Di15
Di15
ตอนที่ 15 – พลังของยาเอะ มิโกะเขย่าหัวใจหญิงสาวทั้งหลาย
กลุ่มโจรสลัดคูจา
ห้องของแฮนค็อก
[ยาเอะ มิโกะ: “ไม่ได้การล่ะ… แบบนี้เหมือนกำลังเขียนไลท์โนเวลอยู่เลย…”]
“นี่คือ... ยาเอะ มิโกะเหรอ?”
“บนโลกนี้มีหญิงสาวที่งดงามเย้ายวนถึงเพียงนี้ด้วยงั้นหรือ!”
“ไม่แปลกใจเลยที่หมอนั่นจะเปรียบเธอกับชั้น”
สายตาของแฮนค็อกจับจ้องอยู่กับแท็บเล็ตไดอารี่ ขณะชมวิดีโอพรีเซนต์เทมเพลตของยาเอะ มิโกะ พร้อมกับเปล่งวาจาชื่นชม
แม้กระทั่งหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งในความงามเช่นเธอ ยังต้องยอมรับว่ายาเอะ มิโกะนั้นงดงามยิ่งนัก
“จากที่อาร์ตันพูด พลังของยาเอะ มิโกะดูเหมือนจะเทียบชั้นกับชั้นได้เลย”
“ฮึ่ม… งั้นชั้นอยากจะเห็นเหมือนกันว่า พลังของเธอจะเป็นอย่างไรแน่”
แฮนค็อกส่งเสียงเย็นชาในลำคอ พลางตั้งใจมองวิดีโออย่างเคร่งเครียด
วิดีโอดำเนินต่อไป จนเข้าสู่ฉากการต่อสู้ของยาเอะ มิโกะ
ดวงตาของแฮนค็อกเริ่มเบิกกว้างทีละนิด...
[เหล่านักรบร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามหลายคนตวัดดาบใส่ยาเอะ มิโกะ]
[แรงฟันมหาศาลถึงขั้นทำให้พื้นแยกด้วยแรงลมที่แฝงอยู่]
[แต่ยาเอะ มิโกะกลับเบี่ยงหลบด้วยก้าวอันอ่อนช้อย ทิ้งไว้เพียง “เซชชู ซากุระ” อันเปล่งแสงสายฟ้าไว้ ณ จุดเดิม]
[เซชชู ซากุระระเบิดกระแสไฟฟ้าออกมา ประสานกับสายฟ้าที่ฟาดจากอาวุธของยาเอะ มิโกะ ทำให้เหล่านักรบที่ล้อมรอบถูกผลักกระเด็นทันที]
[ไม่นานนัก กลุ่มนักรบชุดใหม่ก็กรูกันเข้ามาอีกครั้ง]
[ยาเอะ มิโกะเผยรอยยิ้มบางบนริมฝีปาก เอ่ยเสียงเบา “ชั้นเฝ้าดูพวกแกอยู่เสมอ”]
[ทันใดนั้น นัยน์ตาของเธอส่องแสงสีม่วงเข้ม]
[สายฟ้าคำรามกึกก้อง—]
[“ตูม!!”]
[สายฟ้าขนาดมหึมาฟาดลงจากฟากฟ้า กระแทกพื้นดินอย่างรุนแรง]
[เหล่านักรบหลายคนปลิวกระเด็นออกไปในทันที]
[“งดงามเสียจริง” ยาเอะ มิโกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม]
[เมื่อคำพูดของเธอจบลง เซชชู ซากุระทั้งสามที่หลงเหลืออยู่ก็แหลกสลาย พร้อมกับสายฟ้าสามสายที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้าแทนที่]
[ชั่วพริบตา แม้แต่นักรบที่ยังเหลือรอดอยู่ ก็ไม่อาจยืนหยัดได้อีก]
“แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!”
“ถ้าชั้นได้ครอบครองพลังนี้จริงๆ ล่ะก็…”
แฮนค็อกยกนิ้วโป้งแตะริมฝีปาก พลางเริ่มประเมินพลังที่เธอจะมี หากได้เทมเพลตของยาเอะ มิโกะ
และในไม่ช้า เธอก็ได้ข้อสรุปที่เกินคาดหมาย
“ถ้าชั้นสามารถควบคุมพลังสายฟ้าของยาเอะ มิโกะได้ทั้งหมดล่ะก็...”
