บทที่ 16 สามารถชาร์จไฟได้

บทที่ 16 สามารถชาร์จไฟได้

หยางป๋อมองแบตเตอรี่บนอินเทอร์เน็ต แบตเตอรี่กราฟีนราคาถูกที่สุดมีราคาหลายสิบเครดิต ส่วนแบตเตอรี่นิวเคลียร์ที่แพงที่สุดมีราคาหลายแสนถึงหลายล้าน ซึ่งเป็นแบตเตอรี่สำหรับหุ่นยนต์

หยางป๋อซื้อแบตเตอรี่กราฟีนที่สามารถปรับแรงดันไฟฟ้าได้ในราคาพันกว่าเครดิต

หนึ่งชั่วโมงต่อมา แบตเตอรี่ก็ถูกส่งมาที่ชั้นล่าง เนื่องจากเป็นชุมชนส่วนตัว โดรนจึงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาส่งของ ได้แค่ส่งมาที่ประตูชุมชนเท่านั้น พนักงานของชุมชนเป็นคนส่งมาให้ที่ชั้นล่างเอง

แบตเตอรี่เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาว 20 ซม. กว้าง 15 ซม. สูง 12 ซม. เป็นสีดำทั้งก้อน ขั้วบวกและลบเป็นช่องเสียบแบบซ่อน แบตเตอรี่ก้อนนี้มีประมาณ 5000 กิโลวัตต์

หยางป๋อหาส้อมมาสองอันเอามาเสียบเข้าไปในขั้วบวกก่อน ทันใดนั้นเขารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้เป็นจริง รู้สึกถึงกระแสความร้อนไหลจากมือเข้าสู่ร่างกาย

ความรู้สึกนั้นเหมือนกับตอนที่แช่น้ำร้อนในอ่างอาบน้ำบนโลก เหมือนทุกเซลล์ในร่างกายตื่นเต้น

ใช้เวลายี่สิบนาที พลังงานแบตเตอรี่หายไป 20% หยางป๋อรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวถึงได้หยุด

หลังจากเก็บแบตเตอรี่ให้เรียบร้อย หยางป๋อก็โดดขึ้นเตียง นอนหลับทันทีพร้อมกับความรู้สึกที่เหนื่อยมาก

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นหยางป๋อรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง แต่ท้องก็หิวมากเขารีบดื่มนมไปสองกล่องอย่างรวดเร็ว

"หรือว่ากระแสไฟฟ้าจะไปกระตุ้นความแข็งแกร่งให้ร่างกายกันนะ?" หยางป๋อเดาอีกครั้ง

"ไม่รู้ว่าโลกนี้จะมีตลาดมืดไหม ถ้าหาปลาไหลไฟฟ้าแบบเป็นๆ ได้ก็คงดี ไว้ตอนเย็นกลับมาค่อยว่ากัน"

"ถ้าการฝึกระดับ E เป็นของจริงแล้ว การฝึกอบรมหรือสิ่งอื่นๆ ที่คล้ายกันอาจจะเป็นของจริงด้วยใช่ไหม?"

"กลับมาตอนเย็นเล่นเกมขับหุ่นยนต์ดีไหมนะ? การควบคุมหุ่นยนต์ต้องใช้ความเร็วของมือ" หยางป๋อคิดไปในหัวมากมายระหว่างล้างหน้า แปรงฟัน ทำอาหารเช้า

ส่วนที่หยางป๋อไม่ไปถามหลิวจื่อเจี๋ยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะผู้กลายพันธุ์ทุกคนเก็บความสามารถพันธุกรรมกลายพันธุ์ไว้เป็นความลับ นอกจากคุณจะเข้าร่วมกองทัพหรือกลุ่มอำนาจใหญ่อื่นๆ จึงจะมีโอกาสได้ใกล้ชิด แต่ก็ใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้เท่านั้นเกี่ยวกับความสามารถของผู้กลายพันธุ์ประเภทเดียวกัน เพราะยีนของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ยีนที่ถูกกระตุ้นและส่วนประกอบไม่เหมือนกัน ก็จะทำให้เกิดความสามารถที่ต่างกัน ซึ่งในอินเทอร์เน็ตก็มีข้อมูลพวกนี้อยู่แล้ว

แน่นอนว่าไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าองค์กรบางแห่งจะผูกขาดข้อมูลประเภทนี้เอาไว้

ถามว่าทำไมหนะหลอ?

