บทที่ 3: กลุ่มโจรสลัดมังกร
บทที่ 3: กลุ่มโจรสลัดมังกร
บทที่ 3: กลุ่มโจรสลัดมังกร
เมื่อมองไปยังยานจ้าวสมุทรขนาดยักษ์ ชิงหยุนพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของทุกคน
“อ๊ะ!”
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารีบช้อนร่างโนจิโกะขึ้นในท่าเจ้าหญิงอุ้ม จากนั้นก็กระโจนขึ้นไปบนยานจ้าวสมุทร ทำให้โนจิโกะที่ไม่ทันตั้งตัวตกใจจนอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาเบา ๆ
น้ำเสียงอันน่าหลงใหลและร่างกายที่อ่อนนุ่มของนางทำให้เลือดในกายของชิงหยุนเดือดพล่าน
จ๊วบ!
โดยไม่ลังเล เขาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของโนจิโกะ
“อื้อ!”
โนจิโกะสะดุ้งตกใจ ใบหน้างามของนางแดงก่ำอย่างรวดเร็ว รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธ
นางรีบดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของชิงหยุน ลงมายืนบนเรือและถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องมองชิงหยุนด้วยความอับอายและขุ่นเคือง
“ทำไมจู่ ๆ คุณถึงมาจูบชั้นล่ะคะ”
ชิงหยุนยิ้มเล็กน้อย จ้องมองโนจิโกะราวกับหมาป่า
“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ”
เขามีใจให้ชั้นจริง ๆ ด้วย!
ชั้นขึ้นเรือโจรสลัดมาเสียแล้ว!
โนจิโกะตระหนักถึงสถานการณ์และรู้สึกสิ้นหนทางอย่างยิ่ง
“ช่วยนามิให้ได้ก่อน แล้วหลังจากนั้น ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ชั้นจะยอมทุกอย่างค่ะ”
นางสูดหายใจลึกและพูดอย่างจริงจัง
ชิงหยุนพยายามข่มไฟชั่วร้ายในใจและถามขึ้น
“กลุ่มโจรสลัดอารองอยู่ทิศไหน”
โนจิโกะเดินไปที่กราบเรือ มองลงไปที่พื้นดิน แล้วชี้ไป
“ทางนั้นค่ะ”
“โนจิโกะ บอกคนคนนั้นให้พวกเราขึ้นไปด้วยสิ พวกเราจะไปช่วยพวกเธอ”
เมื่อชาวบ้านเห็นโนจิโกะโผล่หน้าออกมา พวกเขาก็รีบตะโกนบอกนางทันที
พวกเขาต้องการช่วยจริง ๆ
แต่พวกเขาก็อยากจะขึ้นไปบนยานจ้าวสมุทรเพื่อชมดูด้วย
เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นเรือขนาดใหญ่ที่สามารถลอยอยู่ในอากาศ หรือแม้กระทั่งบินได้มาก่อน
โนจิโกะหันไปหาชิงหยุน
“ให้พวกเขาขึ้นมาได้ไหมคะ”
“มีเธอคอยนำทางก็พอแล้ว”
ชิงหยุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ครืน!
จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวจิตใจ ทำให้ยานจ้าวสมุทรบินไปยังที่ตั้งของกลุ่มโจรสลัดอารองอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็เดินไปสำรวจยานจ้าวสมุทร
“ชั้นนำทางเขาคนเดียวก็พอ พวกเธอรอข่าวดีอยู่ที่หมู่บ้านนะ”
เมื่อพบว่ายานจ้าวสมุทรได้ออกตัวแล้ว โนจิโกะก็ประหลาดใจอย่างมากและรีบตะโกนบอกชาวบ้าน
ชาวบ้านเองก็ประหลาดใจอย่างมากเช่นกัน
พวกเขาทุกคนต่างสงสัยว่าเรือขนาดใหญ่เช่นนี้บินได้อย่างไร
โนจิโกะมองไปที่ชิงหยุน รู้สึกสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขา และอยากจะเข้าไปถามให้กระจ่าง
อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณของนางบอกว่าหากนางเข้าไปถาม ชิงหยุนไม่เพียงแต่จะไม่ตอบความจริง แต่ยังอาจจะแสดง ‘ฝีมือเชิงปืน’ ของเขาให้นางดูโดยตรง นางจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป
“ว่าแต่ ชั้นยังไม่รู้ชื่อคุณเลย”
“ชั้นชื่อโนจิโกะ แล้วคุณล่ะคะ”
โนจิโกะตะโกนถามชิงหยุน
“ชิงหยุน”
ชิงหยุนตอบอย่างไม่ใส่ใจ…
กลุ่มโจรสลัดอารอง
นามิเดินมาต่อหน้าอารอง
“อารอง ชั้นวาดแผนที่ล่าสุดเสร็จแล้ว ชั้นจะออกไปข้างนอกนะ”
อารองยิ้มอย่างชั่วร้าย
“แกน่าจะใกล้ได้เงินครบ 100 ล้านเบรีแล้วสินะ”
“ยังขาดอีกนิดหน่อย”
“แต่อีกไม่นานแล้วล่ะ”
นามิจ้องเขม็งไปที่อารอง
“แกไม่ได้คิดจะตระบัดสัตย์ใช่ไหม”
“ฮิฮิฮิ”
เหล่าผู้บริหารของกลุ่มโจรสลัดอารองต่างพากันหัวเราะอย่างชั่วร้ายพร้อมเพรียงกัน
“แน่นอนว่าไม่”
“พวกเรามนุษย์เงือกเป็นพวกที่น่าเชื่อถือมาก”
“แกไปเร็วเข้าเถอะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
อารองหัวเราะพลางทำหน้าตาย
ในความเป็นจริง อารองได้วางแผนที่จะสมคบคิดกับกัปตันเนซูมิให้มาขโมยเงินที่นามิหามาอย่างยากลำบาก แล้วนำมาแบ่งกัน เพื่อให้นามิยังคงวาดแผนที่เดินเรือให้เขาต่อไป
นามิไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม นางรู้ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่อารองจะตระบัดสัตย์
แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะนางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอารอง นางทำได้เพียงภาวนาให้อารองไม่ผิดสัญญา
“รายงาน!”
ขณะที่นามิหันหลังจะเดินออกไปข้างนอก มนุษย์เงือกตนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา
“ข้างนอก… ข้างนอกมีเรือลำหนึ่งกำลังบินมาทางนี้”
“เป็นไปได้ยังไง”
“เรือจะบินได้ยังไง”
“แกตาฝาดไปหรือเปล่า”
นามิและเหล่ามนุษย์เงือกไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย
“เป็นเรื่องจริง!”
มนุษย์เงือกตนนั้นชี้ไปยังยานจ้าวสมุทรบนท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกล
“ถ้าไม่เชื่อ ก็ดูเอาเองสิ”
นามิและเหล่ามนุษย์เงือกมองไปในทิศทางที่มนุษย์เงือกตนนั้นชี้ ทันใดนั้นม่านตาของพวกเขาก็ขยายกว้าง อ้าปากค้าง จนคางแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น
“เรือลำนั้น… มันบินได้จริง ๆ!”
อารองยิ้มเล็กน้อย
“เรือลำนี้เหมาะให้ชั้นใช้พิชิตโลกเสียจริง”
เมื่อเห็นเรือหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศเหนือฐานทัพของกลุ่มโจรสลัดอารอง กลุ่มโจรสลัดอารองทั้งหมดก็หยิบอาวุธขึ้นมาและรวมตัวกัน จ้องมองไปยังยานจ้าวสมุทรบนท้องฟ้าเป็นตาเดียว
“แกเป็นใคร!”
อารองตะโกนไปยังยานจ้าวสมุทร
ทันทีที่เสียงของเขาเงียบลง ชิงหยุนและโนจิโกะก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันที่หัวเรือ
“พี่!”
“โนจิโกะ!”
เมื่อเห็นโนจิโกะ ทั้งนามิและเหล่ามนุษย์เงือกต่างก็ประหลาดใจอย่างมาก
“นามิ ไม่ต้องกลัวนะ พวกเรามาช่วยเธอแล้ว”
โนจิโกะตะโกนบอกนามิ
“รออยู่นี่นะ”
ชิงหยุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็กระโดดลงไปโดยตรง ลงสู่พื้นอย่างหนักแน่น
“แค่แกคนเดียวคิดจะเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นเหรอ”
“ฝันไปหรือเปล่า”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
เหล่ามนุษย์เงือกต่างพากันหัวเราะลั่น
“คุณสู้พวกเขาไม่ได้หรอก รีบพาพี่สาวชั้นหนีไปเร็วเข้า!”
