บทที่ 21 ราคาถูกขนาดนี้... ยังไงก็ต้องสอย!

บทที่ 21 ราคาถูกขนาดนี้... ยังไงก็ต้องสอย!

“เฮ้ รอนนี่! ยินดีด้วยที่ชนะในเกมนี้” นักข่าวสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “รู้สึกยังไงบ้างที่คว้าชัยชนะครั้งใหญ่ขนาดนี้ได้?”

“ยอดเยี่ยมไปเลย!” โรนัลดินโญ่ฉีกยิ้มกว้างอวดฟันจอบอันเป็นเอกลักษณ์

“วันนี้ฟอร์มคุณสุดยอดมาก เชื่อว่าในอนาคตคุณต้องพาทีมคว้าชัยได้มากกว่านี้แน่!”

“ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ผมเองก็ตั้งตารอทุกแมตช์หลังจากนี้เหมือนกัน”

“ว่าแต่รอนนี่ เท่าที่เรารู้มา ซัมเมอร์นี้ทั้งปารีสฯ, บาร์ซ่า แล้วก็มาดริด ต่างก็อยากได้ตัวคุณ... อะไรทำให้คุณตัดสินใจเลือกท็อตแนมในท้ายที่สุดคะ?”

โรนัลดินโญ่หัวเราะในลำคอ ...แน่นอนว่าเพราะเงินสิ!

ไอ้พวกสโมสรขี้งกพวกนั้น รวมหัวกันจ่ายยังสู้ท็อตแนมทีมเดียวไม่ได้เลย! ฉันไม่ได้โง่นะ!

แต่เรื่องแบบนี้จะพูดออกสื่อได้ที่ไหนกัน... โรนัลดินโญ่กระแอมเบา ๆ ยืดอกตอบอย่างจริงจัง “ผมชอบความท้าทายครับ... เกาะอังกฤษคือต้นกำเนิดของฟุตบอลสมัยใหม่ และพรีเมียร์ลีกก็เป็นลีกที่ดีที่สุดในโลก ผมหลงรักบรรยากาศฟุตบอลที่นี่!”

โรนัลดินโญ่ไม่เพียงแต่เตะบอลเก่ง แต่ปากยังหวานเจี๊ยบอีกด้วย

ต่อหน้าสื่อเมืองผู้ดี เขาอวยพรีเมียร์ลีกจนตัวลอย

ถึงตรงนี้ โรนัลดินโญ่เสริมขึ้นว่า “จะว่าไป ผมอยากขอบคุณคนคนหนึ่งด้วยครับ... เขาเป็นคนที่ทำให้ผมตัดสินใจแน่วแน่ที่จะย้ายมาเล่นให้ท็อตแนม”

“คุณหมายถึงใครคะ?”

“หลิน... บอสของพวกเราครับ!” โรนัลดินโญ่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

บนหน้าจอทีวี โรนัลดินโญ่บรรยายถึงความประทับใจที่หลิน เฟิงอุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลไปหาเขาถึงแซมบ้า เพื่อเซ็นสัญญาด้วยตัวเอง ทำเอาเขาซึ้งใจจนนอนไม่หลับไปหลายคืน

ทิ้งท้าย โรนัลดินโญ่ประกาศก้อง “ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณหลินเลือกไม่ผิด และผมจะพาทีมคว้าชัยชนะให้มากกว่านี้!”

หลิน เฟิงมองดูโรนัลดินโญ่กล่าวคำปฏิญาณทางทีวีแล้วก็ยิ้มออกมา

หมอนี่ถึงจะลิ้นอ่อนกะล่อนพลิ้ว แต่ฝีเท้าก็ฉกาจฉกรรจ์สมราคาจริง ๆ

ช่วงนี้ท็อตแนมคงต้องพึ่งพาเขาไปก่อน

“ขออีกแก้วครับ”

หลิน เฟิงหันไปสั่งบลานซ์ที่หลังเคาน์เตอร์

“วันนี้คุณดื่มไปเยอะแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

บลานซ์ยื่นเบียร์ขมแก้วใหญ่  ให้หลิน เฟิง

จังหวะที่หลิน เฟิงเอื้อมมือไปรับแก้ว ลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งที่ถือแก้วอยู่ในมือก็เดินตรงเข้ามาหา

หน้าตาแต่ละคนแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ พอมาถึงตัวหลิน เฟิง พวกเขาก็ชูแก้วขึ้นสูง “ท็อตแนม! แชมป์เปี้ยน!”

หลิน เฟิงยิ้มแล้วลุกขึ้นชนแก้วกับพวกเขา

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย...

