บทที่ 11: ได้โปรดเลิกยั่วผมสักที

บทที่ 11: ได้โปรดเลิกยั่วผมสักที

กว่าฉินเทียนหมิงจะถอดถุงน่องออกจากเรียวขาของหยางซือหนิงได้ ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากโข

เมื่อปราศจากถุงน่อง เรียวขายาวดุจหยกขาวเนียนของหยางซือหนิงก็ปรากฏแก่สายตาของฉินเทียนหมิงอย่างหมดจด

เพิ่มเนื้ออีกนิดก็คงดูอวบไป ลดลงอีกหน่อยก็คงดูผอมแห้ง

ต้นขาที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ แม้แต่ในโลกเดิมของเขา เขาก็ยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน

แต่ตอนนี้ ฉินเทียนหมิงกำลังเสพสุขทางสายตาอย่างเต็มที่ในโลกนิยายแห่งนี้

【คุณพระช่วย ขาคู่นี้เล่นได้เป็นปีๆ เลยนะเนี่ย!】

"เทียนหมิง ชอบขาของฉันไหม?" หยางซือหนิงมองฉินเทียนหมิงด้วยแววตาซุกซน

"แค่เธอกลับไปหยานจิงพร้อมกับฉัน เธอจะทำอะไรกับขาคู่นี้ก็ได้ทั้งนั้น"

ฉินเทียนหมิงแสยะยิ้ม "ตลกตายล่ะ ฉันไม่ได้พิศวาสขาของเธอเลยสักนิด!"

"ขาของเยี่ยนหรานสวยกว่าเธอเป็นร้อยเท่า!"

【ความจริงแล้วขาของพวกเธอสองคนก็สวยพอๆ กันนั่นแหละ】

【แต่ฉันยังไม่เคยเห็นขาของแม่นั่นตอนถอดถุงน่อง เพราะงั้นตอนนี้เธอถือว่ามีภาษีดีกว่า】

"อย่างนั้นเหรอ?" หยางซือหนิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ได้ยินนายพูดแบบนี้ ฉันชักอยากจะเจอผู้หญิงคนนี้ซะแล้วสิ"

หา? จะไปเจอเธอเนี่ยนะ?

ฉินเทียนหมิงจินตนาการได้เลยว่าการพบกันของพวกเธอคงไม่ต่างอะไรกับดาวหางพุ่งชนโลก

แค่คาแรกเตอร์ของจ้าวเยี่ยนหรานตอนนี้ก็พังพินาศไปพอสมควรแล้ว

ขืนปล่อยให้สองคนนี้มาเจอกัน มีหวังได้ตบตีกันบ้านแตกแน่

"ไม่ได้ เธอห้ามไปเจอหล่อนเด็ดขาด!" ฉินเทียนหมิงรีบห้าม

"คนอย่างเธอไม่คู่ควรที่จะไปเจอหล่อนหรอก!"

【แค่นี้สถานการณ์ก็ยุ่งเหยิงพออยู่แล้ว อย่ามาเพิ่มภาระให้ฉันเลย!】

【ถ้าพวกเธอสองคนตีกันขึ้นมา เพื่อรักษาคาแรกเตอร์ตัวร้ายไว้ ฉันช่วยเธอไม่ได้นะบอกก่อน!】

【ซือหนิง เชื่อพี่ชายคนนี้เถอะ รีบกลับไปซะ!】

หยางซือหนิงยู่ปากด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ในใจกลับเบิกบานราวดอกไม้แรกแย้ม

"ก็ได้ เข้าใจแล้ว"

ทันใดนั้น โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า หยางซือหนิงก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก

เผยให้เห็นเสื้อยืดแขนสั้นสีเทาที่สวมอยู่ด้านใน

เป็นที่รู้กันดีว่า สีเทาทำให้ทุกอย่างดู 'ใหญ่' ขึ้น

ฉินเทียนหมิงรู้สึกเลือดลมสูบฉีดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าว รีบหันหน้าหนีทันที

"จะถอดเสื้อทำไมไม่บอกกันก่อน!"

【หุ่นดีขนาดนี้ ไม่กลัวว่าอีกเดี๋ยวฉันจะกลายร่างเป็นหมาป่าขย้ำเธอหรือไง?!】

หยางซือหนิงหัวเราะคิกคักไม่หยุด

"ก็นี่ไง เซอร์ไพรส์สำหรับนาย"

"เทียนหมิง ระหว่างหุ่นของฉันกับจ้าวเยี่ยนหราน ของใครดีกว่ากัน?"

"เรื่องแค่นี้ต้องคิดด้วยเหรอ?" ฉินเทียนหมิงแค่นเสียง "ของยัยนั่นต้องดีกว่าอยู่แล้ว!"

"บอกแล้วไง ว่าเธอไม่มีอะไรเทียบเยี่ยนหรานได้สักอย่าง!"

