(ฟรี)ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 630 เคล็ดวิชาสังหารมังกร

ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 630 เคล็ดวิชาสังหารมังกร

สีหน้าของเย่ชิวไม่เปลี่ยนไปเมื่อเขามองไปที่ลูกศิษย์ตัวน้อยที่มีความสุข แต่เขาแอบหัวเราะอยู่ในใจ

เย่ชิวยังตั้งตารอ ท้ายที่สุด เขาไม่มีเคล็ดวิชาดาบที่ทรงพลัง เมื่อช่องว่างนี้ถูกเติมเต็ม ในที่สุดเขาก็สามารถปลดปล่อยพลังของดาบเทพเจ้านี้ได้

"เอาล่ะ จงบ่มเพาะมันให้ดี หากมีสิ่งใดที่เจ้าไม่เข้าใจให้ถามข้า โปรดจําไว้ว่า เคล็ดวิชาสมบัตินี้ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ หากเจ้าไม่เข้าใจอย่าฝืนบ่มเพาะ" เย่ชิวเตือนนางเป็นครั้งสุดท้าย หยาหยาพยักหน้าเชื่อฟังและถือกระดูกสมบัติเพื่อไปบ่มเพาะอย่างมีความสุข

รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจริงจังของเย่ชิวขณะที่เขาเฝ้ามองนางจากไป

"ระบบ!"

[ ติ๊ง… ]

[ ท่านมอบ เคล็ดวิชาสมบัตินกกระจอกมังกร แก่ลูกศิษย์ของท่าน ได้กระตุ้นระบบตอบแทนหมื่นเท่า ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่ ]

"ฮิฮิ มาแล้ว" เย่ชิวมองไปรอบ ๆ และพูดด้วยความโล่งใจ "เปิดใช้งาน"

[ ขอแสดงความยินดี ท่านได้กระตุ้นผลตอบแทน 10,000 เท่า และได้รับ เคล็ดวิชาสังหารมังกร: บทแรก

"เวรเอ๊ย!" ในลมหายใจถัดมา เย่ชิวลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความตกใจ

การยืนอย่างกะทันหันนี้ทำให้ผู้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตกใจจนหน้าซีด พวกเขาคิดว่าตนเองถูกพบและเตรียมหลบหนี อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา พวกเขารู้ว่าเย่ชิวไม่ได้ทำอะไรหลังจากยืนขึ้น พวกเขาเข้าใจทันทีว่าเป็นสัญญาณเตือนที่ผิดพลาด

"เวรเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้ ข้าตื่นเต้นจนหัวใจแทบหยุดเต้น" ในป่า ชายชราในชุดสีเทาเหงื่อเย็นออกและสาปแช่งด้วยความกลัว

การกระทำผิดปกติของเย่ชิวทำให้เขากลัวมากจนใช้ท่าเคลื่อนไหวฉับพลันทั้งหมด นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทำได้ มันอันตรายมากที่จะเฝ้าดูอีกฝ่าย เขารู้สึกคร่ำเครียดอยู่ทุกวัน กลัวว่าจะถูกเปิดโปง อีกฝ่ายยังทําสิ่งนี้กับเขา ไม่ได้ให้ทางออกกับเขาแม้แต่น้อย

"ฟู่ว… มันเป็นสัญญาณเตือนที่ผิดพลาด" หายใจเข้าลึก ๆ แล้ว ผู้เฝ้าดูอีกด้านหนึ่งก็เช็ดเหงื่อด้วยหัวใจสั่นเทา

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดพวกเขาก็สงบลงและมองไปที่เย่ชิวอีกครั้ง

"เด็กคนนี้กำลังทำอะไร ข้าเฝ้าดูเขามาสองสามวันแล้ว แต่ข้าไม่เคยเห็นเขาฝึกฝน เขาท่องเที่ยวหรือไม่ก็ดื่มชากินและนอนทั้งวัน เหตุใดวันนี้เขาถึงทำตัวผิดปกติเช่นนี้"

