(ฟรี)ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 175 เล่าให้ดี ไม่เช่นนั้นข้าจะทุบเจ้าให้ตาย(1)

ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 175 เล่าให้ดี ไม่เช่นนั้นข้าจะทุบเจ้าให้ตาย(1)

เห็นฉากนี้แล้ว ทุกคนตะลึง

"หืม พวกเราพลาดเนื้อเรื่องน่าตื่นเต้นไปหรือไม่?"

ทุกคนต่างงุนงน

ในพื้นที่อื่น ๆ ทุกคนสู้กันแทบตาย ดุเดือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เหมือนกับการต่อสู้ระหว่างหลินชิงจู้และลู่เหยียนก่อนหน้านี้ อาจกล่าวได้ว่าทลายปฐพี

เหออู๋ซวงและฝูเหยาก็ปะทุพละกำลังที่น่าอัศจรรย์ออกมา เอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยการกำราบอย่างเด็ดขาด

เหตุใดบรรยากาศที่นี่ถึงเปลี่ยนไป? ไม่ทุบตีกันก็ไม่เป็นไร แต่เหตุใดยังดันเล่าต่อเช่นนี้?

"ศิษย์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใดกัน ภูมิหลังของเขาคืออะไร… " ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ตัวบวมช้ำกำลังเล่าเรื่องให้เสี่ยวหลิงหลง

"ข้ารู้จักคน ๆ นี้ ดูเหมือนเขาจะเป็นศิษย์ที่โดดเด่นของภูเขาเทียนหลงแห่งถ้ำพร่างพราย ชื่อของเขาคือซู่หลี่เจี๋ย"

"ถ้ำพร่างพราย?"

เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขามองไปยังทีมงานของถ้ำพร่างพรายทันที ผู้อาวุโสใหญ่แห่งถ้ำพร่างพรายหน้าแดงก่ำเมื่อถูกคนจำนวนมากมองดูเขาราวกับลิง

เวยเอ๊ย!

ครั้งนี้ ถ้ำพร่างพรายโด่งดังอย่างสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม วิธีการสร้างชื่อเสียงนั้นค่อนข้างจะแปลกใหม่

ในอนาคต พวกเขาอาจเปลี่ยนชื่อเป็น บททดสอบกล่อมเด็กนอน เช่นกัน เจ้ามาที่ภูเขาหยุนติงเพื่อบอกเล่านิทาน ขณะที่พวกข้าพูดคุยกันเรื่องเต๋า

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะพูดแบบนั้น ผู้อาวุโสใหญ่แห่งถ้ำพร่างพรายก็ยังสามารถเข้าใจความรู้สึกของศิษย์อีกเขาได้ดี

เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เหตุผลกับสตรีตัวน้อยที่ผิดปกติเช่นนี้ เขาให้ความสนใจกับการต่อสู้ระหว่างเสี่ยวหลิงหลงและซู่หลี่เจี๋ยตลอด ในตอนแรก พวกเขาทั้งหมดคิดว่าถ้ำพร่างพรายคงชนะในครั้งนี้

ใครจะคิดว่าสตรีตัวน้อยนี้เป็นผู้ที่โหดเหี้ยมที่สุดในกลุ่มคนเหล่านี้ นางเป็นตัวตนที่โหดเหี้ยมที่สุด

ซู่หลี่เจี๋ยเริ่มสงสัยในชีวิตของเขาขึ้นมา ความฝันที่จะก้าวไปข้างหน้าของเขาได้พังทลายไปแล้ว เขาถูกค้อนทุบจนเสียหน้าและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลดศีรษะลงและเล่าเรื่องให้เสี่ยวหลิงหลง พยายามปลอบโยนนางเพื่อไม่ให้เขาถูกทุบตี

ค้อนนี้เจ็บปวดไม่น้อย ทำใบหน้าของเขาบวมเป่งขึ้นมา

"อย่างไรก็ตาม อีกด้านหนึ่งของภูเขาลูกนั้น รอบ ๆ บริเวณทะเล มีกลุ่มเอลฟ์สีน้ำเงินตัวน้อยเติบโต พวกเขาเติบโตในป่าอย่างอิสระและมีความสุข… "

ซู่หลี่เจี๋ยลูบใบหน้าที่บวมของเขาและเสแสร้งสร้างเรื่องราวที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

ขณะที่นางฟังเรื่องราวของอีกฝ่าย เสี่ยวหลิงหลงก็คลี่ยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า "แล้วเกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา? รีบพูดมา หรือให้ข้าทุบเจ้าให้ตาย… "

เสี่ยวหลิงหลงคว้าค้อนมาข่มขู่อย่างเหี้ยมหาญ

ร่างกายของซู่หลี่เจี๋ยสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเขาก็ซีดเซียวลง เวรเอ๊ย! ไม่มีใครควบคุมสตรีนางนี้ได้เลยหรือ ใบหน้าอันหล่อเหลาของข้าถูกนางทุบตีจนบวมเป่งแล้ว!