【นอกจากเรื่องหน้าตาที่กินกันไม่ลงแล้ว อย่างอื่นเธอชนะแม่นั่นขาดลอยเลยนะ!】

เมื่อได้ยินคำพูดที่สวนทางกับความคิดของฉินเทียนหมิง หยางซือหนิงก็แทบจะหลุดขำออกมา

"อ๋อ... งั้นเหรอ" แต่ภายนอกเธอแสร้งทำเป็นผิดหวังอย่างมาก

"งั้นฉันคงต้องพยายามให้หนักขึ้น เพื่อเอาชนะเธอ แล้วแย่งนายกลับคืนมาให้ได้"

"หึ" ฉินเทียนหมิงทำเสียงขึ้นจมูก "งั้นก็เก็บแรงไว้เถอะ"

【ไม่ต้องพยายามหรอก แค่นี้เธอก็แซงหน้ายัยนั่นไปไกลลิบแล้ว】

เสียงสวบสาบดังขึ้น หยางซือหนิงถอดเสื้อผ้าออกแล้วมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม

เหลือเพียงศีรษะน่ารักๆ โผล่ออกมา

"เทียนหมิง หันมาได้แล้ว"

ฉินเทียนหมิงแอบชำเลืองมอง เมื่อแน่ใจว่าหยางซือหนิงเข้าไปอยู่ในผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยหันกลับมา

"นอนซะ ฉันจะเฝ้าจนกว่าเธอจะหลับ" ฉินเทียนหมิงกล่าว

"ไม่เอา นายขึ้นมาด้วยสิ" หยางซือหนิงยื่นมือออกมาตบที่ว่างข้างกาย

【นี่เธอกำลังทดสอบความอดทนของฉันใช่ไหม?】

"หยางซือหนิง คนเราต้องรู้จักพอ อย่าให้มันมากเกินไปนัก!" ฉินเทียนหมิงพูดด้วยสีหน้าทะมึน

【ฉันกลัวจะคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ นะโว้ย!】

"งั้นนายนั่งลงที่ขอบเตียง แล้วส่งมือมาให้ฉันจับ" หยางซือหนิงต่อรอง

"ฉันต้องจับมือนายถึงจะอุ่นใจ"

ฉินเทียนหมิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียงด้วยท่าทางจำใจ

เขากุมมือนุ่มนิ่มของหยางซือหนิงเอาไว้

"นอนได้แล้ว" ฉินเทียนหมิงพูดอย่างหมดความอดทน

"เล่านิทานให้ฟังหน่อยได้ไหม?" หยางซือหนิงอ้อน

"ตอนเด็กๆ นายเล่านิทานกล่อมฉันนอนตลอดเลย"

มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?

ฉินเทียนหมิงมองหยางซือหนิงด้วยความสงสัย

จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวของ 'หนึ่งร้อยแปดผู้กล้า' ที่เดินทางจาก 'หอแดง' ไปยัง 'สวรรค์ตะวันตก' เพื่ออัญเชิญพระไตรปิฎก (เป็นการยำรวมวรรณกรรมจีน 3 เรื่องมั่วๆ)

"ทำไมพวกเขาต้องไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่สวรรค์ตะวันตกด้วยล่ะ?" หยางซือหนิงถามอย่างสงสัย

"เพราะในยุคนั้นแผ่นดินถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน และมีข่าวลือว่ามีพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ตะวันตก"

"ผู้ใดครอบครองพระคัมภีร์ ผู้นั้นจะสามารถบัญชาการใต้หล้าได้" ฉินเทียนหมิงเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ว้าว สุดยอดไปเลย!" ดวงตาของหยางซือหนิงเป็นประกาย

"ถ้าฉันมีพระคัมภีร์นั่น ฉันจะขอสั่งการแค่นายคนเดียว"

ฉินเทียนหมิงหน้าดำคร่ำเครียด

นางฟ้าทั้งเจ็ดถูกแช่แข็งยืนนิ่งๆ แล้ว แต่นายกลับเลือกไปเก็บลูกท้อกินเนี่ยนะ? (สำนวนเปรียบเทียบถึงการพลาดโอกาสงามๆ แบบโง่เขลาของซุนหงอคง)

ตอนที่เขาเริ่มเล่านิทาน มือน้อยๆ ของหยางซือหนิงก็ยังคงซุกซนไม่หยุด

ทำเอาฉินเทียนหมิงรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

จนกระทั่งเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่เหล่าผู้กล้าช่วย 'เจียงหลิวเอ๋อ' ออกมา เธอก็ผล็อยหลับไปในที่สุด

"เฮ้อ เหนื่อยชะมัด!" ฉินเทียนหมิงปล่อยมือจากมือนุ่มนิ่ม แล้วสอดแขนเรียวของเธอเข้าไปใต้ผ้าห่ม