นามิรีบเร่งชิงหยุนเสียงดังทันที
นางไม่รู้จักชิงหยุน ไม่รู้ว่าเขามีความสามารถอะไร และเดาว่าชิงหยุนเป็นคนที่โนจิโกะเชิญมาช่วยนาง
อย่างไรก็ตาม นางไม่คิดว่าชิงหยุนจะสามารถจัดการกับมนุษย์เงือกทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอารอง
นางไม่อยากลากชิงหยุนและโนจิโกะเข้ามาพัวพันด้วย
สมกับที่เป็นพี่น้องกัน ไม่เพียงแต่จะสวยทั้งคู่ แต่ยังใจดีมากอีกด้วย!
เมื่อมองไปที่นามิ ชิงหยุนก็ยิ้มเล็กน้อย
ในขณะนี้นามิสวมเสื้อยืดคอวีสีน้ำเงินสลับขาวและกางเกงขาสั้นสีเหลือง ซึ่งขับเน้นให้เห็นรูปร่างโค้งเว้าและเรียวขางามยาวของนางได้อย่างเต็มที่
ใบหน้าของนางงดงามและมีเสน่ห์ เมื่อรวมกับผมสั้นสีส้ม ยิ่งทำให้นางดูคล่องแคล่วอย่างยิ่ง
“ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าไปเลย”
“เรือของแกเป็นของชั้นแล้ว”
อารองยิ้มอย่างโลภโมโทสัน
“ไป จัดการจับพวกมันมาให้ชั้น”
“ฆ่า!”
เหล่ามนุษย์เงือกของกลุ่มโจรสลัดอารองหยิบอาวุธขึ้นมาและพุ่งเข้าใส่ชิงหยุนทันที
วูม!
ชิงหยุนไม่พูดอะไรอีกต่อไป เขามองเขม็ง นัยน์ตาสีดำของเขาส่องประกายแสงสีแดงเข้มอันน่าสะพรึงกลัวในทันที และฮาคิราชันย์อันไร้ตัวตนซึ่งแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลก็แผ่กระจายเข้าใส่เหล่ามนุษย์เงือกของกลุ่มโจรสลัดอารอง
เหล่ามนุษย์เงือกทั่วไปไม่อาจต้านทานฮาคิราชันย์ของชิงหยุนได้ ดวงตาของพวกเขาเหลือกขึ้น และล้มลงกับพื้นทีละคนจนหมดสติไป
มีเพียงอารองและผู้บริหารของกลุ่มโจรสลัดอารองอย่างฮัจจิ, คุโรโอบิ และจู เท่านั้นที่ไม่หมดสติไปโดยตรง
แต่พวกเขาทั้งหมดก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง และมองไปยังชิงหยุนด้วยความหวาดหวั่น
“นี่… นี่มันฮาคิราชันย์!”
“แกเป็นใครกันแน่”
แม้ว่านามิและโนจิโกะจะไม่ได้รับแรงกดดันจากฮาคิราชันย์ของชิงหยุนโดยตรง เป็นเพียงแค่สัมผัสได้ถึงผลกระทบ แต่พวกนางก็หวาดกลัวจนเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ร่างกายสั่นเทา ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว จ้องมองชิงหยุนด้วยความหวาดผวา
สมกับที่เป็นฮาคิราชันย์ จัดการศัตรูได้รวดเร็วจริง ๆ!
ชิงหยุนยิ้มเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไรอีก เขาเดินอย่างไม่รีบร้อนไปยังอารองและคนอื่น ๆ
“รุมมันเลย จัดการฆ่ามันซะ!”
อารองพยายามเอาชนะอิทธิพลของฮาคิราชันย์ของชิงหยุนที่มีต่อตนเองอย่างสุดชีวิต คำรามสั่งผู้บริหารทั้งสามของเขา จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ชิงหยุนโดยตรง
เขาเป็นพวกเหยียดเชื้อชาติ เชื่อว่ามนุษย์เงือกแข็งแกร่งกว่ามนุษย์โดยเนื้อแท้
แม้จะรู้ว่าชิงหยุนมีฮาคิราชันย์ เขาก็รู้สึกอิจฉา ริษยา และเกลียดชังมากกว่าความกลัว
เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะฆ่าชิงหยุน