แฟนบอลคนอื่นในร้านเห็นดังนั้นก็พากันเข้ามาร่วมแจม

หลิน เฟิงเลยต้องกระดกแก้วแล้วแก้วเล่าไม่หยุดหย่อน

…

ดึกสงัด... หลังจากส่งลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้าน

บลานซ์บิดขี้เกียจคลายเมื่อย... หันไปมองหลิน เฟิงที่ฟุบหลับคาเคาน์เตอร์ไปเรียบร้อยแล้ว

ชัยชนะนัดนี้ทำเอาแฟนบอลคึกกันสุดเหวี่ยง

หลิน เฟิงเองก็ดื่มหนักไปหน่อยเหมือนกัน

หลังจากเก็บกวาดร้านเสร็จ บลานซ์เดินมาที่เคาน์เตอร์ หยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมตัวให้หลิน เฟิง จากนั้นรินไวน์แดงให้ตัวเองแก้วหนึ่ง จิบช้า ๆ พลางจ้องมองใบหน้าหลิน เฟิงด้วยแววตาเปี่ยมรักใคร่

ผู้ชายคนนี้หล่อจริง ๆ โดยเฉพาะนัยน์ตาสีดำคู่นั้น... ลึกลับและเปี่ยมเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของบลานซ์ ใบหน้าเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว

เธอโน้มตัวลงไป... ประทับริมฝีปากสีแดงสดแนบแน่นกับริมฝีปากของหลิน เฟิง

…

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิน เฟิงลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นตา

หมอนและผ้าห่ม... อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่คุ้นเคย

ขณะที่หลิน เฟิงกำลังงัวเงียสงสัย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เสียงหวานอันคุ้นเคยดังขึ้น

พอหันไปมอง ก็เห็นบลานซ์ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงยีนส์ ยืนส่งยิ้มให้เขาอยู่

“ที่นี่ที่ไหน?”

“บ้านฉันเองค่ะ หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจนะ มันอาจจะไม่ใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ของคุณ” บลานซ์หัวเราะเบา ๆ

หลิน เฟิงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาเมาหนักไปหน่อย

จำได้ลาง ๆ ว่าบลานซ์เป็นคนพาเขากลับมา

“ไหนเมื่อวานบอกว่าจะให้รอไง... ขี้อวดจริง ๆ! ฉันทำมื้อเช้าไว้แล้ว ลุกมากินสิ”

หลิน เฟิงลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเดินไปที่ห้องกินข้าว บนโต๊ะมีอาหารจานเล็ก ๆ วางเรียงราย ควันยังลอยกรุ่น ๆ ดูเหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ

เขาลูบท้องตัวเอง... รู้สึกหิวขึ้นมาจริง ๆ หลังจากเมาค้างมาทั้งคืน ท้องไส้ว่างเปล่าโหวงเหวง

เขาหยิบมีดส้อม จิ้มสเต็กชิ้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว

“อื้ม... รสชาติดีเลย อาหารเช้าสไตล์ผู้ดีแท้ ๆ!” หลิน เฟิงเอ่ยชม

ได้ยินดังนั้น บลานซ์ก็เลิกคิ้วทำท่าภูมิใจ “แน่นอนสิ... ไม่ดูซะบ้างว่าฉันเป็นใคร!”

หลังมื้อเช้า หลิน เฟิงกับบลานซ์ก็ใช้เวลาสวีทกันอีกพักใหญ่

จนกระทั่งเที่ยง หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ บลานซ์ก็เตรียมเปิดร้าน ส่วนหลิน เฟิงก็บึ่งรถกลับไปที่ศูนย์ฝึกท็อตแนม

ในห้องทำงาน

หลิน เฟิงเปิดคอมพิวเตอร์ สิ่งแรกที่ทำเป็นกิจวัตรคือเช็กตารางคะแนนพรีเมียร์ลีก

ตอนนี้ท็อตแนมแข่ง 2 นัด ชนะ 1 เสมอ 1 มี 4 คะแนน รั้งอันดับ 6 ของตาราง

นัดต่อไปอีก 3 วันข้างหน้า เป็นวันเสาร์... ท็อตแนมต้องบุกไปเยือนนิวคาสเซิล

หลิน เฟิงไม่ค่อยกังวลกับนัดนี้เท่าไหร่

นิวคาสเซิลแข่ง 2 นัด ชนะ 1 แพ้ 1 มี 3 คะแนน

ดูเหมือนฟอร์มจะพอใช้ได้ แต่หลิน เฟิงรู้ดีว่านิวคาสเซิลฤดูกาลนี้เป็นแค่ทีมระดับกลางค่อนล่าง

ด้วยฟอร์มของโรนัลดินโญ่และการคุมทัพของคล็อปป์ การบุกไปเก็บชัยชนะคงไม่ใช่เรื่องยากเกินมือ

พอเช็กข่าวเสร็จ เซี่ยอวี่ก็เดินถือเอกสารปึกหนึ่งเข้ามาในห้อง

“เซี่ยอวี่... เรื่องหมอที่ให้ไปหา ได้เรื่องหรือยัง?”

