ยอดยุทธคลิกเดียว!! ตอนที่ 608 ของเทวฑูตประจันหน้า(ฟรี)

ตั้งแต่ต้าฮวงได้รับการช่วยเหลือจากซู่เสี่ยวไป่ เขาก็ให้ความเอ็นดูในตัวของซู่เสี่ยวไป่มาก ทั้งสอนและบอกข้อมูลสำคัญของภารกิจระดับมหันตภัยให้กับซู่เสี่ยวไป่ เพื่อช่วยให้ซู่เสี่ยวไป่ทำภารกิจได้ง่ายขึ้น

ยังไม่พอ เมื่อต้าฮวงรู้ว่าแนวหลังของกองทัพจักรวรรดิเสี่ยวโห่วถูกบุกถล่มจนย่อยยับ เขาจึงรีบมาที่นี่เพื่อรับตัวซู่เสี่ยวไป่ และคุ้มครองให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกกองทัพเสี่ยวโห่ว ที่คิดจะไล่ล่าเขา

เมื่อตัวตนระดับเทวฑูตโบราณออกตัว สถานการณ์ต่างๆ ก็เริ่มจะเปลี่ยนไป อยู่ๆ บรรยากาศรอบๆ ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ปรากฏปราณดาบขนาดใหญ่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า และปลดปล่อยรัศมีกดขี่ข่มเหง

ร่างของต้าฮวงนั้นขยายใหญ่ขึ้นจนหยิบคว้าดาบเล่มนี้ได้ ต้าฮวงเมื่อถือดาบในมือแล้ว รัศมีและกลิ่นไอของเขาดูน่าเกรงขามมากขึ้น จนไม่ต่างจากเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่

“ข้าต้าฮวงไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานเป็นหมื่นยุค เผิงไหลหวังว่าเจ้าคงจะมีหัวคิดพอ และไสหัวไปซะ!!”

วาจาของต้าฮวงนั้นดูข่มขู่อย่างมาก และปล่อยแรงกดดันผลักใส่เผิงไหลอย่างรุนแรง

แต่แม่ทัพเผิงไหลไม่เพียงจะดื้อดึง และไม่ได้เกรงกลัวต่อการข่มขู่นี้ เขากลับดูตื่นเต้นมากกว่า

“ข้าไม่คิดว่าวันนี้นอกจากจะจับลูกเสือได้แล้ว ยังได้แม่เสืออีกด้วย!! แกอาจจะหลอกคนอื่นได้ต้าฮวง!! แต่แกหลอกข้าไม่ได้!!”

“แกพึ่งถูกปลดปล่อยได้ไม่นาน ไม่มีทางที่เจ้าจะฟื้นคืนพลังได้ในเวลาอันสั้นอย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาถึง 3 ยุค!! ถึงพลังจะฟื้นคืนกลับมา!!”

แม้ว่าจะถูกต้าฮวงขัดขวางแต่เขาก็ไม่กลัวต้าฮวงเลยแม้แต่นิดเดียว เขาได้โหร้องตะโกนขึ้น แล้วพลังสวรรค์มากมายก็หลังไหลลงมาราวกับห่าฝนลงสู่ร่างของเขา

ต้าฮวงเวลานี้รู้สึกไม่ดีเล็กน้อยกับสถานการณ์นี้

“ได้….ข้าจะสั่งสอนเด็กอย่างเจ้า ให้ได้รู้ว่าอะไรคือผู้ฝึกตนเหนือฟ้า!!”

ตูม!!!

ดาบขนาดใหญ่ถูกฟาดลงไปใส่เผิงไหลทันที กระแสพลังสวรรค์มากมายนั้นอัดแน่นอยู่ภายในดาบนี้ การฟาดเพียงครั้งเดียวเส้นทางสู่สวรรค์ที่กำลังอาบอยู่บนตัวของเผิงไหลนั้นก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

หนึ่งบุรุษหนึ่งดาบ แต่ผ่าได้ทั้งจักรวาล และฉีกฟ้าผ่านรก

เมื่อเทียบกับเทวฑูตโบราณคนอื่นแล้ว เผิงไหลพึ่งจะขึ้นมาสู่เขตแดนนี้ได้ไม่นาน เขานั้นเป็นผู้มากพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยาก เขาสร้างผลงานและฆ่าผู้ฝึกตนไปมากมาย และเป็นผู้คลั่งไคล้ในสงครามอย่างแท้จริง

แทนที่เผิงไหลจะกลัวดาบนี้แต่เปล่าเลย เขากลับพุ่งเข้าหามันราวกับหมาบ้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง เขาใช้ฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยพลังตบเข้าไปที่คมดาบยักษ์ จนดาบนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และเศษของดาบได้กระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า

“ช่างเป็นพลังที่บ้าบอสิ้นดี!”

