระแวงไปเองหรือเปล่า? ผมไม่คิดงั้นนะ ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่าหลังจากสิ่งที่เจอมาในดันเจียนนี้

ผมมั่นใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมผ่านอุโมงค์นี้ ดังนั้นผมกำลังก้าวหน้าไปบ้างแล้ว มันมีทางเดินยกระดับแคบๆ ขนาบแม่น้ำใต้ดิน กระแสน้ำดูเชี่ยวกราก อย่าตกลงไปจะดีกว่า

ตอนนี้เราอยู่กลางทางเดินยกระดับ ด้านหน้ามีกลุ่มอสุรกายเย็บติดพวกนั้นเดินตรงมาหาเรา "นี่มันออกแบบมาได้ห่วยแตกที่สุด นี่เป็นอุโมงค์เดียวที่ผมเจอที่มีพื้นที่ต่อสู้น้อยขนาดนี้ และเราก็ไม่เจอศัตรูเลยจนถึงตอนนี้ น่าสงสัยเกินไปแล้ว!" มันอาจเป็นเพราะดวงซวยก็ได้... แต่ให้ตายเถอะ! คนเราจะซวยได้ขนาดไหนเชียว? นี่มันจงใจออกแบบมาให้เป็นแบบนี้ชัดๆ!

ผมเริ่มสู้กับศัตรู ทางเดินแคบเกินกว่าจะยืนสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับออร์คอีกตัวได้ ดังนั้นมีแค่ผมที่อยู่ในระยะประชิด ก็อบลินก็ไม่ยิงธนูอีกแล้ว ผมเลยหันไปมองและเห็น... ว่าศัตรูกำลังโจมตีขนาบข้างอีกแล้ว!

"บ้าน่า! ทำไมต้องเป็นตอนนี้วะ!?" ผมยอมให้ก็อบลินตัวสุดท้ายตายไม่ได้ ไม่งั้นผมจะไม่มีตัวโจมตีระยะไกลเหลือเลย ผมเลยพยายามขยับไปบล็อกศัตรูที่มาจากด้านหลัง

ไม่มีปัญหากับออร์ค เพราะตอนนี้มันยืนว่างอยู่ ผมเลยสลับตำแหน่งกับมัน แล้วมันก็เริ่มสู้กับศัตรูที่มาจากด้านหน้า จากนั้นผมพยายามจะเดินผ่านก็อบลิน แต่ศัตรูตัวหนึ่งพ่นพิษใส่ผมจังหวะนั้นพอดี น้ำลายพิษทำให้ผมเสียสมาธิไปชั่ววูบ แต่ในชั่ววูบนั้นผมไม่ได้มองเท้าตัวเองและก้าวพลาดออกนอกทางเดินแคบๆ เชี่ย!

"อ๊ากกก!" ผมร้องขณะร่วงลงสู่แม่น้ำ ตูม! ผมตกลงไปในน้ำ พยายามว่ายทวนกระแสน้ำ แต่มันแรงเกินไป

พอผมขึ้นฝั่งได้ ผมก็กลับมาอยู่ที่ถ้ำใหญ่อีกครั้ง

"เวรเอ๊ย! ผมมั่นใจว่าออร์คกับก็อบลินที่เหลือต้องตายแน่ๆ ต้องสู้ตามลำพังกับศัตรูเยอะขนาดนั้น!"

อย่าบอกนะว่าการโจมตีขนาบข้างเป็นกลยุทธ์เพื่อบีบให้ผมตกลงไปในแม่น้ำ แล้วฉวยโอกาสตอนที่ผมแยกจากกองกำลังเพื่อฆ่าพวกมัน... ช่างเป็นกลยุทธ์ที่ชั่วร้ายอะไรขนาดนี้!