หลิน เฟิงยังคงห่วงใยอาการของเมสซีเสมอ

เขารับปากพ่อของเมสซีไว้ว่าจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษา และคำพูดของเขาไม่ใช่แค่ลมปาก

“คุณหลินคะ ติดต่อได้แล้วค่ะ ท่านนี้เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านอายุรกรรมที่เก่งที่สุดในลอนดอน แถมยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกของคณะแพทยศาสตร์เคมบริดจ์ด้วย...”

เซี่ยอวี่ยื่นรายชื่อให้

หลิน เฟิงเปิดดู... พระเจ้าช่วย ดีกรีคุณหมอยาวเหยียดเต็มหน้ากระดาษ

แต่ละตำแหน่งล้วนไม่ธรรมดา

หลิน เฟิงพยักหน้าพอใจ “อืม ดีมาก... นัดเวลาเลย อีกชั่วโมงเจอกันที่บ้านเมสซี”

เซี่ยอวี่ทำหน้าลำบากใจ “หมอท่านนี้คิวทองมากค่ะคุณหลิน... นัดด่วนภายในชั่วโมงเดียวเกรงว่าจะไม่ได้”

หลิน เฟิง: “บอกเขาไปว่า... ชั้นจะบริจาคเงินให้คณะแพทย์ของเขา 1 ล้านยูโร! ถือซะว่าสมทบทุนเพื่อความก้าวหน้าทางการแพทย์ของมวลมนุษยชาติ”

“รับทราบค่ะคุณหลิน” เซี่ยอวี่พยักหน้ารับคำสั่งแล้วเดินออกไป

หลิน เฟิงเอนหลังพิงเก้าอี้ นวดขมับเบา ๆ

ตลาดซื้อขายยังไม่ปิด แม้จะได้โรนัลดินโญ่มาแล้ว แต่จาก 2 นัดที่ผ่านมา หลิน เฟิงเริ่มรู้สึกตะหงิด ๆ

ทีมพึ่งพาความสามารถเฉพาะตัวของโรนัลดินโญ่มากเกินไป

ทีมแบบนี้ไปไม่รอดแน่ในระยะยาว

ต้องเซ็นนักเตะเพิ่ม...

ไม่งั้นท็อตแนมคงไปไม่ถึงฝั่งฝัน

คิดได้ดังนั้น หลิน เฟิงเลยใช้เวลาว่างค้นหานักเตะในระบบอีกครั้ง

แต่นักเตะที่พร้อมใช้งานได้เลยทันที...

ณ ช่วงเวลานี้ แทบจะหาไม่ได้แล้ว

ขณะที่หลิน เฟิงกำลังจะถอดใจ จู่ ๆ ชื่อหนึ่งก็เด้งขึ้นมาเตะตา

เซร์คิโอ รามอส

อายุ: 15 ปี

สังกัดปัจจุบัน: อะคาเดมี เซบีย่า

โอกาสเซ็นสัญญาสำเร็จ: 60%

ค่าเหนื่อยที่คาดหวัง: 100,000 ยูโร

ค่าตัว: 200,000 ยูโร

ถูก! ถูกโคตร ๆ!

ต้องรู้ไว้เลยว่า รามอสคนนี้ ในอนาคตคือ “กัปตันเหล็ก” ขวัญใจแฟนบอลราชันชุดขาวเชียวนะ!

หมอนี่นอกจากเกมรับจะเหนียวแน่นแล้ว ทีเด็ดคือลูกโหม่งทำประตูในเวลาสำคัญ

ถึงจะเพิ่งอายุแค่ 15 ปีก็เถอะ...

แต่ค่าตัว 2 แสนยูโรนี่มันถูกเหมือนได้เปล่า!

ต้องเอา!

และในจังหวะที่หลิน เฟิงตัดสินใจจะสอยรามอสนั่นเอง...

พลันสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นอีกชื่อหนึ่งในระบบ ที่ทำให้ดวงตาเขาเป็นประกายวาบ

และนักเตะคนนี้... ตอนนี้ก็อยู่ที่สเปนเหมือนกัน!