บทที่ 185 เหล่าหนาม

ฝนตกทั้งคืน

รุ่งเช้าวันถัดมา

จิลันสะดุ้งตื่นจากเสียงสั่นครืดคราด

เขาลืมตา ลุกนั่งทันที

หันศีรษะไปทางซ้าย เห็น “สายด่วนเล่นแร่” บนโต๊ะหัวเตียงกำลังสั่นไม่หยุด วงเวทแปรธาตุหลายชั้นบนด้านในกำลังเปล่งแสงสีทองอยู่

เมื่อคืน เขาเพิ่งหยิบเจ้านี่ออกจากช่องเก็บมิติ แล้วใส่แบตเตอรี่ปรอทให้เรียบร้อย วางไว้บนหัวเตียงเพื่อกันพลาดสายจากปราชญ์ขาว

ดูท่าว่าจะคิดถูกจริงๆ

จิลันยก “สายด่วน” แนบหู

ปลายสายก็พลันมีเสียงนุ่มทุ้มของปราชญ์ขาวดังขึ้น เพียงแต่น้ำเสียงของเขาฟังดูปลงๆ เล็กน้อย

“คุณจิลัน ทำไมคุณถึงฆ่าทุกคนเลยล่ะ?”

“เปล่า” จิลันพูดเรียบๆ “ฉันแค่ฆ่าบางส่วน ที่เหลือปล่อยไป โลเบิน ฟาซอร์จะเล่นแรง ฉันก็ต้องป้องกันตัว ฆ่าพวกที่กล้าแตะต้องฉันแค่นั้นเอง”

“......”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

จิลันถึงกับได้ยินเสียงลมหายใจเข้าลึกของปราชญ์ขาว

“งั้นศพของ ‘ผู้บริหารปกดำ’ แห่งสมาคมจิ้นซิ่นเดือนกรกฎาคมทั้งสี่คนล่ะ?”

สมาคมจิ้นซิ่นเดือนกรกฎาคม? ผู้บริหารปกดำ?

จิลันหลุบตาลง คิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจทั้งหมด

‘ที่แท้ก็เธอ... “คุณหนูกระต่าย” เจนนา แคลร์’

เขาหัวเราะเยาะในใจ

“ไม่รู้รายละเอียด” จิลันพูดตรงๆ “ฉันเพิ่งออกจากสวนก็ถูกพวกเขาดักฆ่า เลยต้องป้องกันตัวอีกครั้ง แล้วก็โยนศพไว้ในคฤหาสน์เหมือนกัน”

จากนั้นเขาก็เสริมอีกประโยค

“แต่ฉันเดาว่า อาจเป็นเพราะช่วงนี้ฉันช่วยคน ‘ปราบปีศาจ’ เลยไปล่วงเกินขบวนการทองรับอรุณ พวกเขาเลยส่งคนมาจัดการฉัน”

“ปราบปีศาจ?”

“ก็...เป็นแบบนี้แหละ...”

จิลันครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วอธิบายเรื่องที่คุณหนูขุนนางหลายคนถูกพลังลึกลับเล่นงานในช่วงนี้

“อืม” ปราชญ์ขาวครางเสียงต่ำ “ใช่ เรื่องที่คุณเล่ามา คล้ายกับ ‘พิธีกรรมวิงวอน’ ของขบวนการทองรับอรุณมาก”

“ดูท่า สมาคมจิ้นซิ่นเดือนกรกฎาคมคงถูกแทรกซึมโดยขบวนการทองรับอรุณไปแล้ว ส่วนคุณหนูกระต่ายคนนั้น ก็น่าจะเป็นกลไกสำคัญในแผนการนี้ ระยะนี้คุณต้องระวังตัวไว้ให้ดี เผื่อพวกเขาจะลอบโจมตีอีกครั้ง”

“ครับ ผมจะระวัง” จิลันตอบ

“แล้วข้อมูลและหลักฐานสำคัญ เตรียมไว้เรียบร้อยหรือยัง?”

