บทที่ 24: ฉินเทียนหมิง: แผนการช่างสมบูรณ์แบบ!

บทที่ 24: ฉินเทียนหมิง: แผนการช่างสมบูรณ์แบบ!

ภายในห้องรับรองส่วนตัว ฉินเทียนหมิงเปิดขวดไวน์แดงขึ้นมาจิบ

"เย่โหรวต้องบอกสถานะของเธอกับเย่ฟานแน่ๆ"

"พอเย่ฟานรู้ว่าเธอคือน้องสาวแท้ๆ ให้ตายมันก็ไม่มีทางยอมให้เธอมาเป็นเลขาของฉันเด็ดขาด"

"เพื่อน้องสาว เย่ฟานต้องยอมขัดคำสั่งของจ้าวเยี่ยนหรานอย่างไม่ต้องสงสัย"

"บวกกับที่ฉันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมันในคืนนี้ ในฐานะพระเอกนิยายสายเทพทรู มันไม่มีทางยอมทนอีกต่อไปแน่นอน"

ฉินเทียนหมิงยิ้มแก้มแทบปริ

แม้แผนการวันนี้จะมีสะดุดไปบ้าง แต่บทสรุปก็ถือว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ที่ชั้นสามของโรงประมูล

"ฉันมีพี่ชายแท้ๆ อยู่คนหนึ่ง แต่เราพลัดพรากจากกันตอนฉันอายุห้าขวบ"

"ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว"

ประโยคสองประโยคนี้ของเย่โหรวทำให้เย่ฟานตาเบิกกว้างทันที

คำว่า 'ตอนแรก' ของเธอหมายความว่ายังไง?

หรือว่า...?

"ฉันยังมีน้องสาวแท้ๆ อีกคน เธอชื่อเย่ชิง"

เย่ชิงคือชื่อเดิมของเย่โหรว

ต่อมาพ่อแม่บุญธรรมได้เปลี่ยนชื่อเธอเป็นชื่อปัจจุบัน

"ชื่อเดิมของฉันคือเย่ชิงค่ะ" เย่โหรวเอ่ยเสียงแผ่ว

เย่ฟานรีบเดินเข้าไปหาเย่โหรว จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อจับผิดว่าเธอกำลังโกหกหรือไม่

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้

ผู้หญิงที่เขาหมายปองกลับกลายเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง!

สิ่งที่ทำให้เย่ฟานผิดหวังคือ เย่โหรวไม่ได้โกหก

นั่นหมายความว่าเย่โหรวคือน้องสาวแท้ๆ ของเขาจริงๆ!

ความผิดหวังวูบหนึ่งฉายชัดในแววตาลึกของเย่ฟาน

เย่โหรวบังเอิญจับสังเกตอารมณ์ชั่ววูบนั้นได้พอดี

เหอะ พอรู้ว่าฉันเป็นน้องสาว ปฏิกิริยาแรกของนายกลับเป็นความผิดหวังงั้นเหรอ!

หัวใจของเย่โหรวเย็นเยียบจนด้านชา

ถ้าเมื่อกี้เย่ฟานแกล้งทำเป็นดีใจสักหน่อย เย่โหรวก็คงไม่รู้สึกหมดศรัทธาในตัวเขาขนาดนี้

ฉันต้องเล่นบทนี้ให้สมจริง

เย่โหรอบอกกับตัวเองในใจ

"ไม่คิดเลยว่าพี่น้องเราจะได้มาเจอกันที่นี่ วิเศษไปเลย!" เย่ฟานพูดด้วยความดีใจ

แม้จะมีความผิดหวังเจือปนอยู่บ้าง แต่ลึกๆ แล้วเย่ฟานก็ยังรู้สึกยินดีอยู่ไม่น้อย

ได้เจอน้องสาวที่พลัดพรากจากกันไปนานกว่าสิบปี... นี่มันสวรรค์เมตตาชัดๆ!

"ค่ะ" เย่โหรวส่งยิ้มหวานตอบกลับ

หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป เย่ฟานก็ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "โหรวโหรว เมื่อกี้ในห้องรับรอง ฉินเทียนหมิงไม่ได้รังแกอะไรเธอใช่ไหม?"

"เปล่าค่ะ" เย่โหรวส่ายหน้า "เขาแค่ต้องการให้ฉันไปเป็นเลขาของเขา"

เลขา?

