บทที่ 1: โลกใบแรก

ฟิ้ว... ฟิ้ว...

ชายหนุ่มในชุดป้องกันภัยสีเหลืองกำลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เสียงลมหายใจหอบถี่ราวกับเครื่องสูบลมดังก้องไปทั่วพื้นที่ประหลาดแห่งนี้

สถานที่ซึ่งมีเพียงห้องที่บุด้วยวอลเปเปอร์สีเหลืองซีดทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด

หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานส่งเสียงจี่ของกระแสไฟฟ้าที่ทำงานผิดปกติ แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องหยุมหยิมพรรค์นั้น เพราะ 'เอนทิตี้' รูปร่างสูงใหญ่กว่าสามเมตรกำลังไล่กวดเขามาติดๆ

'บ้าเอ๊ย ทำไมถึงมีเอนทิตี้โผล่มาที่นี่ได้!!'

เจ้านั่นมีร่างกายที่ประกอบขึ้นจากเนื้อเยื่อลักษณะคล้ายขดลวด 'มือ' ของมันยืดขยายออกมาราวกับหนวดปลาหมึกที่พยายามไขว่คว้าเหยื่ออย่างบ้าคลั่ง

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังออกมาจากส่วนหัวสีดำทมึนที่มีรูปร่างคล้ายปลาเคาะไม้ แม้ว่าร่างกายที่เต็มไปด้วยเส้นลวดนั้นจะดูไม่มีกล่องเสียงเลยก็ตาม

เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง และไม่กล้าผ่อนฝีเท้าลง

อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาช่วยสะกดความเหนื่อยล้าไว้ชั่วคราว แต่การหลบหนีที่ไร้ซึ่งความหวังนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกความหวาดกลัวกลืนกิน

ทันใดนั้น ประตูบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา

มันคือประตูไม้ที่ตั้งโดดเด่นอยู่บนผนังสีเหลือง

'ประตูงั้นเหรอ?!'

ขุมพลังเฮือกสุดท้ายปะทุขึ้น ผลักดันร่างกายที่อ่อนล้าให้เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง

การเปิดประตูบานนี้อาจหมายถึงความตาย แต่ถ้าไม่เปิด เขาตายแน่นอน นี่ไม่ใช่ทางเลือก... แต่มันคือทางรอดเดียว

เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีพุ่งชนประตูไม้นั้นอย่างจัง พริบตาที่ร่างทะลุผ่านเข้าไป เสียงคำรามของเอนทิตี้ก็เงียบหายไปทันที ร่างของเขาร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

เขานอนหงายมองท้องฟ้าที่มัวหมองผ่านกระจกหน้ากากป้องกัน

'รอดแล้ว...'

ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วท่อนขาจนเขาไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่น้อย

"ที่นี่มันที่ไหนกัน? ไม่เห็นมีบันทึกอยู่ในฐานข้อมูลเลย... หรือจะเป็นเลเวลใหม่?"

ทันทีที่เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น เสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ข้า... ถูกจองจำมานานนับหมื่นปี ซ้ำยังถูกเนรเทศออกจากมาตุภูมิ..."

"และบัดนี้ เจ้าบังอาจรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของข้า! เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!"

เมื่อได้ยินบทพูดสุดเบียวแบบนั้น เขาก็ถึงกับนอนแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ชายหนุ่มชาวเอเชียอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี สวมเสื้อยืดสีฟ้าและกางเกงยีนส์ธรรมดา กำลังยืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยสายตาเรียบเฉย

ถึงแม้บทพูดจะดูหลุดโลกแค่ไหน แต่เขาก็ขำไม่ออกและไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิลเดียว

ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะดาบยาวที่ประกอบขึ้นจากสี่เหลี่ยมลูกบาศก์สีเทาขาวกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของเขา

"ขอแนะนำตัว ข้ามีนามว่า 'หยางเทา' และยินดีต้อนรับสู่โลก 'มายคราฟ' ของข้า"

การถูกต้อนรับด้วยคมดาบพาดคอนับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิต และเขาหวังว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่ามีเรื่องแปลกประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง ภาษาที่อีกฝ่ายพูดไม่ใช่ภาษาอังกฤษเลยสักนิด แต่เขากลับเข้าใจสิ่งที่สื่อสารออกมาได้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะในสถานที่พิศวงแห่งนี้ เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด เขาปรับอารมณ์ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "คุณคือวันเดอเรอร์ใช่ไหม? ที่นี่คือที่ไหนครับ?"

สภาพแวดล้อมที่นี่แตกต่างจาก 'เลเวล 0' ที่เขาเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาถามออกไปแบบนั้น

'วันเดอเรอร์' คือคำเรียกขานกลุ่มคนที่หลุดเข้ามายัง 'แบ็ครูมส์' โดยบังเอิญ

แบ็ครูมส์คือมิติโลกภายในที่ซ้อนทับอยู่กับ 'ฟรอนต์รูมส์' หรือโลกแห่งความเป็นจริง

ในโลกความจริง ผู้คนอาจหลุดเข้ามายังที่นี่ได้ผ่านวิธีการพิเศษบางอย่าง เช่น การเดินทะลุกำแพงเหมือนบั๊กในเกม หรือการเดินถอยหลังพร้อมถือกล้องแล้วสะดุดล้ม ซึ่งวิธีหลังนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นเรื่องจริง