แววตาของต้าฮวงหรี่เล็กลง ก่อนที่เขาจะถูกพลังของฝ่ามืออัดกระแทกเข้าไป จนสีหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที

ซู่เสี่ยวไป่ถึงกับคิ้วหดเข้าชนกัน และคิดว่าต้าฮวงคนนี้อาจจะไม่ได้เก่งกาจอย่างที่เขาคาดหวังไว้

แต่ไม่น่าแปลกใจก็เพราะต้าฮวงถูกกักขังไว้เป็นเวลาช้านาน และพึ่งจะได้รับอิสระภาพ ในช่วงระยะเวลาที่เขาโดนกักขังอยู่ เขาก็อ่อนแอลง และสูญสิ้นพลังไปทุกวัน การจะฟื้นตัวกลับมาได้นั้นต้องใช้เวลา

และเผิงไหลนั้นยังหนุ่มกว่าหลายเท่า พลังเต็มเปี่ยมกว่า หากว่าทั้งสองอยู่ในจุดสูงสุดของพลังทั้งคู่ ต้าฮวงย่อมแข็งแกร่งกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้เผิงไหลเป็นต่อต้าฮวงอยู่

ในเวลาเดียวกันเหล่าแม่ทัพของจักรวรรดิเป่ยโต๋ก็สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ และรีบไปสมทบยังจุดเกิดเหตุทันที

ไป่หยินนั้นเป็นอัจฉริยะ และทรัพยากรบุคคลที่มีค่ามากสำหรับกองทัพ นอกจากผ่านหอคอยชั้นที่ 99 ได้ ยังสามารถทำภารกิจระดับมหันตภัยสำเร็จ ซึ่งเป็นภารกิจที่ไม่เคยมีใครรอดกลับมา และสร้างความเสียหายให้กับจักรวรรดิเสี่ยวโห่วอย่างมาก

อัจฉริยะแบบนี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะปล่อยให้เป็นอะไรไปเด็ดขาด

แต่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ต้าฮวงก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

ต้าฮวงได้คืนร่างเดิม พร้อมกับกระอักเลือดออกมาคำโต พร้อมกับสายตาที่อ่อนล้า

“อย่าคิดร้ายกับข้าเลยนะ ไป่หยิน ….ไม่ใช่ว่าข้าไม่คิดจะช่วยเจ้า แต่แค่เอาตัวรอดสำหรับข้าก็ยากแล้ว”

จิงชิ่งนั้นถึงกับตกใจสุดขีด

“ท่านแม่ทัพ ท่านจะยอมแพ้แล้วงั้นหรอ?!!”

หยินซีนั้นกลับยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

“ชีวิตของท่านแม่ทัพมีค่ามากกว่าพวกเรา เขาพยายามเต็มที่แล้วที่จะปกป้องเราทั้งสามคน….”

ความจริงนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เรื่องที่ว่าแม่ทัพเผิงไหลนั้นแข็งแกร่งกว่า และไม่สามารถโค่นล้มลงง่ายๆ และหากเทียบความคุ้มค่าแล้ว ชีวิตของกองกำลังเงาสกาวไม่มีค่าเท่ากับแม่ทัพหนึ่งคน  ที่จริงต้าฮวงนั้นไม่สามารถสู้ได้อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังฝืนที่จะช่วยซู่เสี่ยวไป่เอาไว้

เพื่อถ่วงเวลาให้แม่ทัพคนอื่นมาถึง แต่ดูเหมือนว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เหลือเกิน

ในความว่างเปล่าก็ปรากฏฝ่ามือขนาดยักษ์คว้าร่างของซู่เสี่ยวไป่

เผิงไหลนั้นแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ

“หากว่าตัวตนแบบแกเกิดในจักรวรรดิเสี่ยวโห่วแล้วละก็….เจ้าคงได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากเทวฑูตโบราณ แม่ทัพและผู้นำมากมาย พวกเขาจะมอบสมบัติและทรัพยากรทุกอย่างให้เจ้า”

“แต่น่าเสียดายจริงๆ….ที่แกดันไปเกิดฝั่งจักรวรรดิเป่ยโต๋เพราะงั้นข้าจำเป็นต้องฆ่าแก!”