เมื่อได้ยินคำนี้ รูม่านตาของเย่ฟานหดเกร็งทันที "เธอไม่ได้ตกลงไปใช่ไหม?"

ตอนเย่ฟานอยู่เมืองนอก เขารู้ดีว่างานเลขาต้องทำอะไรบ้าง

ให้เย่โหรวไปเป็นเลขาของฉินเทียนหมิง... นี่มันส่งเนื้อเข้าปากเสือชัดๆ!

ถ้าเย่โหรวไปเป็นเลขาของฉินเทียนหมิง มันก็ไม่ต่างอะไรกับเขาโดนสวมหมวกเขียวทางอ้อมหรอกหรือ? (สำนวนจีนหมายถึงถูกแย่งคนรัก/ภรรยา)

ถึงหมวกเขียวใบนี้จะไม่ใช่หมวกเขียวใบนั้น แต่สถานการณ์มันก็แทบไม่ต่างกันเลย

"ฉันตกลงไปแล้วค่ะ" คำตอบของเย่โหรวทำให้เย่ฟานแทบคลั่ง

"เธอ... เธอตกลงไปได้ยังไง!" เย่ฟานเริ่มมีน้ำโห

"โหรวโหรว เธอควรรู้นะว่าหมอนั่นเป็นคนยังไง!"

"ผู้หญิงที่เคยเป็นเลขาให้มัน ไม่มีใครรอดกลับมาได้สักราย!"

"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเป็นน้องสาวของพี่!"

เย่โหรวกัดริมฝีปากสีชมพูเบาๆ ดูไร้หนทางสู้

"ฉันเองก็ไม่อยากเป็นเลขาให้เขาหรอกค่ะ แต่เขาขู่ฉัน"

"ถ้าฉันไม่ยอมเป็นเลขา เขาจะให้ทางโรงเรียนไล่ฉันออก"

"แถมเขายังเอาชีวิตพี่มาขู่ฉันด้วย"

ที่แท้โหรวโหรวก็ยอมเป็นเลขาฉินเทียนหมิงเพื่อฉัน

เย่ฟานรู้สึกซาบซึ้งใจ

เขาเคยคิดว่าเย่โหรวเป็นผู้หญิงหน้าเงินซะอีก

เดี๋ยวนะ

เย่ฟานจับประเด็นสำคัญได้ "ฉินเทียนหมิงรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวพี่เหรอ?"

"อื้ม" เย่โหรวพยักหน้า

"เขาเป็นคนบอกเรื่องชาติกำเนิดของเราให้ฉันรู้เองค่ะ"

ถ้าฉินเทียนหมิงไม่บอก เย่โหรวก็คงไม่มีทางรู้ว่าเย่ฟานคือพี่ชายแท้ๆ ของเธอ

"มันรู้ได้ยังไง? หรือว่าอุบัติเหตุรถยนต์ในตอนนั้นจะเป็นฝีมือตระกูลฉิน?" จิตสังหารอันรุนแรงแผ่ออกมาจากตัวเย่ฟาน

"พี่คะ ไม่ใช่ตระกูลฉินหรอกค่ะ" เย่โหรวรีบอธิบาย

"ที่เขารู้เรื่องของเรา เพราะเขาไปสืบประวัติพวกเราอย่างละเอียด"

"แถมเขายังแอบเอาดีเอ็นเอเราไปตรวจแล้วด้วย"

จิตสังหารจางหายไป แต่คิ้วของเย่ฟานกลับขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม

"ดูท่าไอ้ฉินเทียนหมิงมันจะไม่ได้โง่เหมือนที่เห็นภายนอกแฮะ"

เย่ฟานพยายามเกลี้ยกล่อมเธอต่อ ถึงขั้นให้คำมั่นสัญญาดิบดี

"โหรวโหรว เธอห้ามไปเป็นเลขาให้มันเด็ดขาด พี่จะพาเธอหนีไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"ตอนนี้พี่กลับมาแล้ว พี่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอได้อีก!"

