บทที่ 22: โดนตบหน้าอีกฉาด

บทที่ 22: โดนตบหน้าอีกฉาด

"เวลาหมาของฉันมันไม่เชื่อง ฉันก็มักจะให้โอกาสมันแบบนี้เหมือนกัน"

คำพูดของฉินเทียนหมิงทำให้หลายคนในงานหลุดขำออกมา

เปรียบเทียบเย่ฟานเป็นหมา แถมยังพูดออกมาหน้าตาเฉยต่อหน้าธารกำนัล

ในบรรดาคนมากมายที่นี่ คงมีแค่ฉินเทียนหมิงคนเดียวที่กล้าทำแบบนี้

เย่ฟานกำหมัดแน่นจนข้อกระดูกลั่นกรอบแกรบ อยากจะพุ่งขึ้นไปบนชั้นสองแล้วอัดฉินเทียนหมิงให้น่วมคามือ

ผู้ดำเนินการประมูลบนเวทีมีท่าทีอิดออดเล็กน้อย เขาไม่อยากเริ่มประมูลจี้หยกใหม่เลย

ราคาหนึ่งร้อยสิบล้าน ถ้าปิดประมูลราคานี้ เขาจะได้ค่าคอมมิชชั่นตั้งหนึ่งเปอร์เซ็นต์เชียวนะ!

ถ้าต้องเริ่มประมูลใหม่ พวกเขาไม่มีทางสู้ราคาดุเดือดขนาดนั้นอีกแน่

"นายน้อยฉิน แบบนี้มันจะไม่ผิดกฎไปหน่อยเหรอครับ?" ผู้ดำเนินการประมูลเอ่ยด้วยความลำบากใจ

"หืม?" น้ำเสียงของฉินเทียนหมิงเริ่มแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

"นายแน่ใจนะว่าจะมาคุยเรื่องกฎกับฉัน?"

"ขอประทานโทษครับนายน้อยฉิน เราจะเริ่มประมูลจี้หยกชิ้นนี้กันใหม่เดี๋ยวนี้เลยครับ" ผู้ดำเนินการประมูลรีบเปลี่ยนท่าทีทันควัน

มาคุยเรื่องกฎกับฉินเทียนหมิง ก็ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตายไม่ใช่รึไง?

แม้แต่เจ้าของโรงประมูลอี้ฟานยังไม่กล้าหือเลย

เมื่อครู่ผู้ดำเนินการประมูลแค่ถูกตัวเลขกำไรมหาศาลบังตา เลยเผลอหลุดปากพูดไปแบบนั้น

ตอนนี้พอนึกถึงน้ำเสียงเย็นเยียบของฉินเทียนหมิง เขาก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ห้าแสนหยวน เสนอราคาเพิ่มขึ้นครั้งละไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวนครับ"

สิ้นเสียงประกาศของผู้ดำเนินการประมูล ฉินเทียนหมิงก็ตะโกนสวนขึ้นมาทันที: "หกล้าน!"

ถ้าฉินเทียนหมิงจำไม่ผิด ครั้งนี้หลูหย่งอี้นำเงินติดตัวมาแค่หกล้าน

นั่นหมายความว่าขีดจำกัดของเย่ฟานอยู่ที่หกล้านพอดิบพอดี

อย่างไรก็ตาม เพื่อความไม่ประมาท ถ้าเย่ฟานสู้ราคาต่อ ฉินเทียนหมิงก็จะเกทับต่อไปเรื่อยๆ

เมื่อได้ยินฉินเทียนหมิงเปิดราคามาที่หกล้าน เย่ฟานถึงกับรูม่านตาขยาย

ไอ้เวรนี่!

ผ่านไปหลายวินาที เย่ฟานก็ยังนิ่งเงียบไม่ยอมเสนอราคา

"เยี่ยมมาก ดึงค่าความเกลียดชังจากมันได้อีกแล้ว"

มุมปากของฉินเทียนหมิงยกขึ้นเล็กน้อย เขามองลงไปที่เย่ฟานด้วยสายตาเหมือนมองมดปลวกตัวหนึ่ง

"เย่ฟาน ทำไมไม่ตามล่ะ?"

"อย่าบอกนะว่าเงินหมดแล้ว?"

"ไม่จริงน่า คงไม่มีใครพกเงินมาแค่หกล้านเพื่อจะมาแข่งประมูลของกับฉันหรอกนะ จริงไหม?"

