บทที่ 27 การตอบแทนจากเย่เฉียน

"นี่คือห้องครัวของพวกเรา ก่อนอื่นเรามาตุ๋นเนื้อกระต่ายกัน..."

เย่เฉียนมองเจ้าแมวลายสลิดที่เดินเข้ามาใกล้ เขาอุ้มมันขึ้นมาวางบนไหล่ หลังจากสับเนื้อกระต่ายเป็นชิ้นเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว เขาก็เปิดร้านค้าเพื่อซื้อต้นหอม ขิง กระเทียม พริกหอม โป๊ยกั๊ก อบเชย... วัตถุดิบแต่ละอย่างปริมาณไม่กี่ขีด อย่างถูกก็ไม่กี่แต้ม อย่างแพงก็สิบกว่าแต้ม

หลังจากใส่เครื่องปรุงทุกอย่างลงไป เย่เฉียนยังตัดใจซื้อฝาปิดหม้อที่สานจากไม้ไผ่มาอันหนึ่ง งานฝีมือค่อนข้างดีทีเดียว ราคาแค่ 30 แต้มเอาชีวิตรอด

ของพวกนี้ราคาไม่ได้แพงมาก แต่พอเย่เฉียนซื้อจนครบ แต้มเอาชีวิตรอดของเขาก็ลดฮวบลงมาเหลือแค่เลขหลักเดียว

8.4 แต้ม... ด้วยเศษแต้มที่เหลือเพียงน้อยนิด เขาตัดสินใจทุ่มทุนซื้อชุดจานชามมาหนึ่งชุด

ชามไม้ จานไม้ และตะเกียบไม้... ราคา 5 แต้มเอาชีวิตรอด

"เมี๊ยว~"

เจ้าลายสลิดเอียงคอมองเย่เฉียนที่นำจานชามไปล้าง แล้วนำจานกลมใบหนึ่งมาวางตรงหน้ามัน เจ้าตัวเล็กยื่นอุ้งเท้าป้อมๆ ออกมาเขี่ยจานด้วยความสงสัย

เอามาทำอะไรเนี่ย?

ก่อนจะได้กินมื้อเย็น เจ้าลายสลิดคงไม่รู้หรอกว่าจานใบนี้มีไว้ทำอะไร เผลอๆ อาจจะคิดว่าเป็นที่นอนใหม่แล้วลงไปนอนขดในจานเอาก็ได้...

"พักก่อน พักก่อน งานตีเหล็กนี่เหนื่อยเอาเรื่อง ขนาดสมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าแล้ว แขนยังปวดตุบๆ เลย..."

เย่เฉียนนั่งลงในลานบ้าน กอดเจ้าลายสลิดพลางลูบขนมันเบาๆ สายตามองดูบ้านที่ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น

ในต่างโลกแห่งนี้ เขามีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว!

ต่อไป สิ่งที่เขาต้องทำคือพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องบ้านหลังนี้ ปกป้องตัวเขาที่อยู่ในบ้าน แมวที่อยู่ในบ้าน และเหล่าดอกไม้ต้นหญ้าในบ้าน...

เย่เฉียนนอนแผ่บนพื้นหญ้า กอดแมวพลางมองดวงจันทร์ สายตากวาดดูข้อความในช่องแชท จู่ๆ เขาก็นึกถึงเพื่อน '0032-ฉินเจี้ยน' ขึ้นมา

วันนี้พวกเขาไม่ได้คุยกันเรื่องอาชีพรองเลย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้หรือยัง... ที่ผ่านมาเขาได้รับข้อมูลดีๆ จากสิ่งที่พวกนั้นแชร์มาเยอะ แถมยังได้ผลประโยชน์จากการซื้อขายด้วย เขาควรจะตอบแทนบ้าง

【 0997-เย่เฉียน: พี่ฉิน ยุ่งอยู่ไหมครับ? 】

คำทักทายที่คุ้นเคยส่งออกไป จากนั้นเย่เฉียนก็รอคำตอบ

【 เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: ไม่ยุ่งครับพี่เย่ กินข้าวเย็นหรือยัง? 】

ช่างเป็นการทักทายกลับที่คุ้นเคยเสียจริง!

【 0997-เย่เฉียน: ยังเลยครับ วันนี้มีกระต่ายวิ่งมาหน้าประตู แมวผมจับได้ ผมเลยจัดการเชือดมันซะ ผมอยากจะบอกพี่ฉินเรื่องหนึ่ง หลังจากผมฆ่ากระต่ายแล้ว มันมีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาว่า 'อาชีพรอง' ครับ 】

เย่เฉียนยกความดีความชอบเรื่องการฆ่ากระต่ายให้เจ้าลายสลิดไปเสียส่วนใหญ่

แมวจับได้ แต่ฆ่าไม่ตาย เขาเลยต้องเป็นคนลงมือปิดเกม

【 เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: งั้นก็แสดงว่า การทำกิจกรรมที่นอกเหนือจากอาชีพหลัก จนได้ผลลัพธ์ระดับสีเขียว จะสามารถปลดล็อกอาชีพรองได้สินะ ทิศทางและฟังก์ชันพื้นฐานของแต่ละอาชีพมันต่างกัน ถ้าอยากพัฒนาให้ดีขึ้น ก็ต้องปลดล็อกให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 】

เมื่อจับจุดได้ เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน ก็ประมวลผลข้อมูลออกมาได้อย่างรวดเร็ว

