Di51
Di51
บทที่ 51 – อาร์ตันกับแฮนค็อก (ภาคต้น)
ไออุ่นจากไอน้ำลอยคลุ้งอยู่เหนือผิวน้ำภายในบ่อน้ำแร่กลางหุบเขาอันสงบเงียบ
โบอา แฮนค็อก เดินย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบงัน ร่างอาบแสงจันทร์อ่อนโยน
เธอปลดผ้าคลุมออกเบาๆ ก่อนก้าวลงสู่บ่อน้ำอย่างสง่างาม
น้ำอุ่นโอบล้อมกายแฮนค็อก เสมือนสายธารแห่งความปลดปล่อย
หยาดน้ำไหลรินไปตามลำคอขาวผ่องและลาดไหล่ประหนึ่งแกะสลักด้วยมือต้นตำรับแห่งความงาม
แม้ภายนอกเธอจะดูหยิ่งผยองราวราชินีผู้เดียวดายบนยอดเขา
แต่ภายในใจนั้น กลับกำลังเต้นระรัว...เมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่ง ยืนอยู่เงียบๆ ที่ขอบบ่อ
อาร์ตัน ยืนอยู่อย่างสงบ สายตาไม่อาจละจากหญิงสาวเบื้องหน้าได้
ไม่ใช่เพราะเพียงความงามเย้ายวนของเธอ
หากแต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจอธิบาย—อบอุ่น ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความเข้าใจ
แฮนค็อกเดินขึ้นจากน้ำช้าๆ ผิวน้ำไหลรินจากปลายผมยาวสลวยลงสู่พื้นหินอ่อน
เธอก้าวเข้าไปใกล้อาร์ตัน ดวงตาคมของเธอจับจ้องเขาแน่วนิ่ง
มือของเธอแตะที่แก้มของเขาเบาๆ ความเงียบในค่ำคืนนั้นถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นประสาน
“เจ้ามองเราเหมือน...เหมือนเห็นตัวตนของเราจริงๆ” แฮนค็อกเอ่ยเสียงเบา
“เพราะชั้นไม่ได้เห็นแค่ผิวนอก...แต่เห็นผู้หญิงที่แบกรอยแผลจากอดีตไว้ด้วยความเข้มแข็ง”
อาร์ตันตอบเสียงนุ่ม พร้อมจับมือเธอไว้แน่น
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่พัดแผ่ว ดวงดาวพร่างพรายบนฟ้าเบื้องบน
เป็นคืนที่ไร้คำพูดฟุ่มเฟือย แต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกแท้จริง
แฮนค็อกเอนศีรษะลงซบอกเขา เสียงหัวใจของอาร์ตันเต้นชัดเจนในหูของเธอ
“หลังจากถูกเหยียบย่ำโดยเผ่ามังกรฟ้า...ชั้นไม่คิดว่าจะมีวันรู้สึกปลอดภัยแบบนี้อีก...”
เสียงเธอแผ่วลงราวกับกระซิบกลางสายลม
อาร์ตันโอบกอดเธอแน่นขึ้น และตอบเพียงคำสั้นๆ ที่อบอุ่นดั่งไอแดดยามเช้า
“จากนี้ไป เธอไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว”
ในคืนนั้น ทั้งคู่หลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน
ใต้ฟากฟ้าที่พร่างแสงดาว และเบื้องหน้าคือลมหายใจที่สงบอย่างมีความหมาย
ไม่ใช่เพราะความเร่าร้อนแห่งร่างกาย
แต่เป็นความผูกพันลึกซึ้งระหว่างหัวใจสองดวง
ของ “ราชินีโจรสลัดผู้เย็นชา” และ “นักเดินทางจากโลกอื่น” ที่กำลังเริ่มต้นเรื่องราวของพวกเขา
จบตอน