น้ำเสียงแดกดันของเขาทำให้บรรดาเศรษฐีในงานต่างพากันยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ

เย่ฟานจ้องมองไปที่กระจกบนชั้นสองด้วยสายตาเย็นชา แล้วแค่นเสียงตอบ "ฉินเทียนหมิง แกรู้วิธีใช้จี้หยกนั่นหรือเปล่า?"

"ไม่รู้" ฉินเทียนหมิงตอบอย่างไม่ยี่หระ

"ฉันจะไปสนทำไมว่ามันเอาไว้ทำอะไร! เป้าหมายของฉันคือการขัดขวางไม่ให้แกได้จี้หยกชิ้นนี้ไปต่างหาก"

ความจริงแล้วฉินเทียนหมิงรู้ดีว่าจี้หยกชิ้นนี้มีไว้ทำอะไร

สำหรับคนธรรมดา จี้หยกชิ้นนี้แทบจะไร้ประโยชน์

มันจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อตกอยู่ในมือของคนที่ฝึก 'วิชาเทพอวี้หมิง' อย่างเย่ฟานเท่านั้น

ที่ฉินเทียนหมิงซื้อมันมา ก็เพื่อปั่นหัวเย่ฟานเล่นล้วนๆ

เย่ฟานแววตาหมองลง "หึหึ ความจริงแล้วจี้หยกนั่นมันก็แค่ขยะชิ้นหนึ่ง!"

"ที่ฉันสู้ราคาเมื่อกี้ ก็เพื่อล่อให้แกติดกับเท่านั้นแหละ!"

ขยะเหรอ?

"ขยะแล้วยังไง? เงินทองสำหรับฉันมันก็แค่เศษกระดาษ" ฉินเทียนหมิงย้อนเจ็บแสบ

"เอาเศษกระดาษไปแลกขยะมาสักชิ้น ฉันไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน"

สิ้นเสียงของฉินเทียนหมิง เสียงชราภาพแต่ทรงพลังก็ดังขึ้นมาจากหลังเวที

"ใครบังอาจบอกว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นขยะ?"

ทันใดนั้น ชายชราผมขาวโพลนราวขนกระเรียนแต่ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์ก็เดินออกมาจากหลังม่าน

เมื่อเห็นชายชราผู้นี้ เหล่าผู้มีเกียรติในงานต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ

ฉินเทียนหมิงมองชายชราผู้นั้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ผู้เฒ่ามู่ ทำไมท่านถึงออกมาด้วยตัวเองล่ะครับ?" ผู้ดำเนินการประมูลมองชายชราด้วยความเคารพ

"ฉันเพิ่งได้ยินคนพูดว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นขยะ!" สายตาดุจพญาอินทรีของมู่เกิงเหนียนกวาดมองไปทั่วห้องประชุม

มู่เกิงเหนียน นักประเมินสมบัติประจำโรงประมูลอี้ฟาน

สมบัติทุกชิ้นที่ผ่านตาเขา ไม่เคยมีการประเมินพลาดแม้แต่ครั้งเดียว

จี้หยกชิ้นนี้ รวมถึงภาพวาดมูลค่าหลายสิบล้านที่จะนำออกมาประมูลในภายหลัง ล้วนผ่านการตรวจสอบจากมือของเขาทั้งสิ้น

ในต้นฉบับเดิม ไม่มีใครกล้าพูดตรงๆ ว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นขยะ มู่เกิงเหนียนจึงไม่ได้ปรากฏตัวออกมา

กว่าเขาจะโผล่มาก็ตอนที่เย่ฟานชี้ว่าภาพวาดมูลค่าหลายสิบล้านเป็นของปลอมนั่นแหละ

แต่ตอนนี้ พอได้ยินคนดูถูกจี้หยกที่ตัวเองประเมินว่าเป็นขยะ มู่เกิงเหนียนย่อมทนไม่ได้

เย่ฟานไม่เกรงกลัวมู่เกิงเหนียน เขาสบตาชายชราอย่างมั่นใจ

เย่ฟานมั่นใจว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่รู้วิธีใช้จี้หยกที่แท้จริง

ต่อให้ตาแก่นี่รู้วิธีใช้จี้หยก ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

เพราะมีเพียงผู้ฝึก 'วิชาเทพอวี้หมิง' เท่านั้นที่จะสามารถดูดซับ 'พลังปราณ' จากจี้หยกได้

มู่เกิงเหนียนมองลงไปที่เย่ฟาน "เจ้าหนุ่ม แกใช่ไหมที่บอกว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นขยะ?"

