(ฟรี)ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 420 ของเหลวแห่งชีวิต

ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 420 ของเหลวแห่งชีวิต

การพัฒนาที่บ้าคลั่งยังไม่สิ้นสุด ภายใต้ดอกบัวประสานสองดอกที่บานสะพรั่ง สหายตัวน้อยทั้งสองก็ทะลวงผ่านอย่างบ้าคลั่ง

พลังทั้งสองในร่างกายของพวกเขาสะท้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง ดูดซับพลังที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกและฉีดเข้าไปในร่างกายของพวกเขาในเวลาเดียวกัน

เย่ชิวยืนอยู่บนขุนเขาและดูทั้งหมดนี้อย่างเงียบ ๆ เมื่อทั้งสองบุกทะลวงสู่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธพร้อมกันเขาถึงจะเผยรอยยิ้มออกมา

"ปลูกเต๋าไว้กับตัว! สมที่เป็นเคล็ดวิชาบุญบารมีของโลก ยังไม่พอ ต้องตื่นเต้นกว่านี้"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง เย่ชิวหยิบหม้อเฉียนคุนออกมาทันทีและนำของเหลวทองคำออกมาสองหยด ฉีดเข้าไปในร่างกายของพวกเขา

ฉับพลัน ดอกบัวประสานที่กำลังบานก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของอักขระสีทอง มันผลิบานในชั่วพริบตา ราวกับว่ามันส่องสว่างไปทั้งโลกที่มืดมิด

ในขณะนี้ ร่างของเสี่ยวซวนอี้และร่างของเสี่ยวเมิ่งลี่ได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลังจากรับการชำระล้างโดยของเหลวทองคำ เหมือนผีเสื้อที่แตกออกจากรังของมัน กายาเซียนสูงสุดค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

พลังอันรุนแรงในร่างกายของพวกเขายังคงทำร้ายแขนขาและกระดูกของพวกเขาอย่างไร้จุดหมาย และทะเลแห่งจิตใต้สำนึกของพวกเขาก็เดือดพล่าน

ทั้งสองกัดฟันและยืนหยัดต่อไปโยไม่ยอมแพ้ ราวกับว่าพวกเขาสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกของกันและกัน พวกเขาจับมือกันแน่นโดยไม่รู้ตัว ฉับพลัน พลังของทั้งสองถูกทำให้เป็นกลางอีกครั้งและชำระล้างให้ร่างกายทั้งหมด

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่ชิวด็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด เขาได้ยินเสียงดังสั่นสะเทือน

"ยอดยุทธในก้าวเดียว!"

"สวรรค์ แท้จริงแล้วพวกเขาคือยอดยุทธโดยกำเนิด และมีอยู่ถึงสองคน"

ในช่วงเวลานั้น สำนักเยียวยาสวรรค์ทั้งหมดอยู่ในความโกลาหล ไม่มีใครคาดคิดว่าสำนักเยียวยาสวรรค์จะสร้างยอดยุทธสองคนขึ้นมาพร้อมกัน ช่างบ้าคลั่งอะไรเช่นนี้?

"ศิษย์พี่ นี่ นี่ นี่… เป็นไปได้หรือไม่ว่าสำนักเยียวยาสวรรค์ของข้ากำลังจะรุ่งเรืองจริง ๆ”

ฉีอู๋ฮุ่ยกำหมัดแน่นอย่างประหม่า เล็บของเขาจิกเข้าไปในเนื้อ แต่เขาไม่รู้สึกอะไร เขายังคงจ้องมองปรากฏการณ์บนท้องฟ้าอย่างแน่วแน่

มหาดาราจือเว่ยกะพริบเบา ๆ และโลกก็สั่นสะเทือน ปรากฎการณ์ประหลาดปรากฏบ่อยครั้ง และสายฟ้าฟาดประปราย ทำลายความเงียบดั้งเดิม

ขณะนี้ ฉินชวนกำลังสั่นสะเทือน

เมื่อเห็นฉากนี้ แม้แต่คนที่เคยสงบอย่างเมิ่งเทียนเจิ้งก็ไม่สามารถสงบนิ่งได้อีกต่อไป

เขารู้สึกตื่นเต้นและดีใจที่ได้มอบสหายตัวน้อยสองคนนี้ให้กับเย่ชิวในตอนนั้น มิฉะนั้น พวกเขาจะชะลออนาคตของสหายตัวน้อยทั้งสองนี้อย่างแน่นอน