น้ำเสียงของปราชญ์ขาวเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“แน่นอน” จิลันตอบ

“งั้นก็ส่งของผ่านวงเวทแปรธาตุมาได้เลย”

“ครับ”

จิลันรับคำแล้วลุกจากเตียง วาง “สายด่วน” ลงบนพื้นไม้

ในทันที แสงทองสว่างวาบ วงเวทแปรธาตุเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรปรากฏขึ้น

เขารีบนำรายชื่อแขก หนังสือลับของไวส์เคานต์โลเบิน ฟาซอร์ และเศษเนื้อบาดแผลสีเทาที่รวบรวมไว้เมื่อคืน มาวางไว้ตรงกลางวงเวท

ฟึ่บ!

ของทั้งหมดหายวับไปทันที

จิลันหยิบ “สายด่วน” ขึ้นมา รอฟังอยู่สักพัก ก็ได้ยินเสียงปราชญ์ขาวเอ่ยอย่างพึงพอใจว่า:

“ทำได้ดีมาก คุณจิลัน แม้วิธีที่คุณใช้ในการสอบครั้งนี้จะรุนแรงเกินไป แต่ผลลัพธ์ถือว่าน่าพอใจ และยังเป็นไปตามที่ฉันต้องการ”

“ขอแสดงความยินดี อีกไม่นานคุณจะได้เป็นสมาชิกของ ‘เหล่าหนาม’ แห่ง ‘กุหลาบเที่ยงคืน’ แล้ว ของแสดงตนจะส่งไปให้ทันที กรุณารับไว้ด้วย”

จิลันรอเงียบๆ

ไม่นาน...

กลางพื้นวงแหวนแปรธาตุ ปรากฏแหวนวงหนึ่งขึ้นอย่างฉับพลัน

จิลันหยิบมันขึ้นมา พิจารณาในฝ่ามือ

เป็นแหวนทองคำ ประดับด้วยอัญมณีทับทิมรูปทรงหลายเหลี่ยมคล้ายลูกบอล ข้างในอัญมณีมีลวดลายคล้ายหนามไม้สีเขียวอยู่ภายใน

ด้านในของแหวนสลักคำคมที่ปราชญ์ขาวเคยกล่าวไว้ว่า:

"พงหนามรกชัฏ กุหลาบจึงบานสะพรั่ง ประตูแห่งสัจธรรม เปิดสำเร็จด้วยปัญญา"

ส่วนด้านนอกของแหวนเขียนว่า: "เหล่าหนามหมายเลข 001 'เค้าวัดเลือด'

จิลัน อีลอส"

จิลันสูดลมหายใจลึก แล้วสวมแหวนวงนี้ที่นิ้วชี้ข้างขวา มันเปล่งประกายสะท้อนกับแหวนไพลินที่มีวิญญาณของวิเวียสถิตอยู่ที่นิ้วกลาง

เขาหยิบสายด่วนเล่นแร่ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง

"ได้รับแหวนเหล่าหนามแล้ว ขอบคุณ"

"ไม่ต้องเกรงใจ นายได้สิทธิเข้าร่วมด้วยความสามารถของตัวเอง"

ปราชญ์ขาวหัวเราะเบาๆ

"จากนี้ไป นายคือหนึ่งในพวกเรา เค้าวัดเลือด ในนามของ 'กุหลาบเที่ยงคืน' ฉันขอต้อนรับนาย ขอให้เราร่วมกันแสวงหาสัจธรรมต่อไป"

"อืม" จิลันตอบรับ

ปราชญ์ขาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ:

"จริงๆ แล้ว สิ่งที่นายทำระหว่างการประเมินรอบนี้ ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ ไวส์เคานต์ของจักรวรรดิคนหนึ่ง รวมถึงชนชั้นสูงชื่อดังหลายคนตายไปหมด แม้พวกเขาจะเป็นสมาชิกของลัทธิบาปจันทรา แต่ความจริงเปิดเผยไม่ได้ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะก่อให้เกิดความวุ่นวาย"

"ยิ่งไปกว่านั้น นายพูดต่อหน้าสาธารณะว่าเป็น 'เจ้าหน้าที่ปราบสุราขั้นสูง' ทำให้ชื่อเสียงของนายแพร่ไปถึงสำนักควบคุมสุรา แผนกสมดุล และแผนกชำระล้างเรียบร้อยแล้ว..."