แล้ววินาทีนั้นเองมือขนาดยักษ์ก็บีบร่างของซู่เสี่ยวไป่ แม้พลังของซู่เสี่ยวไป่เทียบเท่ากับราชาโบราณล้านศตวรรษก็ยังไม่อาจทนไหว และได้แหลกสลายไปทันที

“หัวหน้า!!”

หยุนซีนั้นถึงกับหลั่งน้ำตา เมื่อเห็นการตายของซู่เสี่ยวไป่ นางนั้นเจ็บแค้นใจอย่างมากที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

จิงชิ่งนั้นสีหน้าดูมืดมนลงทันที เขาคิดว่าตัวเองจะรอดกลับไปคุยโวโอ้อวดได้ แต่ตอนนี้เขากำลังจะตกตายที่นี่

แล้วในตอนนั้นเองร่างของซู่เสี่ยวไป่ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง และยืนอยู่บนฝ่ามือยักษ์ที่บีบร่างเขาจนแหลก พร้อมกับตั้งท่าเท้าสะเอวราวกับกำลังยั่วยุเผิงไหล

“แม่ทัพเผิงไหล จู๊ๆ แม่ทัพเผิงไหล นี้เจ้าไม่ได้กินข้าวกินปลามางั้นหรอ ถึงดูไม่มีเรี่ยวแรงเอาสะเลย??  อ๋อข้าขอโทษข้าลืมไปว่าข้าถล่มฐานของเจ้าหมดแล้ว คงไม่เหลืออะไรให้กินแล้วสินะ ฮิๆๆ”

แววตาของเผิงไหลนั้นเบิกกว้างขึ้นมาทันที และไม่อยากจะเชื่อกับในสิ่งที่ตาเห็น

เมื่อครู่เขาพึ่งจะบดขยี้เจ้าเด็กน้อยนี้ตายไป แล้วไหนมันกลับฟื้นคืนชีพกลับมาได้อีก?

หรือว่าเจ้าเด็กน้อยนี้จะมีความสามารถพิเศษในการฟื้นคืนชีพจากความตาย

“จะดูสิว่าเจ้าจะโกงความตายได้กี่ครั้ง!!”

มือยักษ์นั้นได้บดขยี้ร่างของซู่เสี่ยวไป่อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เผิงไหลกับรู้สึกได้ว่าไม่มีอะไรอยู่ในฝ่ามือนั้น เหมือนกับมันหายไปเฉยๆ โดยไม่มีร่องรอยอะไรเลย

ขณะเดียวกันเขากับรู้สึกถึงความตายที่รดต้นคอของเขาอย่างไม่มีสาเหตุ!

“บัดซบ!!”

เขามั่นใจว่าที่แห่งนี่ไม่มีสิ่งใดฆ่าเขาได้ และตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอศัตรูที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้

แม้ว่าจะพึ่งขึ้นมาดำรงตำแหน่งแม่ทัพได้ไม่นาน แต่ไม่มีทางที่ทหารระดับราชาโบราณจะฆ่าเขาได้

แล้วร่างที่ควรแหลกละเอียดไปแล้วของซู่เสี่ยวไป่ กลับปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเผิงไหลอีกครั้งด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมทั้งสายตาที่ชิงชังอย่างมาก

“นี้คือเทวฑูตโบราณของกองทัพเสี่ยวโห่วจริงๆ งั้นหรอ? ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่ได้ยินมาเลย”

คำพูดนี้ทำให้หน้าของเผิงไหลชาไปทั้งหน้าราวกับถูกตบอย่างแรง ก่อนที่เขาจะกัดฟันด้วยความเจ็บแค้นละคว้าร่างของต้าฮวง หยุนซี และจิงชิ่งขึ้นมา

“ในเมื่อข้าฆ่าแกไม่ได้ ข้าจะให้ตัวตนภัยพิบัติจัดการกับแก!!”

เป็นครั้งแรกที่เผิงไหลตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยเจอศัตรูหน้าไหนที่เขาหาทางฆ่าไม่ได้เลยสักครั้งเดียว และกลับถูกตัวตนที่อ่อนแอดูถูกหยามหน้าแบบนี้

ในเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรกับเจ้าเด็กน้อยนี้ได้ เขาจึงจับทั้งหมดกลับไปให้ตัวตนภัยพิบัติจัดการแทน!