มีเพียงเย่ชิวเท่านั้นที่สามารถปลดปล่อยศักยภาพของพวกเขาได้ถึงขีดจำกัด

บนหน้าผา เย่ชิวเฝ้าระมัดระวัง หลังจากลับมารู้สึกตัว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพึมพำกับตนเอง "นี่คือทั้งหมดที่ข้าทำได้แล้ว วิธีที่เจ้าจะเดินไปตามเส้นทางในอนาคตนั้นขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าเอง"

เย่ชิวได้เปิดเส้นทางให้พวกเขาแล้วด้วยเคล็ดวิชาการปลูกเต๋า พวกเขาต้องการเพียงเดินตามเส้นทางนี้และขยายเส้นทางต่อไป

จะไปได้ไกลแค่ไหนขึ้นอยู่กับโชคของพวกเขาเอง

พวกเขาไม่ได้บ่มเพาะรากฐานเซียน พวกเขาใช้ร่างกายเป็นตัวอ่อนของเต๋าและปลูกดอกบัวประสาน นั่นคือเต๋าของพวกเขา นอกจากนี้ ร่างกายของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์หลังจากการชำระล้างของของเหลวทองคำ ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาที่จะก้าวขึ้นเป็นราชันยุทธในขั้นก้าวเดียว

หลังจากมากลับมารู้สึกตัว เย่ชิวก็หันกลับมาและพูดว่า "ระบบ!"

[ ติ๊ง… ]

[ ท่านมอบ ของเหลวทองคำสองหยด แก่เมิ่งลี่และซวนอี้ ได้กระตุ้นระบบตอบแทนหมื่นเท่า ]

[ ท่านต้องการเปิดใช้งานหรือไม่? ]

เมื่อได้ยินเสียงนี้ที่ไม่ได้ยินมานาน มุมปากของเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาตื่นเต้นมาก

ของเหลวทองคำนี้เป็นสมบัติสมบัติของฟ้าดินอยู่แล้ว เขาสงสัยว่าคราวนี้เขาจะได้สมบัติท้าทายสวรรค์อะไรอีก

เย่ชิวตั้งหน้าตั้งตารอ เขาหวังว่าครั้งนี้จะไม่ทำให้เขาผิดหวังมากเกินไป

"เปิดใช้งาน!"

[ ติ๊ง… ขอแสดงความยินดี ท่านได้กระตุ้นการตอบแทน 1,000 เท่า ]

[ ได้รับ ของเหลวแห่งชีวิต 10 หยด ]

"ของเหลวแห่งชีวิต? คงไม่ใช่… ?"

ในลมหายใจถัดมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมากด้วยความกลัว เขาไม่เคยคาดคิดว่าครั้งนี้ เขาจะกระตุ้นการกลับมาและได้รับสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในโลกโดยตรง

มันถูกเรียกว่าฝุ่นผงนิรันดร์ ของเหลวแห่งชีวิตเพียงหยดเดียวที่สามารถหล่อหลอมอายุขัยได้หมื่นปี

และเขามีสิบหยด!

ในขณะนี้ เย่ชิวไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกแล้ว

นี่คือของเหลวแห่งชีวิตที่ได้รับการกล่าวขานว่าสามารถทำให้กลับคืนสู่วัยเยาว์ได้ในไม่กี่ลมหายใจ ต้องรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นโลกมนุษย์หรือโลกสวรรค์ สิ่งที่เรียกว่าอายุยืนยาวไม่มีอยู่จริง ดังนั้น ไม่ว่าผู้ฝึกตนรุ่นใดจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงหนึ่งหมื่นปี พวกเขาก็ไม่อาจหลีกหนีได้ในขณะที่อายุขัยของพวกเขาหมดลงและในที่สุดก็เลือกที่จะตกตาย

และตอนนี้เย่ชิวมีของเหลวแห่งชีวิตสิบหยด ซึ่งเท่ากับว่าเขามีโอกาสที่จะหวนคืนสิบครั้ง เมื่ออายุขัยของเขาหมดลง เพียงของเหลวแห่งชีวิตหยดเดียวก็สามารถทำให้เขาย้อนกลับไปวัยหนุ่มและมีชีวิตอยู่ได้อีกสิบล้านปี