อาชีพสายล่าสัตว์ จะแสดงหลอดเลือดและคำแนะนำในการชำแหละเหยื่อ

อาชีพสายเพาะปลูก จะแสดงข้อมูลพืช และคำแนะนำในการกำจัดวัชพืช ใส่ปุ๋ย และเก็บเกี่ยว

นอกจากนี้ยังมีสายเก็บหาของป่า ที่จะแจ้งเตือนข้อมูลพืชป่าและวิธีการแปรรูปเบื้องต้น... หากไม่เปิดใช้งานอาชีพรอง ผู้เล่นจะพัฒนาได้แค่ในขอบเขตอาชีพของตัวเองเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น ผู้เล่นสายล่าสัตว์ที่หันมาปลูกผัก ก็ทำได้แค่ใช้สัญชาตญาณและประสบการณ์เดิมเดาเอาว่าต้องดูแลยังไงในแต่ละขั้นตอน... แต่อาชีพรองก็คืออาชีพรอง นอกจากการแจ้งเตือนข้อมูลพื้นฐานแล้ว ก็ไม่มีฟังก์ชันอื่นอีก

ในทักษะหลักของสายล่าสัตว์ นอกจากข้อมูลเหยื่อ หลอดเลือด และการแปรรูปซากสัตว์แล้ว ยังมีโหมดการสร้างอาวุธ เช่น ธนูอย่างง่าย หรือหอกอย่างง่ายอีกด้วย

สายเก็บหาของป่าเองก็มีการแปรรูปวัสดุพื้นฐาน ตามด้วยการสร้างสิ่งของพื้นฐานเช่นกัน

จากการวิเคราะห์ฟังก์ชันที่เพิ่มขึ้นหลังจากได้อาชีพสายล่าสัตว์มาเป็นอาชีพรอง การ 'สร้างสิ่งของ' ของสายเก็บหาของป่า ก็น่าจะเป็นความสามารถเฉพาะของอาชีพหลัก ส่วนในฐานะอาชีพรอง น่าจะทำได้แค่การแปรรูปเบื้องต้นเท่านั้น

【 เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: พี่เย่ ผมจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับลั่วซาน ให้เขาช่วยประกาศข้อมูลนี้ การแชร์ข่าวนี้พี่เย่ต้องการให้ลงเครดิตไหมครับ? 】

หลังจากเรียบเรียงข้อมูลเสร็จ ฉินเจี้ยนก็ถามเย่เฉียนเรื่องการให้เครดิตผู้ให้ข้อมูลอีกครั้ง

ผู้เล่นบางคนต้องการชื่อเสียง ดังนั้นเมื่อให้เบาะแสอะไรมา ก็มักจะขอให้ใส่ชื่อตัวเองลงไปตอนประกาศข่าว

บางคนไม่ต้องการโด่งดัง ก็แค่บอกว่าเป็นข้อมูลจากผู้เล่นคนหนึ่ง

ส่วนทำไมอยากได้หน้าแต่ยังต้องไปพึ่งลั่วซานให้ประกาศให้... ก็เพราะถ้าโพสต์เอง บารมีไม่ถึง คนก็ไม่ค่อยเชื่อถือ แต่ลั่วซานนั้นโด่งดังมาตั้งแต่ต้น สิ่งที่เขาโพสต์จึงมีความน่าเชื่อถือสูงกว่า

วิธีการสร้างชื่อเสียงแบบนี้ อาจจะไม่ส่งผลดีนักในอนาคต

แต่หลายคนก็ไม่อยากดังจริงๆ และยิ่งไม่อยากออกหน้าในช่วงเวลาแบบนี้ เพราะต้องแบกรับความรับผิดชอบที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองมากมาย

【 0997-เย่เฉียน: ไม่ล่ะ ผมชอบความสงบ อยู่กันแค่คนกับแมวก็พอแล้ว 】

เย่เฉียนไม่อยากดังและไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา

หลังจากคุยจบ ประมาณสิบนาทีต่อมา ลั่วซานก็โพสต์ลงในช่องแชทว่ามีคนแจ้งเบาะแสเกี่ยวกับวิธีได้รับอาชีพรอง

แถมยังอธิบายรายละเอียดได้ลึกซึ้งกว่าเดิมมาก

เย่เฉียนไม่อยากคาดเดาอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มากความ

ไม่ว่าลั่วซานจะรู้อยู่แล้ว หรือมีคนจงใจปิดบังลั่วซานแต่ตอนนี้ปิดไม่มิดจนความแตก... เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเขา

เขาแค่ทำในสิ่งที่อยากทำ เมื่อได้รับน้ำใจมา ก็ตอบแทนกลับไปเท่าที่ทำไหวและไม่เดือดร้อนตัวเอง ก็แค่นั้น...

"เจ้าลายสลิด บ้านเราถังแตกแล้วนะ กินมื้อนี้เสร็จก็พักผ่อนเยอะๆ พรุ่งนี้เราต้องออกไปทำงาน เก็บของป่า ล่าเหยื่อ หาเงินกันให้เต็มที่!"

เย่เฉียนนอนแผ่บนพื้นหญ้า สูดกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากหม้อ เล่นกับแมวด้วยความอารมณ์ดี

"เมี๊ยว~"

เจ้าลายสลิดรู้แค่ว่าเย่เฉียนกำลังเล่นกับมัน และนั่นก็ทำให้มันมีความสุขมากแล้ว