ทุกคนต่างงงงวยและมีความสงสัยมากมายปรากฏขึ้นในใจ พวกเขายิ่งงงงวยว่าเย่ชิวสอนเคล็ดวิชาอันใดให้กับหยาหยาก่อนหน้านี้ เพราะพวกเขาอยู่ไกลเกินไป พวกเขาจึงมองเห็นไม่ชัดเจน และพวกเขาไม่ได้สังเกตว่าเย่ชิวมีกดาบเทพเจ้าอยู่ในมือ

ในขณะนี้ บนสะพานหินในทะเลเมฆ เย่ชิวมองไปที่คัมภีร์สีทองเคล็ดวิชาสังหารมังกรในระบบด้วยความตกใจ หัวใจของเขาไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

"เคล็ดวิชาสังหารมังกร แม่เจ้า สิ่งนี้จะท้าทายสวรรค์หรือไม่"

ช่างเป็นชื่อหยิ่งผยองเกินไป ใครเป็นคนสร้างเคล็ดวิชานี้ให้หยิ่งผยองถึงขนาดกล้าสังหารมังกร

ช่างหยิ่งผยองขนาดใด

ในแง่ของระดับ วิชาสังหารมังกรนี้ไม่ได้ระบุระดับไว้ เช่นเดียวกับกระบี่พงไพร มันเป็นเคล็ดวิชาสมบัติที่ไม่มีระดับ ดังนั้น เขาจึงไม่สามารถระบุระดับของมันได้

อย่างไรก็ตาม เย่ชิวสามารถสัมผัสได้จากกลิ่นอายของมันว่านี่คือเคล็ดวิชาระดับเทพเจ้าที่ท้าทายสวรรค์ซึ่งไม่ได้ด้อยกว่าเคล็ดวิชากระบี่พงไพร

เขาไม่ทราบที่มาของเคล็ดวิชานี้ ไม่ทราบว่าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคเซียนโบราณคนใดได้สร้างมันขึ้นมา แต่กลิ่นอายการทําลายล้างเป็นสิ่งที่เคล็ดวิชาเซียนสูงสุดหลายวิชาไม่สามารถเปรียบเทียบได้

เย่ชิวมองดูอย่างคร่าว ๆ มีเพียงกระบวนท่าเดีรยวของเคล็ดวิชาสังหารมังกร เคล็ดวิชาสมบัติที่เหลือล้วนพร่ามัว เช่นเดียวกับเคล็ดวิชากระบี่พงไพรในตอนนั้น พวกมันไม่สมบูรณ์

กระบวนท่าเดียวนี้มีชื่อง่าย ๆ ดาบสะบั้น!

ไม่มีใครรู้สึกว่ากระบวนท่านี้น่ากลัวเพียงใดจากชื่อของมัน มันเป็นกระบวนท่าที่ธรรมดามาก อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาค่อย ๆ วิเคราะห์ความลึกซึ้งของท่วงท่านี้ หัวใจของพวกเขาจะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน

กระบวนท่านี้ครอบคลุมทั้งหมด และมีความลึกซึ้งไม่รู้จบ การโจมตีนี้สามารถทะลวงผ่านมิติและกาลเวลาได้

ในขณะที่เขาวิเคราะห์อย่างช้า ๆ เย่ชิวก็ตกใจมาก หากเขาบ่มเพาะเคล็ดวิชากระบี่นี้สําเร็จเขาจะมีไพ่ตายที่ท้าทายสวรรค์อีกใบในอนาคต

"ฮ่าฮ่า เทพแสนดี! ท่านทำให้ข้าประหลาดใจมากจริง ๆ” เย่ชิวอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ

เขามองดูศิษย์ตัวน้อยอย่างลึกซึ้งและอดไม่ได้ที่จะชื่นชมยินดี ศิษย์ตัวน้อยคนนี้นำความโชคดีมาให้เขามากเหลือเกิน ไม่อย่างนั้น จะเรียกนางว่าที่รักหรือ นางคือดาวนำโชคของเขา