"ถูกต้อง ผมพูดเอง!" เย่ฟานตอบอย่างภาคภูมิใจ

"ตอนแรกนึกว่าเป็นคนตาถึงซะอีก" มู่เกิงเหนียนส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

มู่เกิงเหนียนเห็นเหตุการณ์การประมูลจี้หยกทั้งหมด

"ก็ได้ ฉันจะแสดงให้พวกแกเห็นว่าจี้หยกชิ้นนี้ทำอะไรได้บ้าง!"

มู่เกิงเหนียนหยิบจี้หยกแล้วเดินมาที่หน้าเวที

เย่ฟานขมวดคิ้ว สงสัยว่ามู่เกิงเหนียนจะทำอะไร

มู่เกิงเหนียนหยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋า

ท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคน เขาใช้มีดกรีดลงบนฝ่ามือตัวเอง

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาทันที ย้อมฝ่ามือจนแดงฉาน

"นั่น... เขาทำอะไรน่ะ? จะหยดเลือดเพื่อทำสัญญานายบ่าวเหรอ?"

"ผู้เฒ่ามู่เป็นคนจริงจังขนาดนั้น ท่านไม่มีทางมาเล่นมุกตลกคาเฟ่แบบนี้หรอก"

"หรือว่าจี้หยกชิ้นนี้จะมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผล?"

ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน มู่เกิงเหนียนก็นำจี้หยกไปวางไว้เหนือบาดแผล

จี้หยกที่ดูธรรมดาเมื่อครู่ พลันเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา

แสงสีฟ้านั้นปกคลุมฝ่ามือของมู่เกิงเหนียน

บาดแผลที่เลือดกำลังไหลซึม จู่ๆ ก็แข็งตัว และเนื้อเยื่อเริ่มสมานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

บาดแผลยาวเท่าความยาวนิ้วหายสนิทไปภายในเวลาไม่ถึงห้าวินหลังจากนำจี้หยกไปอังไว้ ราวกับไม่เคยมีบาดแผลเกิดขึ้นมาก่อน

ถ้าคนที่ยืนอยู่บนเวทีไม่ใช่มู่เกิงเหนียน ทุกคนคงคิดว่าเขากำลังเล่นมายากล

"อย่างที่ทุกท่านเห็น จี้หยกชิ้นนี้ไม่ใช่ขยะ แต่เป็นสมบัติล้ำค่าที่มีพลังในการรักษาอย่างน่าอัศจรรย์!" มู่เกิงเหนียนไพล่มือไว้ด้านหลัง

"บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ อย่างเมื่อครู่ สามารถรักษาให้หายได้ในพริบตาโดยไม่ทิ้งรอยแผลเป็น"

"แม้แต่การบาดเจ็บสาหัส ก็สามารถย่นระยะเวลาการฟื้นตัวได้"

"หากสวมใส่ในระยะยาว จะช่วยปัดเป่าโรคภัยและทำให้อายุยืนยาว!"

มู่เกิงเหนียนมองไปที่เย่ฟานแล้วพูดเสียงเย็น "สมบัติวิเศษขนาดนี้ ยังจะเรียกว่าขยะอยู่อีกไหม?"

นี่มันของวิเศษของจริง!

ทุกคนในงานจ้องมองจี้หยกด้วยสายตาเป็นมัน

มีเพียงเย่ฟานที่หน้าเขียวคล้ำ

เย่ฟานรู้เรื่องความสามารถในการรักษาของจี้หยกที่มู่เกิงเหนียนเพิ่งแสดงให้ดู

แต่การใช้จี้หยกแบบนั้น มีแต่จะผลาญพลังปราณที่อยู่ภายใน

ถ้าพลังปราณหมดเกลี้ยง จี้หยกชิ้นนี้ก็จะกลายเป็นแค่ขยะจริงๆ

ที่สำคัญที่สุดคือ เย่ฟานไม่สามารถอธิบายวิธีใช้ที่แท้จริงของจี้หยกให้คนพวกนี้เข้าใจได้

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ฉินเทียนหมิงที่ยืนอยู่บนชั้นสองระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ดูเหมือนวันนี้นายน้อยผู้นี้จะได้ของดีซะแล้วสิ!"

"เย่ฟาน ฉันต้องขอบคุณนายจริงๆ!"

เสียงหัวเราะของฉินเทียนหมิง สำหรับเย่ฟานแล้ว มันบาดหูยิ่งกว่าเสียงเล็บขูดกระดานดำเสียอีก

อุตส่าห์หลอกหลูหย่งอี้ให้มาด้วยได้แล้วเชียว แต่กลับกลายเป็นว่าฉินเทียนหมิงคาบชิ้นปลามันไปกินซะงั้น

"เร็วเข้า รีบเอาจี้หยกมาให้ฉัน!"