บทที่ 9 การสังเคราะห์และวิธีใช้ทักษะ

"เมี๊ยว~"

เจ้าลายสลิดน้อยที่นอนอยู่ในเพิงหญ้าส่งเสียงร้องทันทีที่ได้ยินฝีเท้าของเย่เฉียนเดินกลับมาถึงบ้าน

"เบื่อเหรอ?"

เย่เฉียนเปิดม่านหญ้าที่ปิดสนิทออก ก็เห็นว่าเจ้าลายสลิดขยับตัวมารออยู่ใกล้ๆ ม่านแล้ว เขาเดาว่ามันคงใช้เวลาเกือบทั้งเช้าตะเกียกตะกายมาตรงนี้ เขาจึงเอื้อมมือไปอุ้มมันขึ้นมา

"เมี๊ยว~ เมี๊ยว~"

เจ้าลายสลิดเอาหัวถูไถมือของเย่เฉียนพลางส่งเสียงร้องออดอ้อน

"ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่สนใจแก แต่ข้างนอกมันอันตรายสำหรับแก..."

เขาลูบหัวเจ้าลายสลิด ปลอบโยนเจ้าตัวเล็กที่ขาทั้งสี่ยังคงสั่นเทา

เขาไม่เข้าใจความหมายของเสียงร้องพวกนี้หรอก แต่การที่เจ้าลายสลิดพยายามลากสังขารมาดักรอตรงนี้ทั้งที่ยังยืนไม่ค่อยไหว คงเป็นเพราะมันกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

"เมี๊ยว~ อูว..."

เจ้าลายสลิดที่กำลังถูกลูบหัวพยายามยกขาหน้าขึ้นมาสองครั้ง เหมือนอยากจะกอดนิ้วของเย่เฉียนไว้ แต่ก็ทำไม่สำเร็จเพราะแผลเดิมยังไม่หายดี

"โอเคๆ ฉันไม่รู้ว่าแกจะกลัวขนาดนี้ ครั้งหน้าจะพาไปด้วยก็แล้วกัน..."

เย่เฉียนยื่นนิ้วไปตรงหน้าเจ้าลายสลิด มองดูเจ้าตัวเล็กพยายามยกขาหน้าขึ้นมาอีกครั้ง จนในที่สุดก็กอดนิ้วเขาได้และถูไถแก้มกับนิ้วเขา เย่เฉียนเริ่มคิดหาวิธีที่จะพกเจ้าตัวเล็กนี่ติดตัวไปด้วย

ความรู้สึกของการถูกทิ้งไว้ข้างหลังมันน่าเศร้ามาก...

"รอก่อน เดี๋ยวฉันจะสานตะกร้าใบเล็กๆ ไว้ใส่แก..."

เย่เฉียนหาพื้นที่แห้งๆ ใกล้บ้านแล้วนั่งลง วางเจ้าลายสลิดไว้บนกองหญ้านุ่ม จากนั้นหยิบกำหญ้าขึ้นมา หลังจากสานม่านหญ้าเสร็จ เขาก็เริ่มศึกษาวิธีสานตะกร้า

ขั้นตอนการสานคงทำเร็วไม่ได้ มันซับซ้อนกว่าม่านหญ้าที่เคยทำมาก หลังจากสานส่วนก้นตะกร้าเสร็จ เขาก็ลองจับเจ้าลายสลิดที่จ้องมองตาแป๋ววางลงไปเพื่อวัดขนาด

เมื่อได้ก้นตะกร้าแล้ว ต่อไปก็เป็นส่วนด้านข้าง เจ้าลายสลิดคงกลัวว่าเย่เฉียนจะทิ้งมันไปอีก จึงไม่ยอมนอน ได้แต่จ้องมองเขาทำงานตาไม่กระพริบ

เขาสานขึ้นมาได้หน่อยหนึ่ง ก็จับเจ้าลายสลิดใส่ลงไป ลองแกว่งดูสองสามทีเพื่อทดสอบความแข็งแรง มั่นใจว่าต่อให้มันกระโดดโลดเต้นข้างในก็ไม่มีปัญหา แล้วจึงสานต่อ...

"เอาล่ะ เข้าไปลองดูหน่อย!"

ตอนเที่ยง ตะกร้าที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณยี่สิบเซนติเมตร ก้นกว้างปากแคบพร้อมฝาปิด ก็ถูกวางลงตรงหน้าเจ้าลายสลิด

เขาหาใบหญ้ามา รีดน้ำออกจากใบจนแห้งแล้วนวดให้นุ่ม ก่อนจะปูรองก้นตะกร้าไว้หนาเตอะ แล้วค่อยอุ้มเจ้าลายสลิดใส่เข้าไป

"เมี๊ยว~"

เมื่อได้นอนในตะกร้านุ่มๆ เจ้าลายสลิดก็กลิ้งไปมาสองสามรอบแล้วร้องเรียกเย่เฉียนอย่างมีความสุข

"ใช้ได้เลย ถ้าไม่มีอุบัติเหตุอะไร น่าจะใช้ได้สักสิบวันถึงครึ่งเดือน แบบนี้ฉันก็พาแกออกไปข้างนอกได้แล้ว ฝาปิดมีรูใหญ่ๆ อยู่ แกนอนข้างในก็มองลอดออกมาเห็นฉันได้..."

