บทที่ 28 เรื่องราวของเอนทิตี้ในแบ็ครูมส์ที่ผมต้องเล่า

หยางเทาไม่ได้ใส่ใจเรื่องอาชีพของเอริคมากนัก ภารกิจหลักตอนนี้คือการพิชิตเลเวล 2 ให้จงได้

เหตุการณ์ที่ถูกฝูงสไมเลอร์ล้อมกรอบเมื่อไม่ถึง 24 ชั่วโมงก่อนยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ แม้เขาจะเป็นคนขี้ลืมแค่ไหนก็คงลืมเรื่องนี้ไม่ลง

"ตามมา"

ประโยคนี้หยางเทาไม่ได้พูดกับเอริค แต่พูดกับ 'ไอออนโกเลม' หรือหุ่นเหล็กทั้งสองตัว หลังจากทำการทดสอบดูแล้ว พวกมันมีสติปัญญาง่ายๆ สามารถเข้าใจคำสั่งพื้นฐานอย่าง หยุด เดินหน้า ลาดตระเวน และโจมตีได้ ซึ่งช่วยเพิ่มประโยชน์ให้พวกพี่เหล็กได้มากโข

อย่างไรก็ตาม หยางเทามองประตูไม้สูงสองเมตรสลับกับไอออนโกเลมที่สูงสองเมตรเจ็ดสิบเซนติเมตรด้วยความกังวล

"ถ้าพวกมันผ่านไปไม่ได้ ฉันคงต้องทิ้งไว้ให้เฝ้าฐานที่โอเวอร์เวิลด์..."

เขาเปิดประตูไม้เผยให้เห็นอุโมงค์ที่ไหม้เกรียมของเลเวล 2 แล้วออกคำสั่งใหม่ให้กับหุ่นเหล็กทั้งสอง

"ออกไปข้างนอก"

สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาทำเอาหยางเทาอ้าปากค้าง แม้ร่างกายจะดูเหมือนเป็นก้อนเดียวกัน แต่พอเข้าใกล้ประตู ไอออนโกเลมสูงเกือบสามเมตรกลับก้มตัวลงและบิดเอวลอดผ่านประตูไม้ไปได้อย่างง่ายดาย...

"คุณพระช่วย ร่างกายพี่เหล็กทำจากโลหะจำรูปหรือไง?!"

ร่างกายที่ดูเหมือนโลหะล้วนๆ กลับบิดงอได้คล่องแคล่วขนาดนี้ มันผิดปกติชัดๆ

เมื่อมีไอออนโกเลมคอยคุ้มกัน หยางเทาก็เดินออกจากประตูไม้มายังเลเวล 2 ด้วยความมั่นใจ สายตาคอยจับจ้องการเคลื่อนไหวในมินิแมป

สไมเลอร์บางตัวพ่ายแพ้ต่อความหิวโหยและกำลังมุ่งหน้ามาทางเขาแล้ว

หยางเทาหยิบแท่งเหล็กและฟักทองแกะสลักออกมาจากกระเป๋าเป้เพิ่ม ปกติอุปกรณ์ของเขาซ่อมแซมด้วยค่าพลังงานได้ เขาเลยสะสมแท่งเหล็กไว้เพียบ

ยังไงซะ ชั้นวางของและท่อส่งน้ำในแบ็ครูมส์ก็นับไม่ถ้วนอยู่แล้ว

แบ็ครูมส์คงไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องมาเจอตัวบั๊กอย่างหยางเทาเข้าสักวัน

พริบตาเดียว ไอออนโกเลมสองตัวก็เพิ่มจำนวนเป็นสิบกว่าตัว ยืนคุ้มกันทั้งหน้าและหลัง

เวลานั้นเอง ใบหน้าขนาดใหญ่ที่เป็นเอกลักษณ์ของสไมเลอร์ก็ปรากฏขึ้นในความมืด ฟันและดวงตาที่เรืองแสงดูโดดเด่นน่ากลัว

หยางเทายืนนิ่ง แสยะยิ้มมุมปาก

"ชอบรุมนักใช่ไหม? พี่เหล็ก สั่งสอนพวกมันหน่อยซิว่าเอนทิตี้ของจริงเป็นยังไง"

สิ้นเสียงคำสั่ง ไอออนโกเลมที่ยืนขนาบข้างก็เริ่มขยับ ดวงตาที่เคยเป็นสีแดงจางๆ เปล่งแสงสีแดงฉานออกมาอย่างน่าเกรงขาม ต่างจากโกเลมเชื่องช้าในเกมอย่างสิ้นเชิง

หุ่นเหล็กแต่ละตัวที่หยางเทาสร้างขึ้นราวกับมีชีวิตจริงๆ พวกมันเหวี่ยงแขนล่ำสันและพุ่งเข้าใส่จุดที่สไมเลอร์อยู่

ขาโลหะกระแทกพื้นเสียงดังตึงตังจนฝุ่นฟุ้งกระจาย

"ว้าว พี่เหล็กเท่ขนาดนี้เลยเหรอ?"