"สิ่งเดียวที่ทำได้คือกลับไปที่อุโมงค์นั่นแล้วพยายามช่วยถ้าพวกมันยังรอดอยู่" ผมเริ่มวิ่งผ่านอุโมงค์ ผมพอจำทางแยกที่ใช้ไปถึงตรงนั้นได้

เมื่อผมไปถึงอุโมงค์ที่มีทางเดินยกระดับแคบๆ ในที่สุด มันก็สายไปแล้ว มีแต่ศพเกลื่อนกลาด ผมเห็นศพของทั้งก็อบลินและออร์ค "โธ่เว้ย! มาช้าไป!" มีศพของศัตรูหน้าเกลียดห้าศพด้วย ออร์คคงเป็นคนจัดการพวกมัน

"ใครกันนะที่บอกว่าดันเจียนนี้จะง่าย? ว่าเราจะผ่านไปได้สบายๆ!? อ๋อ ใช่ ผมเองแหละ" ผมเริ่มจะบ้าแล้ว ดันเจียนงี่เง่าของผู้เล่นเลเวล 1 มันซับซ้อนขนาดนี้ได้ยังไง?

ผมถอนหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์ "เฮ้อ ทำอะไรไม่ได้แล้วกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ผมคนเดียก็น่าจะพอจบดันเจียนนี้ได้โดยไม่มีปัญหา"

ก่อนจะลุยต่อ ผมเช็คสถานะตัวเอง "หือ? ทำไมเลือดผมเหลือน้อยจัง? แล้วทำไมมันลดลงเรื่อยๆ ล่ะ!?" ผมไม่ได้ติดพิษ ผมไม่เห็นสถานะติดพิษ "เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!? ทำไมเลือดผมลดลงตลอดเวลา!?"

เป็นเพราะอะไรสักอย่างในห้องนี้เหรอ? หรือเป็นเพราะน้ำจากแม่น้ำ? ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้!? ในบันทึกการต่อสู้บอกแค่ว่า 'พลังชีวิตของคุณลดลง 2 หน่วย' และข้อความพวกนั้นก็เด้งขึ้นมาทุกวินาที

"เสียเวลาไม่ได้แล้ว! ขืนเป็นแบบนี้ผมตายแน่!" ผมเริ่มวิ่งผ่านอุโมงค์ พยายามไปให้ถึงจุดสิ้นสุดดันเจียนก่อนจะตาย

ผมเจอซากของหนึ่งในสองกองร้อยที่โจมตีเราตรงทางเดินแคบๆ แต่ผมหยุดไม่ได้ เวลาเหลือจำกัด

"น่าอายชะมัดที่ต้องวิ่งหนีศัตรูอ่อนแอพวกนั้น วิ่งหนีศัตรูที่ผมฆ่าได้ด้วยการโจมตีปกติแค่หนึ่งหรือสองที! ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอเรื่องน่าอับอายแบบนี้... ศักดิ์ศรีออร์คของผม! ศักดิ์ศรีออร์คของผมหายไปไหนหมด!?"

ในที่สุดผมก็เห็นความเปลี่ยนแปลงในอุโมงค์ ตอนนี้มีส่วนที่ถูกขุดเจาะอย่างชัดเจนและหินก็เรียบเนียน "ผมกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดดันเจียนแล้วเหรอ?" แต่ผมไม่มีเวลาคิด ผมเกือบหมดเวลาชีวิตแล้ว

ผมเข้ามาในโซนที่ดูเหมือนห้องทดลอง มีเครื่องจักรแปลกๆ อยู่ทุกที่ แต่ที่สำคัญที่สุดคือตรงกลางห้องทดลองผมเห็นแกนกลางดันเจียน "ในที่สุดก็โชคดีสักที! ผมไปถึงและทำลายมันได้ก่อนที่เลือด 20 หน่วยสุดท้ายจะหมด!" ผมเกือบกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ แต่ยั้งตัวไว้ก่อนจะสายเกินไป ผมไม่อยากตายที่นี่

ผมเลยเดินไปหาแกนกลางดันเจียน ไม่มีศัตรูในห้อง... แปลกจัง ปกติต้องมีหน่วยที่เก่งที่สุดเฝ้าแกนกลางสิ เอาเถอะ ดีสำหรับผม ดูเหมือนความซวยทั้งหมดจนถึงตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นโชคดีที่เท่าเทียมกันในที่สุด

ผมเดินไปหาแกนกลางดันเจียนด้วยความตึงเครียด มองหาศัตรูที่ซ่อนอยู่ แล้วผมก็ไปถึงที่ตั้งของมันและยื่นมือออกไปบีบมัน ทันใดนั้น พลั่ก! บางอย่างตกลงมาใส่ผม

คุณเสียชีวิตแล้ว!