ก็เหมือนกับอาวุธทำลายล้างอันตรายบนโลกที่ประเทศใหญ่ๆ ผูกขาดไว้นั่นแหละ เหตุผลก็เหมือนกัน กลุ่มอำนาจใหญ่เหล่านี้เก็บข้อมูลพวกนี้เอาไว้ ก็เพราะกลัวคนอื่นจะได้ข้อมูลไป ถ้าคุณอยากได้ข้อมูล ก็ต้องเข้าร่วมกับพวกเขา

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการผูกขาดทางชนชั้น!

หลิวจื่อเจี๋ยก็เคยพูดว่า ทุกคนถูกตรวจพันธุกรรมตั้งแต่เกิด ส่วนคนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุด กองทัพก็จองตัวไว้แล้ว...

หยางป๋อมองย้อนกลับไปเมื่อคืน ก็เห็นรถบัสที่ผู้กลายพันธุ์ระดับ C คนนั้นเกิดอุบัติเหตุ ตำรวจประกาศเป็นอุบัติเหตุ

หยางป๋อขมวดคิ้ว มีลางสังหรณ์ว่าคนนั้นมาเพื่อตามล่าเขา และเขาคงเป็นคนฆ่าอีกฝ่ายตายแน่ๆ ไม่งั้นทำไมเขาถึงได้รับความสามารถขับหุ่นยนต์?

แต่เขาฆ่าอีกฝ่ายได้ยังไงกันนั้น หยางป๋อก็ไม่แน่ใจ...

วันนี้หยางป๋อเรียกแท็กซี่ไร้คนขับ สิ่งเดรยวที่เขาต้องทำก็คือขึ้นรถบอกจุดหมายที่จะไป

ก่อนหน้านี้ ตอนหยางป๋ออยู่ในบ้านพักของรัฐบาล ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้นั่งแท็กซี่ แม้แต่ในห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ก็ไม่ได้รับอนุญาต เพราะจะทำให้ชาวบ้านคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์ว่าคนที่ได้รับสวัสดิการจากรัฐบาลกลับไปนั่งแท็กซี่

แต่ถ้าเทียบกับที่โลก คนจำนวนมากที่อยู่ในบ้านเช่าราคาถูกกลับขับรถหรู โลกนี้ก็ถือว่ายังพอรับได้

มาถึงบริษัท หยางป๋อก็มาดูภารกิจก่อน พยายามเลือกแบบสวน เผื่อจะได้อะไรพิเศษ แต่เสียดายที่งานทำความสะอาดสวนเป็นที่ต้องการมาก เพราะถ้าพบหนูหรือแมงมุมมีพิษในสวนโดยไม่ได้ระบุใว้ในบริการ นายจ้างก็ต้องจ่ายเงินเพิ่ม

สิทธิ์ของหยางป๋ออยู่ในระดับต่ำสุด ถ้าคนที่มีสิทธิ์สูงกว่าและคนที่มีสิทธิ์ต่ำกว่ารับงานเดียวกัน คนที่สิทธิ์สูงกว่าจะได้รับมอบหมาย ส่วนคนที่สิทธิ์ต่ำกว่าก็จะไม่มีโอกาส

"ทำความสะอาดสระว่ายน้ำ" ในเมื่อไม่มีสวน งั้นก็เอางานที่ราคาสูงสุดนี่แหละ

หลังจากรับภารกิจแล้ว หยางป๋อก็ไปรับอุปกรณ์ ครั้งนี้มีอุปกรณ์หลายอย่าง

มีทั้งน้ำยาและอุปกรณ์ต่างๆ บริษัทส่งรถมาคันหนึ่ง หยางป๋อก็ขึ้นรถไป

มาถึงที่หมายเขาก็เอาอุปกรณ์ลงมาที่หน้าประตู คนที่นี่ใช้รถยนต์เครื่องยนต์สันดาปภายในบรรทุกเครื่องมือไปใว้ข้างสระว่ายน้ำ