"ฝันดีนะ" ฉินเทียนหมิงลูบผมสลวยของเธอเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เพราะการมาเยือนของหยางซือหนิง แผนการหาเพื่อนดื่มชายามบ่ายของฉินเทียนหมิงจึงพังไม่เป็นท่า

แต่ถึงอย่างนั้น ในวิลล่าก็ยังมีสิ่งบันเทิงมากมาย ฉินเทียนหมิงจึงใช้เวลาเล่นสนุกได้อย่างเพลิดเพลิน

หยางซือหนิงไม่ออกมาจากห้องจนกระทั่งประมาณสี่โมงเย็น

"ตื่นแล้วก็รีบกลับไปได้แล้ว"

ฉินเทียนหมิงที่กำลังเล่นเกมอยู่ปรายตามองหยางซือหนิงแล้วพูดเสียงเย็น

"ขอกินข้าวเย็นก่อนแล้วค่อยกลับได้ไหม?" หยางซือหนิงมองฉินเทียนหมิงด้วยสายตาเว้าวอนน่าสงสาร

【ได้โปรดเลิกทำหน้าตาแบบนั้นสักที มันน่ารักเกินไปแล้ว!】

【ทั้งเซ็กซี่ทั้งน่ารักแบบนี้ จะให้ผู้หญิงคนอื่นมีที่ยืนได้ยังไง?!】

ฉินเทียนหมิงลุกขึ้น ปิดเครื่องเกม แล้วสั่งให้คนรับใช้เตรียมอาหารเย็น

"กินเสร็จแล้ว ฉันจะให้คนไปส่งที่สนามบิน"

"อื้อ" หยางซือหนิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย

【ดีมาก ตราบใดที่เธอเชื่อฟัง เราก็คุยกันรู้เรื่อง】

ทันใดนั้น บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"นายน้อยครับ คืนนี้มีงานประมูล นายน้อยจะไปร่วมงานไหมครับ?"

ฉินเทียนหมิงเลิกคิ้ว นึกถึงเนื้อหาเกี่ยวกับงานประมูลขึ้นมาได้

เย่ฟาน (พระเอก) ก็จะไปร่วมงานประมูลคืนนี้ด้วย

และในงานประมูล เย่ฟานจะไปหาเรื่องทายาทเศรษฐีรุ่นสองคนหนึ่งในท้องถิ่น

ซึ่งครอบครัวของเศรษฐีรุ่นสองคนนี้เป็นปรปักษ์กับตระกูลจ้าว

เพื่อเพิ่มค่าความประทับใจจากจ้าวเยี่ยนหราน

ไม่กี่วันหลังจากงานประมูล เย่ฟานก็จัดการฆ่าล้างตระกูลของเศรษฐีรุ่นสองคนนั้นจนเหี้ยน

จุดที่สำคัญที่สุดคือน้องสาวของเย่ฟานก็จะปรากฏตัวในงานประมูลนี้ด้วย

สองพี่น้องจะได้พบหน้ากันหลังจบคืนประมูล

และจ้าวเยี่ยนหรานไม่ได้เข้าร่วมงานประมูลในครั้งนี้

ในเมื่อไม่มีตัวแปรที่ไม่แน่นอนอย่างจ้าวเยี่ยนหราน ฉินเทียนหมิงก็ต้องไปร่วมงานอย่างแน่นอน!

เขาจะใช้งานประมูลครั้งนี้ปั่นค่าความเกลียดชังของเย่ฟานให้พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง!

"ไม่ไป" ฉินเทียนหมิงโบกมือปฏิเสธ

【ไปสิวะ จะพลาดได้ยังไง!】

แต่เพราะมีหยางซือหนิงอยู่ด้วย ฉินเทียนหมิงเลยแกล้งพูดว่าไม่ไป

เขากลัวจริงๆ ว่าหยางซือหนิงจะตามติดเขาไปด้วย

ทว่า หยางซือหนิงกลับแอบหัวเราะในใจ

'เทียนหมิง แล้วเจอกันที่งานประมูลนะ...'

...

"เยี่ยนหราน คืนนี้คุณลุงหวังจัดงานประมูลการกุศล ลูกจะไปไหม?"

ปกติแล้ว จ้าวเยี่ยนหรานเกลียดการออกงานสังคมจอมปลอมพรรค์นี้ที่สุด

แต่จู่ๆ เธอก็นึกถึงฉินเทียนหมิงขึ้นมา

เธอจึงส่งข้อความไปหาฉินเทียนหมิง

"คืนนี้มีงานประมูลการกุศล นายจะไปไหม?"

"ไม่ไป"

มุมปากของจ้าวเยี่ยนหรานยกยิ้มขึ้น "คุณพ่อคะ บอกคุณลุงหวังด้วยว่าหนูจะไปร่วมงานค่ะ"