หยางเทามองดู 'เจ้ามนุษย์ตัวเหลือง' ที่สื่อสารรู้เรื่องด้วยความตื่นเต้น สาเหตุที่เขาต้องพูดจาเบียวๆ เมื่อครู่ เป็นเพราะเขาถูก 'ถีบส่ง' เข้ามาติดอยู่ในพื้นที่ประหลาดแห่งนี้มาเป็นสัปดาห์แล้ว

เขาพยายามหาทางออกสารพัดวิธี แต่ก็ไม่สามารถออกไปจากพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทานี้ได้ ซ้ำร้ายพื้น 'เบดร็อค' ใต้เท้าก็ทำลายไม่ได้

ใช่แล้ว มันคือบล็อกในเกมมายคราฟที่ไม่สามารถทำลายได้ด้วยวิธีปกติในโหมดเอาชีวิตรอดและโหมดผจญภัย และไม่สามารถขุดได้

ส่วนเรื่อง 'สูตรโกง' ของเขา... จะเรียกว่าสูตรโกงก็ไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเขาได้กลายเป็น 'สตีฟ' จากเกมมายคราฟไปแล้วมากกว่า

ตอนนี้เขามีทั้งหลอดเลือด ค่าความหิว ช่องเก็บของ แถบเครื่องมือ... เรียกได้ว่ามีทุกอย่างที่สตีฟมี ยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือรูปร่างของเขาไม่ได้เป็นเหลี่ยมๆ เหมือนในเกม

"ที่นี่คือที่ไหน? เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ที่นี่คือมายคราฟของฉัน"

หยางเทามองหน้ากากป้องกันภัยที่ปิดบังใบหน้าอีกฝ่ายแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ ลุกขึ้นนั่งแล้วถอดหน้ากากออกซะ ฉันอยากเห็นหน้าชัดๆ จะได้แน่ใจว่านายเป็นมนุษย์จริงๆ"

ตั้งแต่แรกเห็น ชุดป้องกันภัยสีเหลืองนั่นให้ความรู้สึกคุ้นตาแปลกๆ

เมื่ออีกฝ่ายถามว่าเขาเป็นวันเดอเรอร์หรือไม่ เขาก็พอจะเดาที่มาของเจ้ามนุษย์ตัวเหลืองนี้ได้รางๆ

ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแบบชาวตะวันตกวัยสามสิบต้นๆ ผมสีบลอนด์และนัยน์ตาสีฟ้า ทว่าขอบตาที่แดงก่ำและใบหน้าที่ซีดเซียวอิดโรยนั้นลดทอนความดูดีของเขาลงไปมากโข

"ดีมาก ต่อไปฉันถาม นายตอบ หวังว่าจะให้ความร่วมมือนะ"

"นายชื่ออะไร? จะชื่อปลอมก็ได้ ฉันแค่อยากได้ชื่อไว้เรียกแทนตัว"

"แล้วนายมาจากไหน?"

ระหว่างการสนทนา หยางเทายังไม่ยอมให้อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน ดาบหินในมือยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอ เพื่อให้มั่นใจว่าเขาสามารถโจมตีสวนกลับได้ทันทีหากมีอะไรตุกติก

"เอริ... เรียกผมว่าเอริก็ได้ ผมมาจากเลเวล 0 บังเอิญหลุดเข้ามาที่นี่เพราะหนีการไล่ล่าจากเอนทิตี้ ถ้าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ผมต้องขอโทษด้วย"

เมื่อได้ยินคำว่า "เลเวล 0" หยางเทาก็ยืนยันข้อสันนิษฐานของตนได้ทันที

'แบ็ครูมส์... มันควรจะเป็นแค่ตำนานเมืองไม่ใช่เหรอ?'

ในปี 2019 มีภาพภาพหนึ่งถูกเผยแพร่บนบอร์ด 4chan อันโด่งดัง เป็นภาพทางเดินที่เต็มไปด้วยวอลเปเปอร์สีเหลือง แสงไฟสลัว หลอดไฟเก่าๆ บรรยากาศดูพิลึกพิลั่น แต่มันก็เป็นแค่ภาพ จนกระทั่งมีคนมาคอมเมนต์ว่า: ถ้าคุณบังเอิญหลุดออกจากความเป็นจริงผิดที่ผิดทาง คุณจะตกลงมาสู่แบ็ครูมส์

นับแต่นั้น เรื่องราวสยองขวัญของแบ็ครูมส์ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกอินเทอร์เน็ต

'ขนาดฉันยังกลายเป็นสตีฟได้ การทะลุมิติมาโลกแบ็ครูมส์ก็คงไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ปัญหาเดียวตอนนี้คือ... นี่มันแบ็ครูมส์เวอร์ชันไหนกันแน่...'

แบ็ครูมส์มีอยู่หลายเวอร์ชัน แต่ที่เป็นกระแสหลักคือ Fandom, Wikidot และ Kane Pixels

นอกจากการตั้งค่าพื้นฐานที่เหมือนกันแล้ว เนื้อหาของทั้งสามเวอร์ชันเรียกได้ว่าแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สาเหตุที่เขาไม่แน่ใจก็เพราะ 'มนุษย์ชุดเหลือง' นั้นมีอยู่แค่ในเวอร์ชัน Kane Pixels แต่เวอร์ชัน Kane นั้นไม่มีคอนเซปต์เรื่อง 'เลเวล'

นี่มันชวนสับสนจริงๆ

ดาบหินในมือของเขาสลายหายไปในอากาศทันที

หยางเทามองดูอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือออกไป "เอริ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"