ภาพนี้ทำให้นึกถึงโกเลมระดับกึ่งเทพในแอนิเมชันเรื่องหนึ่ง แต่ความแข็งแกร่งและความเร็วคงเทียบกับตัวในเรื่องนั้นไม่ได้

เมื่อสไมเลอร์เห็นไอออนโกเลมพุ่งเข้ามา พวกมันเหมือนรู้สึกโดนหยาม จึงอ้าปากกรีดร้องเสียงแหลมแสบแก้วหูแล้วพุ่งเข้าใส่บ้าง

แต่พี่เหล็กไม่เล่นด้วย ยกแขนขึ้นทุบใส่ฝูงสไมเลอร์อย่างโหดเหี้ยม อุโมงค์แคบๆ จุไอออนโกเลมได้เต็มที่สามตัวปะทะสไมเลอร์สองตัว

แต่ในแง่พละกำลัง ไอออนโกเลมได้เปรียบเห็นๆ ลำพังแรงก็ไม่ด้อยกว่าอยู่แล้ว นี่แถมยังรุมสามต่อสองอีก

ไม่ถึงนาที หลอดเลือดของสไมเลอร์แถวหน้าก็หมดเกลี้ยง ร่างร่วงลงกองกับพื้นอุโมงค์ขวางทางตัวอื่น

"พี่เหล็กดุขนาดนี้เชียว?"

หยางเทาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก แล้วรีบถือแท่งเหล็กวิ่งไปหาโกเลมที่เจ็บหนักสุด

แท่งเหล็กสามารถซ่อมแซมโกเลมที่บาดเจ็บได้ และเปอร์เซ็นต์การซ่อมแซมก็สูงมาก หนึ่งแท่งฟื้นฟูได้ถึง 25% ในทางทฤษฎี ตราบใดที่ไม่ตายคาที่ ด้วยแท่งเหล็กที่มีไม่จำกัด พวกมันก็คืออมตะ

เขาใช้แท่งเหล็กสี่แท่งซ่อมแซมทุกตัวจนเต็ม แล้วเก็บศพสไมเลอร์ที่ขวางทางเข้ากระเป๋าเป้

มูลค่าต่อตัวอยู่ที่ 180 ถึง 230 แต้ม ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าความแข็งแกร่งของสไมเลอร์แต่ละตัวก็ไม่เท่ากัน

พอไม่มีอะไรขวาง พี่เหล็กก็ยิ่งบ้าคลั่ง ดวงตาสีแดงฉานด้วยความกระหายเลือดขณะกระโจนใส่สไมเลอร์ที่เหลือ

แขนที่เคยตรงทื่อกลับแยกส่วนข้อต่อได้ระหว่างต่อสู้ ทำให้ยืดหยุ่นและพลิกแพลงได้มากขึ้น

ขณะที่หยางเทานำทัพพี่เหล็กไล่ถลุงสไมเลอร์ แสงแฟลชจากด้านหลังก็วูบวาบไม่หยุด เอริคถือกล้องถ่ายภาพการต่อสู้ด้วยความตื่นเต้น

เห็นแบบนั้นหยางเทาเลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขัดจังหวะ

"เอริค นายอย่าใช้โทนภาพมืดๆ เชียวล่ะ ไม่งั้นพี่เหล็กแสนดีของฉันจะกลายเป็นตัวร้ายไซเบอร์พังก์ไปซะก่อน"

ไม่รู้เอริคไปเรียนถ่ายรูปมาจากไหน ถึงถ่ายสภาพแวดล้อมปกติให้ดูเหมือนสถานที่ฆาตกรรมได้

เอริคทำหน้าไร้เดียงสาแล้วเกาหัว ก็คนมันมีพรสวรรค์ด้านนี้จะให้ทำยังไง?

หยางเทาเดินตามหลังพี่เหล็ก คอยซ่อมแซมและเก็บศพสไมเลอร์มาแลกแต้ม

เฉลี่ยตัวละ 200 แต้ม หาแต้มไวกว่าขุดกำแพงตั้งเยอะ

แต่จำนวนสไมเลอร์มีไม่มาก แค่สิบกว่าตัว พอพี่เหล็กฆ่าไปได้สักพัก พวกวงนอกก็เริ่มถอยหนี

ทำเอาหยางเทาหงุดหงิดจนต้องตะโกนไล่หลัง "เป็นถึงเอนทิตี้แต่ใจเสาะชะมัด!"

หลังเคลียร์พื้นที่รอบๆ เสร็จ หยางเทาก็หยิบคบเพลิงออกมาปักบนกำแพง แสงสว่างไล่ความมืดออกไปทันที

"พี่เหล็ก เตรียมพร้อม! เจอตัวอะไรให้ใส่ก่อนได้เลย!"

สัญชาตญาณระวังภัยของพวกมันดีกว่าเขาเยอะ พูดจบเขาก็หยิบอีเต้อเหล็กออกมาขุดท่อที่เหลือบนกำแพง

แม้จะไม่มีน้ำมันดิบอุตสาหกรรมแล้ว แต่ตัวท่อเองก็เอาไปหลอมเหล็กหรือแลกแต้มพลังงานได้ ราคาดีกว่ากำแพงเปล่าๆ เยอะ

ตึง ตึง ตึง...

หยางเทาขุดเจาะลึกเข้าไปตามอุโมงค์ คอยปักคบเพลิงเป็นระยะเพื่อให้แสงสว่าง

ส่วนเอริคก็จดบันทึกข้อมูลรอบตัวไม่หยุด ไม่เว้นแม้แต่เศษฝาครอบหลอดไฟไหม้ๆ บนพื้น

หยางเทาปล่อยเขาทำไป ส่วนตัวเขาก็เหวี่ยงอีเต้อหาแต้มพลังงานอย่างขะมักเขม้น