ถึงแม้หยางป๋อจะเคยเห็นขนาดของสระมาแล้ว แต่พอเห็นจริงๆ ก็ยังตกใจ เป็นสระขนาดใหญ่อย่างน้อยสองพันตารางเมตร สไตล์ดูคล้ายกับแอ่งน้ำในลำธารที่เคยเห็นบนโลก ลักษณะเป็นรูปหยดน้ำ

ใส่ชุดป้องกันให้เรียบร้อย แล้วโปรยยาฆ่าเชื้อลงสระก่อน จากนั้นก็ติดตั้งอุปกรณ์สูบน้ำ เพราะในน้ำมีตะไคร่น้ำและสิ่งสกปรกหลายอย่าง จึงต้องใช้อุปกรณ์กรองน้ำต่างๆ น้ำจะระบายออกไปที่ป่าด้านข้างโดยตรง

ฝั่งตรงข้ามสระว่ายน้ำเป็นวิลล่า 3 ชั้นหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่เห็นภายในบ้านได้ มีคนเดินไปมา ผนังก็มีงานศิลปะแบบนามธรรมแปลกๆ

"ไม่รู้ว่าเป็นบ้านของคนดังคนไหน" หยางป๋อคิดในใจ

รอจนน้ำยาฆ่าเชื้อได้เวลาแล้ว ก็เปิดอุปกรณ์สูบน้ำ ตรวจสอบอุปกรณ์กรอง อุปกรณ์สูบน้ำก็ยังเป็นมอเตอร์ไฟฟ้าแบบดั้งเดิมที่สุด เพียงแต่มีแบตเตอรี่ ไม่มีระบบควบคุมอัจฉริยะ มีแค่ปุ่มกด

หยางป๋อหยิบปืนฉีดน้ำขึ้นมา ฉีดน้ำแรงดันสูงทำความสะอาดสระ

พร้อมกับฉีดน้ำและสูบน้ำไปด้วย และก็ต้องใช้อุปกรณ์ทำความสะอาดที่เหมือนเครื่องตัดหญ้า แต่ขับเคลื่อนด้วยแบตเตอรี่ ด้านหน้ามีหัวแปรงขนขัดไปที่สระ

เมื่อทำความสะอาดเสร็จแล้ว ก็ล้างอีกครั้ง แล้วฉีดพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อพิเศษ สุดท้ายก็ล้างอีกที แล้วปล่อยน้ำทิ้ง

งานแค่นี้สำหรับหยางป๋อในชาติก่อน ก็แค่เหมือนเล่นเกม กรองของต่างๆในอุปกรณ์กรอง ใส่ในถุงขยะเสร็จงานแม่บ้านตรวจรับอย่างละเอียด แล้วหยางป๋อก็จากไป

ได้เงิน 1200 เครดิต ไม่ต้องพูดถึงว่างานใช้แรงง่ายๆ แบบนี้ ดันได้เงินเร็วมากและสูงกว่ารายได้ของผู้กลายพันธุ์ทั่วไปด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่โตมาในสถานสงเคราะห์ ชินกับชีวิตแบบหมูๆ แล้ว ใครจะออกมาทำงานล่ะ

วันนี้เสร็จงานแล้วหยางป๋อรีบกลับไปล่าปลาไหลไฟ และเขายังสามารถฝึกจำลองระดับ E ได้อีกสามครั้ง

ดูการฝึกระดับ D ต้องใช้ 10,000 แต้ม แล้วการเลือกเป้าหมายจำลองด้วยตัวเองก็ต้องใช้เพิ่มอีก 3,000 แต้ม

"ถ้าคิดแบบนี้ การฝึกระดับ E ก็ยังคุ้มกว่า ฝึก E ครั้งนึงได้ปลาไหลมา 1 ตัว เมื่อวานเขาโชคดีมีปลาไหล 3 ตัวในครั้งเดียว ถึงระดับ D จะเจอสัตว์ป่าที่กลายพันธุ์ อย่างมากก็ +2 แต่การทดสอบระดับ D ต้องใช้แต้มเป็น 3 เท่าของ E" หยางป๋อคิดคำนวณดูแล้ว รู้สึกว่าระดับ D ไม่คุ้มเลย

"ช่างมันเถอะ ฝึกควบคุมพลังไฟฟ้าก่อน" หยางป๋อใคร่ครวญแล้ว ใส่หมวกเสมือนจริง เพราะการตายของผู้กลายพันธุ์ระดับ C ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัย

(จบบท)