เย่โหรวมองหน้าเขา แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจ

"แต่ฉันเซ็นสัญญากับเขาไปแล้วค่ะ"

"ถ้าฉันผิดสัญญา ฉันต้องจ่ายค่าเสียหายหนึ่งล้านหยวน"

ค่าเสียหายนี้เป็นเรื่องที่เย่โหรวแต่งขึ้น จุดประสงค์คือเพื่อจะได้อยู่ข้างกายฉินเทียนหมิงและคอยปกป้องเขา

นอกจากเย่ฟานแล้ว ฉินเทียนหมิงคงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาฆ่าเขาแน่

เย่โหรวเชื่อมั่นว่า ตราบใดที่เธออยู่ข้างกายฉินเทียนหมิง เย่ฟานก็จะไม่กล้าลงมือ

"ค่าเสียหายหนึ่งล้านนั่น พี่จะจ่ายให้เธอเอง" เย่ฟานพูดด้วยความมั่นใจ

ลู่หยงอี้เตรียมเงินมาหกล้านเพื่อซื้อหยกพกในคืนนี้

เย่ฟานสามารถขอยืมลู่หยงอี้ก่อนสักล้านก็ได้

แถมเย่ฟานยังวางแผนจะไปรักษาอาการป่วยของคุณปู่ลู่หยงอี้ที่ตระกูลลู่ในวันพรุ่งนี้อีกด้วย

ถึงตอนนั้น ตระกูลลู่จะต้องต้อนรับเขาเยี่ยงแขกคนสำคัญแน่นอน

เย่โหรวทำหน้าเศร้า "พี่คะ ชีวิตพี่เองก็ลำบากมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เงินเก็บที่พี่หามาด้วยความยากลำบากต้องมาสูญเปล่าเพราะฉันหรอกค่ะ"

คำว่า "พี่" คำเดียว กระแทกใจเย่ฟานเข้าอย่างจัง

"ไม่เป็นไร แค่เงินล้านเดียวเอง" เย่ฟานพูดอย่างหนักแน่น

"เธอยังยอมตกลงเป็นเลขาให้ไอ้สารเลวนั่นเพื่อพี่เลย"

"แค่เสียเงินล้านเพื่อช่วยน้องสาวตัวเอง มันจะไปหนักหนาอะไร!"

เย่โหรวมองเย่ฟานด้วยความซาบซึ้งใจ

"แต่พี่คะ ฉินเทียนหมิงเป็นคนของตระกูลฉินแห่งเมืองหลวง พวกเรามีเรื่องกับเขาไม่ได้หรอกนะคะ!"

"ตระกูลฉินแล้วไง? มันจะมาบังคับขู่เข็ญเธอได้งั้นเหรอ?"

"อีกอย่าง พี่เพิ่งกลับมาถึงในประเทศ ให้เวลาพี่หน่อย พอบารมีพี่แกร่งกล้าเมื่อไหร่ วันนั้นจะเป็นวันตายของฉินเทียนหมิง!" เย่ฟานกล่าวอย่างเหยียดหยาม

หัวใจของเย่โหรวบีบรัด เธอเตือนสติเขาด้วยความจริงใจ "พี่คะ พี่พูดเองนะว่าต้องใช้เวลา"

"ตอนนี้พี่น้องเราตัวคนเดียว ถ้าไปยั่วโมโหฉินเทียนหมิง มันจะยากลำบากต่อการสร้างอิทธิพลของพี่นะคะ"

"อีกอย่าง พี่สนใจหยกพกที่ฉินเทียนหมิงเพิ่งซื้อไปไม่ใช่เหรอคะ?"

"ถ้าฉันไปเป็นเลขาอยู่ข้างกายเขา ฉันจะหาโอกาสขโมยหยกพกชิ้นนั้นมาให้พี่เอง"

ดวงตาของเย่ฟานเป็นประกาย

แต่แค่เพื่อหยกพกชิ้นเดียว การปล่อยให้เย่โหรวต้องไปอยู่ในดงเสือมันก็ดูไม่คุ้มค่าเท่าไหร่

"ขอพี่คิดดูก่อนนะ" เย่ฟานขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนัก

"พี่คะ" เย่โหรวรีบตีเหล็กตอนร้อน เกลี้ยกล่อมต่อ

"ฉันจะดูแลตัวเองค่ะ ขอแค่ฉินเทียนหมิงทำอะไรไม่ดีไม่งาม ฉันจะแอบอัดคลิปเก็บไว้"

"ต่อให้ตระกูลฉินมีอิทธิพลแค่ไหน ก็ยังต้องอยู่ภายใต้กฎหมายจริงไหมคะ?"

"แล้วฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะเอาตัวเข้าแลกเงินด้วย"

"ตราบใดที่ฉันไม่สมยอม เขาก็เอาเปรียบฉันไม่ได้หรอกค่ะ"

คำพูดเหล่านี้ทำให้เย่ฟานเงียบกริบไปในทันที