“คงทำให้หลายสิ่งง่ายขึ้นมากทีเดียว”
แฮนค็อกพึมพำกับตนเอง
แม้เธอจะมั่นใจในพลังของผลปีศาจและฮาคิของตน แต่เธอก็เข้าใจดีว่า พลังของเธอยังห่างชั้นจากพลเรือเอก ฮีโร่แห่งทหารเรือ หรือแม้แต่จักรพรรดิทั้งสี่
เพื่อประโยชน์ของตนเอง และเพื่อเกาะอเมซอนลิลลี่ เธอย่อมต้องการพลังที่มากกว่านี้
“ไหนๆ เขาก็คิดจะมอบเทมเพลตยาเอะ มิโกะให้กับชั้นอยู่แล้ว งั้นชั้นจะให้โอกาสเขาก็แล้วกัน”
“อาร์ตัน… หวังว่านายจะมาหาชั้นเร็วๆ นี้นะ”
“บางทีชั้นอาจจะลดโทษที่นายเคยลบหลู่ชั้นก็ได้”
แฮนค็อกพูดเสียงแผ่ว พร้อมกับสายตาที่เปล่งประกายแน่วแน่
ในขณะเดียวกัน ฝ่ายทหารเรือที่ครอบครองสำเนาไดอารี่ ต่างก็มีท่าทีเคร่งขรึมเช่นกัน
โดยเฉพาะกิอง ผู้กำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังอีสต์บลู
“พลังสายฟ้าช่างร้ายกาจจริงๆ”
“ประหนึ่งผู้ที่ครอบครองพลังของผลสายฟ้าประเภทโลเกียเลยทีเดียว”
“เทมเพลตของยาเอะ มิโกะนี้ อาร์ตันได้มาจากระบบด้วยหรือเปล่านะ?”
“แล้วถ้ามอบให้คนอื่น พวกเขาจะสามารถใช้พลังของยาเอะ มิโกะได้เต็มที่เหมือนกับที่อาร์ตันใช้เทมเพลตโยริอิจิได้รึเปล่า?”
“เขายังมีเทมเพลตตัวละครอีกกี่แบบกันแน่?”
สีหน้าของกิองเต็มไปด้วยความตึงเครียด
เธอเข้าใจดีว่า—หากเทมเพลตเหล่านี้สามารถทำให้ผู้อื่นใช้พลังของตัวละครได้โดยสมบูรณ์ และหากอาร์ตันมีจำนวนมากพอ
งั้นอาร์ตันก็จะกลายเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงในโลกนี้
ท้ายที่สุดแล้ว—พลังจากเทมเพลตเหล่านี้ อาจมีมูลค่าสูงกว่าผลปีศาจเสียอีก
“อาร์ตันต้องการมอบเทมเพลตให้คนอื่น แปลว่าเขาใช้มันเองไม่ได้งั้นเหรอ?”
“หรือว่า... เหมือนกับผลปีศาจ ที่คนๆ หนึ่งจะถือครองได้เพียงอย่างเดียว?”
“ถ้าทหารเรือสามารถดึงอาร์ตันมาอยู่ฝ่ายเราได้ล่ะก็…”
นัยน์ตาของกิองส่องประกายเจิดจ้า
หากอาร์ตันสามารถมอบเทมเพลตที่เหลือให้กับทหารเรือได้ กำลังรบของทัพเรือจะยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล
เมื่อคิดถึงจุดนี้ กิองก็แทบอยากจะไปถึงอีสต์บลู และพบอาร์ตันเดี๋ยวนั้นเลย
[น่าเสียดายที่เทมเพลต “ยาเอะ มิโกะ” ยังไม่ใช่เวอร์ชันสมบูรณ์]
[ผู้ที่ได้รับเทมเพลตนี้จะไม่สามารถครอบครองพลังของยาเอะ มิโกะได้ทั้งหมด]
[เว้นแต่ว่าผู้รับเทมเพลตจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งเพียงพอในการรองรับพลัง]
[อย่างไรก็ตาม ผู้รับเทมเพลตจะได้รับพรสวรรค์ของยาเอะ มิโกะ ทำให้แม้ผู้ที่ไม่แข็งแกร่งก็สามารถกลายเป็นผู้ทรงพลังได้ในเวลาไม่นาน]
[อีกไม่นาน หนึ่งในผู้รับเทมเพลตจะสามารถใช้ท่าไม้ตาย “ศิลปะลับสูงสุด: ปรากฏการณ์จิ้งจอกสวรรค์” ได้ ซึ่งจะเรียกสายฟ้าลงมาอย่างที่เห็นในวิดีโอ]
[ถ้าไม่มอบให้คาริน่า แล้วควรจะให้ใครดีนะ…]
“ผู้ที่ได้รับเทมเพลตจะไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดของยาเอะ มิโกะได้งั้นเหรอ?”
“ดูเหมือนเทมเพลตของยาเอะ มิโกะจะแตกต่างจากเทมเพลตของโยริอิจิที่อาร์ตันได้มาก่อนหน้านี้…”
“หรือว่านี่จะเป็นสาเหตุที่อาร์ตันไม่รับเทมเพลตนี้ไว้เอง?”
กิองพึมพำ พลางใช้มือเท้าคางพลางขบคิด
“ถึงแม้จะใช้พลังทั้งหมดไม่ได้โดยตรง”
“แต่ถ้าได้พรสวรรค์และศักยภาพแห่งสายฟ้า ก็ยังถือว่าน่าทึ่งอยู่ดี…”
“ไม่รู้เหมือนกันนะ—ว่าถ้าเป็นชั้น จะสามารถปลดปล่อยพลังของยาเอะ มิโกะได้เต็มที่หรือเปล่า…”
เมื่อนึกถึงจุดนี้ กิองก็เริ่มพิจารณาอย่างจริงจัง—ว่าจะทำเช่นไร ถึงจะสามารถชิงเทมเพลตยาเอะ มิโกะมาจากอาร์ตันได้
จบตอน