"แต่แล้ว แค่ก สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ก็เข้ามมในป่า สัตว์ประหลาดทำลายบ้านของพวกเขา ดังนั้น พวกเขาออกจากป่าใหญ่ พวกเขาเดินทางจนไปถึงทะเล… "

ขณะที่เขาเล่าเรื่อง ซู่หลี่เจี๋ยสังเกตเห็นการกระทำของเสี่ยวหลิงหลง เขาเห็นว่ายิ่งนางฟัง นางก็ยิ่งมีพลังมากขึ้น และเขาก็เริ่มสงสัยในชีวิตขั้นมา

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เขาเล่าไปแล้วสิบกว่าเรื่อง เหตุใดนางไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย? ทว่าเขากลับเหนื่อยปานตายนแล้ว

เมื่อได้ยินว่าบ้านของเอลฟ์ถูกทำลาย เสี่ยวหลิงหลงตกตะลึงไปครู่หนึ่งและเผยให้เห็นแววตาที่ผิดหวัง ดูเหมือนว่าบ้านของนางจะถูกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ทำลายลงเช่นกัน

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" เสี่ยวหลิงหลงเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะที่มองไปยังซู่หลี่เจี๋ย น้ำเสียงของนางดูเศร้าสร้อยไม่น้อย

"หลังจากมาถึงชายทะเล พวกเขาได้พบกับหมีตัวใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ หมีตัวใหญ่ตัวนี้มีพลังพิเศษ พวกเขายอมรับว่าหมีตัวใหญ่ตัวนี้เป็นเจ้านาย ภายใต้การคุ้มครองของหมีตัวใหญ่ พวกเขาอาศัยอยู่ริมทะเลอย่างอิสระและมีความสุข"

เนื้อเรื่องนี้งอกง่อยเกินไป แม้แต่ซู่หลี่เจี๋ยก็ทนไม่ได้ที่จะเปิดหูทัน มันถูกสร้างขึ้นในอึดใจสุดท้าย เขาไม่มีทางเลือก เป็นเรื่องปกติที่จะเรื่องที่สร้างขึ้นมีข้อบกพร่องบางอย่าง หากไม่ใช่เพราะจิตใจที่ว่องไวและความสามารถในการแต่งเรื่องของเขา เขาคงถูกตีเป็นหัวหมูไปแล้ว

"หมีใหญ่?" เมื่อเสี่ยวหลิงหลงได้ยินสิ่งนี้ นางค่อย ๆ ก้มศีรษะลงและนึกถึงอาจารย์และศิษย์พี่หญิง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จู่ ๆ นางก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "เจ้าเล่าเรื่องได้ไม่ดี เจ้าสมควรโดนทุบ… "

"เวรเอ๊ย! "ซู่หลี่เจี๋ยตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น?

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ ค้อนทุบเข้าที่ใบหน้าของเขาเสียแล้ว

ปัง!

ใบหน้าที่หล่อเหลาของซู่หลี่เจี๋ยกลายเป็นบิดเบี้ยวทันที ฟันบางซี่ก็หักออกมา

"ฮือ ฮือ … " เขาร่ำไห้ออกมา เขา ซึ่งเป็นผู้ชาย ทว่าถูกทุบตีโดยเจ้าสารเลวน้อยนี่ ช่างเป็นความอัปยศอดสูยิ่งนัก

"มีผู้ใดควบคุมนางได้หรือไม่ ช่วยข้าด้วย… "

ซู่หลี่เจี๋ยต้องการหลบหนีออกไปราวกับคนบ้า เขาไม่สามารถทนต่อความทรมานนี้ได้อีกต่อไป เขายังคงยอมรับได้หากเขาแพ้ให้กับคนรุ่นเดียวกัน แต่ปัญหาคือเขาแพ้ให้กับสตรีตัวน้อย และถูกืทุบตีจนสู้กลับไม่ได้

เขาจะอยู่รอดในยุทธภพได้อย่างไรในอนาคต? สิทธิในการเลือกคู่ครองของเขาคงจะหมดลงแล้ว

"จะวิ่งหนีหรือ?" เห็นว่าอีกฝ่ายอยากจะหนี เสี่ยวหลิงหลงกระโจนใส่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มและเหยียบซู่หลี่เจี๋ยลงกับพื้น "ข้าจะกระทืบเจ้าให้ตาย กระทืบเจ้าให้ตาย ใครขอให้เจ้าเล่าเรื่องไร้สาระ… "

เมื่อเห็นฉากนี้ เกิดความเงียบขึ้นนอกเวที

"นี่…"

ผ่านไปไม่รู้กี่รอบ ในที่สุดก็มีคนหลุดหัวเราะออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า… ข้าขำแทบตาย ตอนแรก ๆ ทุกคนคิดว่าเจ้าตัวเล็กนี่รังแกง่ายที่สุด ต่างต้องการเลือกนาง สุดท้ายแล้ว นางเป็นผู้ที่เหี้ยมโหดที่สุด"