การรุกรานดันเจียนล้มเหลว!

รางวัลที่ได้รับ...

"เดี๋ยว! อารายยยวะเนี่ย!? เมื่อกี้มันบ้าอะไรกัน!?" ผมอยู่ในร่างวิญญาณแล้วตอนนี้ ผมเห็นศพตัวเองอยู่ใต้เท้า ข้างๆ ศพผมมี... ศพอีกร่าง? "ผมโดนกับดักเวรตะไลฆ่าตายเหรอเนี่ย!? เพราะ... มันเป็นกับดักเดียวกับเมื่อกี้ใช่ไหม?"

"เกิดบ้าอะไรขึ้นกานนน? ทั้งหมดนี่เป็นกับดักซ้อนแผนสุดซับซ้อนเหรอ!? เจ้าของดันเจียนต้องเก่งขนาดไหนถึงทำนายการกระทำของผมได้ตั้งแต่ต้น? ไม่งั้นผู้เล่นจะทำนายได้ยังไงว่าผมจะมาถึงห้องนี้ด้วยเลือดอันน้อยนิดและเวลาที่จำกัด!"

"และชัดเจนว่าห้องที่ว่างเปล่าไร้ศัตรูแบบนี้ก็เพื่อให้ผู้บุกรุกผ่อนคลายและลดความระมัดระวังลง! เพราะไม่งั้นคงไม่มีใครติดกับดักนี้หรอก แค่ก้าวหลบไปข้างๆ ก็พ้นแล้ว!"

"ผมทำอะไรไม่ได้เลย! ไม่ได้เลย! ตั้งแต่ต้นทุกอย่างถูกวางแผนมาเพื่อให้ผมตายด้วยกับดักศพหล่นทับโง่ๆ นี่!" ผมสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงว่าดันเจียนนี้จะอันตรายขนาดไหนเมื่อถูกปรับปรุงไปไกลกว่านี้... "ผมต้องเตือนผู้เล่นคนอื่นเกี่ยวกับดันเจียนนี้! ไม่งั้นศักดิ์ศรีของพวกเขา และที่สำคัญกว่านั้น สติสัมปชัญญะของพวกเขา จะต้องแหลกสลายแน่!"

"'ห้องทดลองของหนูคลั่ง'... ช่างเป็นดันเจียนที่น่ากลัวอะไรขนาดนี้..."

นี่คือเรื่องราวของเหยื่อรายแรกของ 'ห้องทดลองของหนูคลั่ง' ต่อมา เหยื่ออีกหลายรายก็ปรากฏตัวขึ้นและบ่นระงมในฟอรัม พวกเขาสรุปว่าผู้เล่นที่ออกแบบดันเจียนนี้ต้องเป็นอัจฉริยะจอมชั่วร้ายตัวจริง ที่พยายามปั่นประสาทผู้เล่นคนอื่น เหตุผลของพวกเขาน่ะเหรอ? ก็เพราะดันเจียนมันยากเกินไปและมีสิ่งไม่คาดฝันเยอะเกินไปไงล่ะ

มันค่อยๆ กลายเป็นสถานการณ์ที่ผู้เล่นพากันไปตะลุย 'ห้องทดลองของหนูคลั่ง' และแข่งกันว่าใครจะเคลียร์ดันเจียนได้ หรือแค่อยากดูว่าใครจะติดกับดักและแผนการชั่วร้ายน้อยกว่ากัน ผู้ที่พิชิตดันเจียนได้และโพสต์วิดีโอรีเพลย์จะได้รับการยกย่องเป็นฮีโร่และเป็นที่เคารพของผู้เล่นคนอื่นๆ นี่คือจุดเริ่มต้นของตำนานเกี่ยวกับ 'หนูคลั่ง' และ 'ห้องทดลองของหนูคลั่ง' รวมถึงความยากระดับเป็นไปไม่ได้ของดันเจียนแห่งนี้ แต่นั่นเป็นเรื่องราวในอนาคต