เย่เฉียนปิดฝาตะกร้าแล้วมองเจ้าลายสลิดผ่านช่องว่าง และก็เป็นอย่างที่คิด เจ้าตัวเล็กไม่กลัวอีกต่อไป

เย่เฉียนสานเชือกหญ้ายาวๆ ติดกับตะกร้าด้วย เชือกนี้ค่อนข้างเหนียวแน่น สามารถสะพายเฉียงเหมือนเป้ของเขาได้

สะพายเป้ใบไม้ข้างหนึ่ง ตะกร้าแมวอีกข้างหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนลองขยับตัวดู สมดุลดีเหมือนกันแฮะ!

"เอาไว้จะออกไปข้างนอกค่อยเข้าไป ตอนนี้ออกมาตากแดดก่อน แผลจะได้หายเร็วๆ"

เย่เฉียนวางหญ้าที่เหลือไว้ข้างๆ อุ้มเจ้าลายสลิดออกมาวางตากแดด แล้วเตรียมตัวกินมื้อเที่ยง

มื้อเที่ยงกินแค่นี้ไปก่อน ช่วงบ่ายเขายังต้องถางที่และเพาะปลูก... ว่าแต่ ไอ้พืชไม่ระบุชนิดนี่ จะตรวจสอบยังไงว่าเป็นต้นอะไร?

ถ้าไม่รู้ ก็ต้องไปดูที่ร้านค้า หรือไม่ก็ลองหาในโรงประมูลและหน้าร้านฝากขาย

เขาหาในหมวด 'ซื้อได้' ไม่เจอ เลยลองค้นหาตามชื่อหมวดหมู่ ในที่สุดก็เจอวิธีตรวจสอบไอเทม

【 เครื่องระบุพืชพรรณระดับต้น: สามารถระบุพืชระดับสีฟ้าลงมาได้ ราคา: 500 แต้มเอาชีวิตรอด; ไอเทมใช้แล้วทิ้ง ความทนทาน 50 】

ความทนทาน 50 หมายความว่าใช้ได้แค่ 50 ครั้ง ตกครั้งละ 10 แต้มเอาชีวิตรอด

แต่ราคาตั้ง 500 แต้ม... เย่เฉียนที่เพิ่งจะดีใจกับแต้มหลักร้อยของตัวเองถึงกับหน้าม่อย... เขามองเห็ดหลายดอกในมือ สีสันฉูดฉาดขนาดนี้ มั่นใจเลยว่าถ้าไม่รีบขายตอนนี้ ก็ต้องเก็บไว้รอจนกว่าจะมีเงินซื้อเครื่องระบุ...

"หือ? สังเคราะห์ได้เหรอ?"

เย่เฉียนกำเห็ดหน้าตาประหลาดไว้ในมือ แม้มันจะยังขึ้นสถานะว่าเป็นพืชไม่ระบุชนิด แต่เขาก็ต้องงุนงงเมื่อมีหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

ทักษะการสังเคราะห์ใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

แสดงว่าพืชไม่ระบุชนิดพวกนี้เป็นระดับสีเขียว และใช้ 5 ต้นสังเคราะห์เป็นระดับสีฟ้าได้ 1 ต้น ใช่ไหม?

เขาเก็บเห็ดส่วนเกินกลับเข้าเป้ แล้วเปิดหน้าต่างทักษะดู

【 พืชไม่ระบุชนิด × 5 สามารถสังเคราะห์เพื่อเลื่อนระดับได้ อัตราความสำเร็จในการสังเคราะห์ครั้งนี้ 100% 】

จำนวนครบ และคำเตือน 'สามารถสังเคราะห์ได้' ก็ปรากฏขึ้นอัตโนมัติ

"สังเคราะห์เลย มาดูกันว่าจะได้ของดีอะไร!"

หน้าต่างแจ้งเตือนมีปุ่มให้ยืนยันอีกครั้ง หลังจากเย่เฉียนกดยืนยัน เห็ดประหลาดห้าดอกในมือก็หายวับไป

จากนั้น เห็ดดอกหนึ่งที่เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่เฉียน

"งั้นก็แปลว่าไม่ต้องใช้เครื่องระบุแล้วสินะ?"

เย่เฉียนมองเห็ดดอกเล็กตรงหน้า นี่มันของดีชัดๆ!

จากนี้ไป เขาประหยัดเงินค่าซื้อเครื่องระบุไปได้โขเลย!

【 ต้นกล้าเห็ดเสริมพลังเลเวล 2: พืชกลายพันธุ์ ระยะต้นกล้า สามารถเพาะปลูกได้ รับประทานหรือแปรรูปได้เมื่อโตเต็มที่เท่านั้น 】

สำหรับพืชแล้ว ถ้าไม่มีระดับจะแสดงแค่ชื่อ

เลเวล 1 คือระดับสีเขียว เลเวล 2 คือระดับสีฟ้า และเลเวล 3 คือระดับสีม่วง

เขาไม่รู้ว่าระดับหลังจากนั้นเป็นยังไง เพราะตอนนี้ในร้านฝากขายและโรงประมูล ของระดับสูงสุดที่มีขายคือสีม่วง และมีไม่ถึงสิบชิ้นด้วยซ้ำ

ส่วนร้านค้าน่ะเหรอ... ร้านค้าขายแต่ของไม่มีระดับเท่านั้นแหละ