“ฮิฮิ… ไม่เลว ไม่เลว กำไรครั้งนี้ไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน ดาบสะบั้น! มาทดสอบพลังของมันกันเถอะ” เย่ชิวยิ้มขณะที่เขามองไปที่คัมภีร์ทองคำ

การบ่มเพาะวิชาสังหารมังกรไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ในชั่วข้ามคืน ในทางกลับกัน ต้องใช้เวลาและพลังงานมากขึ้นในการทำความเข้าใจ ยิ่งเข้าใจนาน ยิ่งเข้าใจลึกซึ้ง และพลังก็ยิ่งมากขึ้น หากเขาบ่มเพาะมันจนถึงระดับสูงสุด เย่ชิวจะสามารถสังหารหงส์แดงตัวจริงได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับสังหารมังกร

ยิ่งไปกว่านั้น ในทางทฤษฎี ไม่มีขีดจํากัดบนสําหรับการโจมตีนี้ ตราบใดที่มีความเข้าใจเพียงพอ พลังของมันจะไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งระดับการบ่มเพาะสูงขึ้นเท่าใด พลังของมันก็จะแข็งแกร่งขึ้นและไม่มีที่สิ้นสุด

หลังผ่านการเรียนรู้อย่างอิสระของระบบ เย่ชิวสามารถเข้าใจได้เพียงเล็กน้อย และมันก็เป็นเพียงส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็ง อย่างไรก็ตาม สำหรับตอนนี้ ยอดภูเขาน้ำแข็งนี้ก็เพียงพอแล้ว

เย่ชิวเผยให้เห็นรอยยิ้มในขณะที่เขามองไปที่ป่าในระยะไกล

"ฮ่าฮ่า เจ้ามองข้ามานานแล้ว มันจะไม่หยาบคายไปหรือถ้าข้าไม่ให้ของขวัญเจ้า บังเอิญ ข้าเพิ่งรู้เคล็ดวิชากระบี่วันนี้ งั้นข้าจะให้เป็นของขวัญอวยพร" ทันทีที่เขาพูดจบ เย่ชิวก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายและค่อย ๆ กลายเป็นโอหัง

ผู้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในป่ามีความรู้สึกถึงลางร้ายในทันที

"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเขาถึงมองมาที่นี่แล้วยิ้ม เขาสังเกตเห็นข้าหรือไม่" ชายชราที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าถามด้วยความสงสัย

ผู้เฝ้าดูคนอื่นตะลึงยิ่งกว่า เหตุใดรู้สึกเหมือนรอยยิ้มของเย่ชิวเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

ทันใดนั้น เย่ชิวค่อย ๆ เหยียดมือขวา และดาบเทพเจ้าเพลิงชาดก็ฉีกผ่านท้องฟ้าและตกลงสู่มือของเย่ชิวอย่างมั่นคง เขาค่อย ๆ หลับตาและใช้หัวใจเพื่อสัมผัสถึงดาบเทพเจ้าเพลิงชาดในมือ เขาอนุมานเคล็ดวิชาเต๋าเต็มท้องฟ้า

ทันใดนั้น ลมกระโชกแรงก็พัดผ่าน ลมและเมฆในโถงฝึกเมฆาม่วงทั้งหมดเปลี่ยนไป และเจตนาสังหารที่น่าตกใจก็ปะทุขึ้นทันที

ณ ขณะนั้น ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งลูกสั่นสะเทือน

ที่ศาลาลิขิตดารา ทันใดนั้นเมิ่งเทียนเจิ้งก็เบิกตาและมองไปทางโถงฝึกเมฆาม่วงด้วยความตกใจ

"นี่คือ… " ขณะที่เขาพึมพำด้วยความสับสน เมิ่งเทียนเจิ้งจ้องไปที่ร่างสีขาวเหนือทะเลเมฆอย่างจับจ้อง ตกใจอย่างหาที่เปรียบมิได้

เย่ชิวยืนอยู่ท่ามกลางลมแรง ราวกับว่าเขาอยู่ในเต๋าแห่งฟ้าดิน เขาสามารถควบคุมดวงตะวัน จันทรา และดาราได้เพียงยกมือ