"แต่อย่ากังวล เรื่องนี้เราจะจัดการให้นาย ไม่ให้ถูกสอบสวน แต่ความสงสัยจากทางการและฝ่ายอื่นๆ ต่อนายจะไม่ลดลง นายต้องระวังตัวเองด้วย"

"ครับ ขอบคุณ"

จิลันกล่าวอย่างใจเย็น

หากเป็นเมื่อก่อน อาจจะยังมีความกังวล

แต่ตอนนี้ เขาไม่ใช่คนอ่อนแออีกต่อไป

เมื่อหมัดแน่นพอ ก็ไม่จำเป็นต้องกลัว

"ปราชญ์ขาวครับ ฉันต้องการซื้อวัสดุลึกลับที่เคยพูดถึงก่อนหน้านี้"

สิ่งแรกที่จิลันทำหลังเข้าร่วมเหล่าหนาม คือยื่นคำขอซื้อขาย

เพราะมันคือสิ่งที่เขาจำเป็นต้องใช้

"แน่นอน ไม่มีปัญหา"

เสียงของปราชญ์ขาวตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม "ตอนนี้นายเป็นคนในแล้ว มีสิทธิเข้าถึงวัสดุลึกลับพวกนั้น"

"กำมะถัน, อิ้งซาน, คราบเกลียว และศิลาผลึกดำ สี่อย่างนี้ใช่ไหม?"

"ครับ"

"ในการซื้อขายวัสดุศาสตร์ลึกลับ จะคิดเป็นชุดๆ ละ 5 หน่วยมอร์ฟีน"

ปราชญ์ขาวเหมือนจะรู้ว่าจิลันยังเป็น 'มือใหม่' ในโลกศาสตร์ลึกลับ จึงอธิบายอย่างอดทน

"กำมะถัน หนึ่งชุด 400 ไคเซอร์ อิ้งซาน 650 ไคเซอร์ คราบเกลียว 580 ไคเซอร์ และศิลาผลึกดำ 490 ไคเซอร์"

"รวมทั้งหมด 2120 ไคเซอร์ จะจ่ายครั้งเดียวเลยไหม หรือเลือกซื้อเพียงบางรายการ?"

"อืม..." จิลันคิดเล็กน้อย "จ่ายทั้งหมดเลยครับ เอาทั้งหมด อีกอย่าง ปราชญ์ขาวพอจะมอบเครื่องมือเล่นแร่และภาชนะให้ผมบ้างได้ไหมครับ?"

"ฮะๆ ไม่ได้หรอก"

ปราชญ์ขาวหัวเราะเบาๆ

"อย่าลืมสิที่ฉันเคยบอก ทุกนักเล่นแร่แปรธาตุต้องยึดหลัก 'การแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม' ถ้าอยากได้ ก็ต้องจ่าย"

จิลันสบถในใจว่าใจแคบ

แต่ก็ยังพูดว่า: "เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นต้องเพิ่มอีกเท่าไรครับ?"

"อีกแค่ 5 ไคเซอร์ก็พอ"

"รับทราบครับ"

จิลันหยิบธนบัตร 2125 ไคเซอร์จากกระเป๋าสตางค์ จัดเรียงเรียบร้อยแล้ววางลงในวงแหวนแปรธาตุ

เมื่อธนบัตรหายไป

ในตำแหน่งเดิมปรากฏขวดปากแคบพุงป่อง 4 ใบ บรรจุวัสดุลึกลับหลากสีไว้ข้างใน รวมถึงอุปกรณ์เล็กจิปาถะอย่างครกบด จานแก้ว หลอด ขวด โถ แท่งทองแดง ฯลฯ

แววตาของจิลันสว่างวาบ

ในที่สุดก็ได้มาแล้ว!

...........