เมื่อนั้นเย่ชิวจะมีเวลามากขึ้นในการไขความลับสิ่งที่เรียกว่าเต๋าแห่งอายุวัฒนะ

"ฮ่าฮ่า! มหัศจรรย์ วิเศษเกินไป! หากสมบัติสมบัติเช่นนี้ปรากฏขึ้นในโลก แม้แต่ผู้ฝึกตนในสวรรค์ก็ไม่สามารถนั่งนิ่งได้"

เย่ชิวไม่ได้ล้อเล่นแน่นอน สำหรับผู้ฝึกตนเหล่านั้น ไม่มีสมบัติใดในโลกที่มากกว่าสมบัติมากไปกว่าของเหลวแห่งชีวิต พวกเขาต้องการสมบัติชิ้นนี้มากกว่าใคร ๆ

ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย เย่ชิวไม่ได้นำของเหลวแห่งชีวิตออกมา กลับกัน เขาเก็บไว้ในระบบ เพราะคลื่นใต้น้ำลึกล้ำและเขายังควบคุมไม่ได้

"ข้ามีสมบัติล้ำค่าสองในสามชิ้นของสมบัติล้ำค่าใต้พิภพ ซึ่งรวมถึงผลไม้ใต้พิภพ สองสิ่งนี้สำคัญทั้งคู่ ข้าสงสัยว่าข้าจะได้อะไรต่อไป?"

เย่ชิวตั้งหน้าตั้งตารอ ทันใดนั้นเขาก็มีความคิด ซึ่งก็คือการรวบรวมสมบัติทั้งหมดในโลก เขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขาได้รับของเหลวแห่งชีวิต แม้แต่คนที่อยู่ใกล้เขาที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจ แต่สมบัติเหล่านี้ก็น่าสะพรึงเกินไป เมื่อพวกมันปรากฏตัว มันจะทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

มันอาจจะน่ากลัวกว่าหายนะที่โลกมหารกร้างเคยประสบเป็นพันเท่า นั่นอาจเป็นสิ่งที่ต้องคิดอย่างแท้จริง

หลังขจัดความตื่นเต้นในใจของเขา เย่ชิวมองไปที่สหายตัวน้อยสองคนบนท้องฟ้า ต้องบอกว่าวันเวลาของเย่ชิวในการทำงานหนักไม่ได้ไร้ประโยชน์

ทั้งคู่สามารถนำความโชคดีมาให้เขาได้จริง ๆ เพียงอาศัยสิ่งนี้เพียงอย่างเดียว การทำงานหนักในเดือนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว

ในขณะนี้ ใบหน้าของเสี่ยวเมิ่งลี่ซีดเซียว ภายใต้แรงกระแทกของแรงมหาศาลนั้น สติของนางค่อย ๆ เลือนลาง ราวกับว่านางได้เข้าสู่ความฝัน ในความฝันนั้น นางเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยังไม่ได้รับศีลชำระล้างจากโลกมนุษย์ เขาสะพายกระบี่ไว้บนหลังของเขาและเดินผ่านโลกมหารกร้าง แค่มองแวบเดียว เขาก็ดึงดูดความสนใจของนาง

วันนั้น หิมะปกคลุมภูเขาและทั้งสองพบกันในร้านอาหาร นางยืมชามเหล้าจากเขาและลืมโลกแห่งการต่อสู้ตั้งแต่นั้นมา ปลูกรากฐานความรัก

หัวใจที่ยังไม่รู้เรื่องราวของเสี่ยวเมิ่งลี่เริ่มเจ็บปวด นางไม่รู้ว่าชายหญิงในภาพคือใคร แต่นางรู้สึกว่าพวกเขาคุ้นเคยกันดี

ในเวลาเดียวกัน ซวนอี้ตัวน้อยก็ฝันคล้ายกับนางเช่นกัน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือมีใบหน้าที่ชราและเป็นมิตรมากมายในความฝันของเขา หัวใจของเขาเจ็บปวดทรมาน ซวนอี้ตัวน้อยไม่เข้าใจว่าเหตุใดภาพดังกล่าวถึงอยู่ในใจของเขา

จนกระทั่งชายชราผู้รอบรู้หันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาพูดด้วยความโล่งใจ "ชีวิตควรเป็นเหมือนความฝัน มองย้อนกลับไปในอดีต ก็เหมือนไม่มีอะไร ศิษย์น้องตื่นได้แล้ว!"

[T/N: จำกระบี่ที่ซวนอี้ใช้แทงเทียนเมิ่งได้ไหมครับ มันมีชื่อว่า เมิ่งอวิ๋น แปลว่า ความฝันเมฆา]